Οι Death. Void. Terror. είναι ένα ανώνυμο ντουέτο από τη Ζυρίχη που κινείται σε δικό του χώρο, ανάμεσα στο black metal, το doom και τον πειραματισμό. Το «To The Great Monolith III: Rifts» είναι η τρίτη ολοκληρωμένη του δουλειά.
Χώρα: Ελβετία
Είδος: Experimental black/doom, atmospheric psychedelic metal
Για fans των: Urfaust, The Ruins of Beverast, Bölzer
Ποιοι είναι
Πρωτοεμφανίστηκαν γύρω στο 2018 ως ανώνυμο ντουέτο, με έναν αυτοσχέδιο ατμοσφαιρικό drone ήχο, και σιγά σιγά πρόσθεσαν ambient black metal. Στις πρώτες δουλειές τους οι συγκρίσεις με τους Urfaust και τους The Ruins of Beverast ήταν αναπόφευκτες. Πριν από αυτό το άλμπουμ είχε προηγηθεί η κασέτα «To the Great Monolith 2.5», που έδειξε προς τα πού πάνε: όχι μια απότομη αλλαγή, αλλά ένα πέρασμα.
Τι αλλάζει εδώ
Το «Rifts» αφήνει πίσω τον αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα και πάει σε δουλειά πιο προσωπική και σχεδιασμένη. Οι φωνές παίζουν τώρα τον κεντρικό ρόλο: throat singing, εφέ, κρουστά, πλήκτρα και τεχνικές που δεν είχαν χρησιμοποιήσει ξανά σε τέτοιο βαθμό. Πάνω από όλα κυριαρχεί η τελετουργική εκτέλεση, τα χτυπήματα που θυμίζουν εμβατήριο και ένα ψυχεδελικό στοιχείο που δύσκολα χωρά σε ένα είδος.
Τα κομμάτια
Τα περισσότερα κομμάτια κινούνται στα 8-10 λεπτά, οπότε ο δίσκος θέλει χρόνο. Το εναρκτήριο «(- — – — -) Gözdyrey» και το «(- — – -) Ids Elrekis Frakhetir» δίνουν το μέτρο από την αρχή. Στο «( – – -) Flukhetor» το ντουέτο φτάνει στο πιο κινηματογραφικό του σημείο, με κρουστά σαν τελετουργικό κύκλο, εκκλησιαστικά πλήκτρα που φλερτάρουν με το funeral doom και ένα σφύριγμα που κλείνει το κομμάτι. Το «(— — -) Asgadon Odewäl» είναι η δική μας κορυφή: οι φωνές είναι πιο μαζεμένες, η μουσική χτίζεται με υπομονή και το τέλος έρχεται με ουρλιαχτά. Το τελευταίο «(- —) Daphnyr» είναι το πιο αδύναμο σημείο του δίσκου, περισσότερο ένα μουρμουρητό ιδεών παρά ένα κλείσιμο.
Η άποψή μας
Το «To The Great Monolith III: Rifts» δεν είναι εύκολος δίσκος και δεν προσπαθεί να είναι. Αυτό που κάνει είναι να σε βάλει σε έναν κόσμο που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή: η παραγωγή γεμίζει χώρο, οι φωνές λειτουργούν σαν όργανο και τα κομμάτια απαιτούν επαναλήψεις. Ό,τι στην αρχή ακούγεται ξένο, στο τέλος σε τραβά. Από τις κυκλοφορίες που αξίζει να ασχοληθείς.
Δες επίσης: Early Moods – Ready For the Grave | Metal Territory
