Οι Iapetus κλείνουν με το «The Mother Void» την τριλογία που άνοιξαν με το ντεμπούτο τους. Είναι ο τρίτος δίσκος του σχήματος από τη Νέα Υόρκη και κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου 2026 από τη Willowtip Records, με τους Matthew Cerami και Jordan Navarro να υπογράφουν τη μουσική και τους στίχους από την πρώτη μέρα.
Χώρα: ΗΠΑ (Νέα Υόρκη)
Είδος: Progressive metal, black metal, melodic death metal, με μικτά φωνητικά
Για fans των: Ne Obliviscaris, Persefone, Opeth
Το «The Long Road Home» και το «The Body Cosmic» είχαν σαν θέμα τον άνθρωπο και τη σχέση του με το σύμπαν, και το φινάλε μένει στον ίδιο χώρο. Η μπάντα γράφει μακριά, πολυεπίπεδα κομμάτια: τύμπανα που δεν σταματούν σε blast beats και διπλές μπότες, κιθάρες σε τρέμολο πάνω από το κενό, και μια μίξη καθαρών και βάρβαρων φωνητικών που δίνει και τριβή και ομορφιά. Σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο υπάρχει λιγότερος απαγγελόμενος λόγος και περισσότερο τραγούδι.
Ανάμεσα στις εκρήξεις υπάρχουν ήσυχα περάσματα: καθαρές κιθάρες στο «The World Be Undone», συνθεσάιζερ στο «Aniara», ατμόσφαιρα στο «TON». Το ομώνυμο κομμάτι δείχνει καλύτερα πώς δουλεύει ο δίσκος. Ξεκινά από την ερμηνεία της Fabienne Erni στο intro «Parturition», χτίζει πάνω σε ένα τύμπανο που ανεβαίνει και καταλήγει σε μαύρα tremolo πριν σκάσει σε ένα φινάλε όπου καθαρά και harsh φωνητικά πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο. Το «Red Giant» έχει ένα υπέροχο flamenco instrumental πέρασμα και στίχους που πάνε μπρος-πίσω, ενώ το «TON» ξεκινά μεγαλοπρεπώς, φτάνει σε ένα από τα καλύτερα σόλο της μπάντας και μετά γυρίζει σε ένα βαρύ groove που θυμίζει Gojira.
Στη σύνθεση είναι οι Jordan Navarro (κιθάρες, πλήκτρα) και Matthew Cerami (κιθάρες, φωνητικά, μπάσο), με guests τους Fabienne Erni στα φωνητικά, Brody Taylor Smith στα τύμπανα, Mark Lazeski στα πλήκτρα και στα effects, Frank Harper στα φωνητικά και Benjamin Baret στην κιθάρα του «TON». Το εξώφυλλο είναι δουλειά των Vanessa Lemen και Alex Eckman-Lawn.
Η άποψή μας
Είναι ένας μεγάλος δίσκος που θέλει χρόνο και προσοχή. Όταν η μπάντα βρίσκει την ισορροπία ανάμεσα στο μέγεθος και στη συγκράτηση, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: το ομώνυμο κομμάτι και το «Aniara» στέκουν δίπλα στα καλύτερα που έχουν γράψει. Το πρόβλημα είναι ότι κάποια ήσυχα περάσματα λειτουργούν σαν γέφυρες ανάμεσα σε ιδέες και όχι σαν αυτοτελή μέρη, και το «TON» μοιάζει με δύο κομμάτια ραμμένα μαζί. Παρ’ όλα αυτά, ό,τι χάνει σε συνοχή το κερδίζει σε τόλμη: λίγες μπάντες στο χώρο του progressive death metal γράφουν με τέτοια άνεση σε τόσο μεγάλη κλίμακα.
Δες επίσης
Δες επίσης: Mindwork – Adrift και Gorod – The Ember Gone.
