Το «Joseph» των Falling In Reverse άνοιξε μια συζήτηση που ξεπερνά το ίδιο το τραγούδι. Η συμμετοχή του Serj Tankian και του Corey Taylor δίπλα στον Ronnie Radke έφερε ενθουσιασμό από τη μία πλευρά, αλλά και έντονη αντίδραση από κόσμο που θεωρεί ότι τέτοιες συνεργασίες δεν πρέπει να γίνονται χωρίς πολιτικό και ηθικό «έλεγχο».
Το ενδιαφέρον είναι ότι το ίδιο το κομμάτι δεν πατά σε κάποιο προκλητικό μήνυμα υπέρ της βίας ή του πολέμου. Αντίθετα, το βάρος του βρίσκεται σε θέματα όπως η σύγκρουση, η καταστροφή και ο κύκλος που επαναλαμβάνεται. Παρ’ όλα αυτά, για ένα κομμάτι του κοινού, το θέμα δεν ήταν τι λέει το τραγούδι, αλλά ποιος επέλεξε να συνεργαστεί με ποιον.
Όταν μια συνεργασία γίνεται τεστ καθαρότητας
Ο Serj Tankian έχει συνδεθεί εδώ και χρόνια με πολιτική στάση, ακτιβισμό και δημόσιες τοποθετήσεις. Γι’ αυτό και η εμφάνισή του σε τραγούδι των Falling In Reverse αντιμετωπίστηκε από κάποιους σαν «προδοσία» της εικόνας που είχαν φτιάξει για εκείνον. Το ίδιο συνέβη και με τον Corey Taylor, που βρέθηκε κι αυτός στο ίδιο κάδρο. Δεν μιλάμε πλέον μόνο για το αν αρέσει ένα single, αλλά για το αν ένας καλλιτέχνης επιτρέπεται να μοιραστεί το μικρόφωνο με κάποιον που ένα μέρος του internet έχει ήδη αποφασίσει ότι πρέπει να μένει εκτός.
Αυτό το μοτίβο το βλέπουμε όλο και πιο συχνά. Ένας μουσικός μπορεί να έχει μια διαδρομή δεκαετιών, αλλά αρκεί μια συνεργασία για να τον πουν sellout, υποκριτή ή κάτι ακόμα πιο βαρύ. Η κρίση γίνεται γρήγορα, οι ταμπέλες μπαίνουν εύκολα, και συχνά η μουσική μένει τελευταία.
Η metal σκηνή και η νέα μορφή λογοκρισίας
Το metal μεγάλωσε για χρόνια απέναντι σε εξωτερικές επιθέσεις: γονείς, τηλεοπτικά πάνελ, πολιτικοί και θρησκευτικοί κύκλοι που το παρουσίαζαν σαν κάτι επικίνδυνο. Σήμερα η πίεση δεν έρχεται πάντα απ’ έξω. Έρχεται και μέσα από την ίδια την κοινότητα, με άλλες λέξεις αλλά με παρόμοια ένταση: αν δεν χωράς στη σωστή ταμπέλα, αν δεν πεις ακριβώς το σωστό πράγμα, αν συνεργαστείς με τον λάθος άνθρωπο, τότε μπαίνεις στη λίστα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα συγχωρούνται ή ότι δεν υπάρχουν πραγματικά προβλήματα στη σκηνή. Ρατσισμός, βία, σεξισμός και κακοποιητικές συμπεριφορές δεν είναι λεπτομέρειες. Άλλο όμως η ουσιαστική κριτική και άλλο η αυτόματη ακύρωση με λέξεις που έχουν χάσει το βάρος τους από την υπερβολική χρήση.
Το θέμα δεν είναι αριστερά ή δεξιά
Το πιο υγιές σημείο αυτής της συζήτησης είναι να θυμηθούμε κάτι απλό: η metal σκηνή δεν ήταν ποτέ ένα πολιτικά ομοιόμορφο δωμάτιο. Σε ένα live μπορεί να σταθείς δίπλα σε ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις, ηλικίες, χώρες και εμπειρίες, και για δύο ώρες να σας ενώνει ο ίδιος ήχος. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι αποδεκτά. Σημαίνει όμως ότι η μουσική δεν αντέχει να μετατραπεί σε τεστ ιδεολογικής καθαρότητας πριν καν πατήσεις play.
Ακόμη και άνθρωποι που διαφωνούν σε βασικά πράγματα μπορούν να μιλήσουν, να συνεργαστούν ή απλώς να υπάρξουν στον ίδιο χώρο χωρίς να γίνεται κάθε φορά δικαστήριο. Η διαφωνία δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάθε διαφωνία βαφτίζεται αμέσως εχθρότητα.
Η άποψή μας
Το «Joseph» μπορεί να αρέσει ή να μην αρέσει. Αυτό είναι το εύκολο και τίμιο κομμάτι της κουβέντας. Το δύσκολο είναι να δεχτούμε ότι ένας καλλιτέχνης δεν ανήκει στους fans του, ούτε είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί σαν προέκταση της δικής τους πολιτικής ταυτότητας.
Αν κάθε συνεργασία περνάει πρώτα από λαϊκό δικαστήριο, στο τέλος δεν θα μείνει χώρος ούτε για ρίσκο ούτε για έκπληξη. Και το metal, όσο κι αν άλλαξε μέσα στα χρόνια, πάντα ζούσε από αυτά τα δύο: το ρίσκο και την ένταση. Καλό είναι να κρίνουμε αυστηρά όταν χρειάζεται, αλλά όχι να πυροβολούμε κάθε φορά πριν ακούσουμε.
Δες επίσης: Falling In Reverse: Ο «Joseph» ενώνει Corey Taylor και Serj Tankian | Alex Terrible: «Δεν είμαι ναζί»
