PROFANE BURIAL – Desolate Echoes of Turmoil | Metal Territory

1. Χώρα: Νορβηγία
2. Είδος: Symphonic Black Metal / Progressive Black Metal
3. Για fans των: Emperor, Dimmu Borgir, Borknagar, Septicflesh

PROFANE BURIAL – Desolate Echoes of Turmoil

Αν υπάρχει μουσική που μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο τη ζέστη του καλοκαιριού, αυτή είναι το Black Metal. Οι Profane Burial έρχονται από τη Νορβηγία και με το “Desolate Echoes of Turmoil” μας μεταφέρουν σε ένα πολύ πιο κρύο και σκοτεινό τοπίο. Χιόνι, δάση, παγωμένα riffs και αρκετή συμφωνική ατμόσφαιρα βρίσκονται εδώ, αλλά η μπάντα δεν θέλει να παίξει το κλασικό Black Metal που περιμένεις.

Από τα πρώτα λεπτά φαίνεται πως υπάρχουν πολλές ιδέες μέσα σε αυτά τα έξι κομμάτια. Το θέμα είναι πως δεν δένουν πάντα μεταξύ τους όπως θα μπορούσαν.

Από την ηρεμία στην επίθεση

Το “Den Fortaptes Krønike” ξεκινάει σχεδόν ήρεμα, με μελωδική κιθάρα που σε βάζει σιγά-σιγά στο κλίμα. Και όταν νομίζεις ότι θα συνεχίσει έτσι, οι Profane Burial ανοίγουν τις μηχανές και μπαίνουν τα blast beats.

Ο drummer Bjørn Dugstad Rønnow δεν μένει μόνο στην ταχύτητα. Αλλάζει συχνά ρυθμό και δίνει αρκετή κίνηση στα κομμάτια, ενώ ο André Aaslie γεμίζει τον ήχο με διαφορετικές κιθάρες, από μελωδικά solos μέχρι πιο βαριά και περίεργα riffs.

Τα φωνητικά του Kjetil Ytterhus είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις από ένα τέτοιο άλμπουμ. Παγωμένα, άγρια και αρκετά βαθιά ώστε να δίνουν την απαραίτητη σκοτεινή πλευρά.

Den Fortaptes Krønike – YouTube

Πολλές ιδέες μέσα στα ίδια τραγούδια

Το “Prognostic Augural Obsolescence” δείχνει περισσότερο την Progressive πλευρά της μπάντας. Οι κιθάρες αλλάζουν κατεύθυνση, υπάρχουν πιο μελωδικά περάσματα και αρκετές αλλαγές στον ρυθμό.

Το “Triumph of Dreadful Aftermath” κινείται σε παρόμοιο κλίμα, με πιο έντονα harmonized riffs και μελωδίες που ξεφεύγουν από το συνηθισμένο Black Metal.

Μέχρι εδώ, όλα καλά.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν μπαίνουν στο παιχνίδι τα συμφωνικά στοιχεία.

Πιάνο, χορωδίες και ορχηστρικά περάσματα εμφανίζονται σε διάφορα σημεία, αλλά αρκετές φορές μοιάζουν να έχουν μπει μέσα στο τραγούδι χωρίς να υπάρχει σωστή σύνδεση με αυτό που προηγήθηκε.

Στο “Channeling Epiphany”, για παράδειγμα, ένα βαρύ riff με palm-muted κιθάρες σταματάει απότομα και τη θέση του παίρνει πιάνο μαζί με ορχηστρικά πλήκτρα. Το ίδιο το πέρασμα είναι καλό. Το πρόβλημα είναι η μετάβαση. Και όταν μετά από λίγο το Black Metal επιστρέφει ξανά, η αλλαγή μοιάζει περισσότερο απότομη παρά φυσική.

Όταν όλα βρίσκουν τη θέση τους

Ευτυχώς, υπάρχει και το “Horror Code, Pt. 2”, όπου οι Profane Burial δείχνουν πώς θα μπορούσε να λειτουργεί καλύτερα όλος αυτός ο συνδυασμός.

Εδώ οι αλλαγές στους ρυθμούς γίνονται πιο ομαλά και η συμφωνική πλευρά δεν βρίσκεται απέναντι από το Black Metal. Αντίθετα, τα δύο στοιχεία παίζουν μαζί.

Οι μελωδικές κιθάρες, τα backing vocals και η ατμόσφαιρα δημιουργούν ένα πιο μελαγχολικό αποτέλεσμα και το κομμάτι κυλάει πολύ καλύτερα. Είναι ίσως η στιγμή που ο δίσκος δείχνει πιο καθαρά τι θα μπορούσαν να κάνουν οι Profane Burial αν έδιναν λίγο περισσότερο χρόνο στις μεταβάσεις.

Το “Malicious Discomfort” κλείνει τον δίσκο και συνεχίζει στο ίδιο σκοτεινό κλίμα, με τη μπάντα να δείχνει για ακόμη μία φορά ότι δεν της λείπουν ούτε οι ιδέες ούτε οι μουσικές ικανότητες.

Και αυτό είναι ίσως το βασικό θέμα του “Desolate Echoes of Turmoil”. Οι Profane Burial έχουν αρκετά πράγματα να πουν και οι μουσικοί ξέρουν πολύ καλά να τα παίξουν. Υπάρχουν δυνατές κιθάρες, ωραίες μελωδίες, καλά τύμπανα και ενδιαφέρουσες συμφωνικές στιγμές.

Απλώς πολλές φορές προσπαθούν να τα βάλουν όλα μαζί.

Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που μπορεί τη μία στιγμή να σε κερδίζει με ένα πολύ καλό Black Metal riff και την επόμενη να σε βγάζει από το κλίμα με μια απότομη αλλαγή που δεν προλαβαίνει να «δέσει».

Παρόλα αυτά, όταν οι Profane Burial αφήνουν τα κομμάτια να κινηθούν φυσικά, όπως στο “Horror Code, Pt. 2”, η εικόνα αλλάζει. Εκεί φαίνεται πως υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον πίσω από όλο αυτό το χάος.

Το “Desolate Echoes of Turmoil” λοιπόν έχει αρκετές καλές στιγμές και σίγουρα δεν είναι ένας αδιάφορος δίσκος. Θέλει όμως λίγο περισσότερο έλεγχο στις ιδέες του. Λιγότερες απότομες αλλαγές και περισσότερη προσοχή στο πώς περνάει το ένα μέρος στο άλλο θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά.

Γιατί οι Profane Burial έχουν τις δυνατότητες. Απλώς αυτή τη φορά το χειμώνα τους τον φόρτωσαν με λίγο περισσότερα πράγματα απ’ όσα χρειαζόταν.

Tracklist

1. Den Fortaptes Krønike – 07:44
2. Prognostic Augural Obsolescence – 07:00
3. Triumph of Dreadful Aftermath – 06:32
4. Channeling Epiphany – 06:56
5. Horror Code Pt. 2 – 06:18
6. Malicious Discomfort – 08:40