Οι Green Carnation έκλεισαν την τριλογία «A Dark Poem» με το τρίτο μέρος, «The Messiah Complex», που κυκλοφόρησε στις 4 Σεπτεμβρίου 2026 από τη Season of Mist. Το εξώφυλλο υπογράφει ο Niklas Sundin. Η τριλογία είχε ανακοινωθεί τον Αύγουστο του 2025, με τρεις δίσκους μέσα σε έναν χρόνο.
Χώρα: Νορβηγία
Είδος: Progressive metal (καθαρά φωνητικά)
Για fans των: Opeth, Paradise Lost, Katatonia, Pain of Salvation
Ο δίσκος κρατά τριάντα οκτώ λεπτά και δεν έχει χώρο για περιττά πράγματα. Τα τέσσερα κομμάτια είναι τα «Unconditional Artificial Chemistry», «The Messiah Complex» και «Broken Souls, Common Enemies», με το «A Dark Poem – Orchestral Suite» να κρατά σχεδόν δεκαεπτά λεπτά και να κλείνει τον δίσκο. Τα πλήκτρα του Endre Kirkesola έχουν μεγάλο ρόλο: γλιστρούν από αέρινες μελωδίες ως θεατρικά, σχεδόν τσίρκου, περάσματα από εκκλησιαστικό όργανο.
Το συγκρότημα ξέρει να ανεβάζει την ένταση βήμα βήμα. Στο «The Messiah Complex» οι αλλαγές τονικότητας μετακινούν το έδαφος κάτω από τα πόδια του ακροατή, ενώ στο «Broken Souls, Common Enemies» ο Kjetil Nordhus βάζει τραχιά χροιά στη φωνή του γύρω στο τρίτο λεπτό. Το σόλο εκείνου του κομματιού δεν είναι επίδειξη, αλλά φυσική συνέχεια της μελωδίας. Στο δεύτερο μισό επιστρέφει και η φλαουτίστα Ingrid Ose, με ήρεμες εναλλαγές με την κιθάρα που διακόπτονται από αποσπάσματα μιλημένου λόγου με παραμόρφωση.
Οι στίχοι πάνε προς μεγαλύτερη λεπτότητα σε σχέση με παλιότερες δουλειές. Το «The Messiah Complex» βάζει τα ερωτήματα για την πίστη μέσα σε βιβλικές εικόνες, ενώ το «Broken Souls, Common Enemies» κοιτάζει προς τα μέσα και ρίχνει και στον ίδιο τον ομιλητή την ευθύνη. Υπάρχουν ακόμη μερικές βαριές διατυπώσεις, η αίσθηση όμως είναι πιο ώριμη.
Στο κλείσιμο, η ορχηστρική σουίτα παίζεται από τη Συμφωνική Ορχήστρα και την Όπερα του Kristiansand, με χορωδία χωρίς λόγια και χάλκινα που παίρνουν τα ηνία. Είναι κινηματογραφική, αλλά ταυτόχρονα προσωπική· αν και τα όργανα αλλάζουν εντελώς, η γλώσσα της μουσικής μένει αναγνωρίσιμη, σαν την ίδια ιστορία από άλλον αφηγητή.
Η άποψή μας
Το «The Messiah Complex» είναι ο δίσκος που δίνει νόημα στην τριλογία. Μόνο του είναι ένα καλό, κομψό progressive metal άλμπουμ· μαζί με τα δύο προηγούμενα, τα τοποθετεί σε άλλο φως. Η δύναμη των Green Carnation δεν είναι ότι γράφουν λυπημένη μουσική, αλλά ότι βρίσκουν δεκάδες αποχρώσεις μέσα σε αυτή τη λύπη χωρίς να κουράζουν. Τα καθαρά φωνητικά και η ορχήστρα στο τέλος κρατούν τον ακροατή ως την τελευταία νότα. Αξίζει να την ακούσει κανείς ολόκληρη, με τη σειρά.
Δες επίσης
Δες επίσης: SUBMASQ – Spirit Animal και Noveria – Becoming After.
