Παρά το γεγονός ότι ο τίτλος του άλμπουμ φαινομενικά οφειλόταν στους πιο γεμάτους θησαυρούς κλάδους της slam, οι Dwellnought στην πραγματικότητα κυκλοφορούν ένα είδος μαυρισμένου doom γεμάτου feedback. Η ατμοσφαιρική θεατρική ατμόσφαιρα είναι το όνομα του παιχνιδιού, με ένα άλμπουμ που επιδιώκει να στερήσει από τον ακροατή οτιδήποτε πλησιάζει το φως, την αισιοδοξία ή τα μείζονα κλειδιά. Η βροντερή ανατροφοδότηση καταρρέει σε αργά bpm plods με παρατεταμένες συγχορδίες trem που γεμίζουν τα αρνητικά κενά εγκαίρως για χτυπήματα μεμονωμένων κυμβάλων/μπάσου drum, πριν τελικά μεταμορφωθεί σε ένα συντριπτικό riff, ενώ ο τραγουδιστής S μουγκρίζει και ουρλιάζει λίγο πιο πέρα από το mix. Το doom έχει τη μεγαλύτερη επικράτηση καθώς το Monolith of Ephemerality σπάνια ξεπερνά ένα γρήγορο τρέξιμο σε ρυθμό, με τυχόν εκρήξεις ταχύτητας τελικά να καταλήγουν πίσω σε εξαντλημένες συνέχειες.
Αυτή η δέσμευση στην εξουθενωτική ατμόσφαιρα είναι αξιοθαύμαστη, αλλά έρχεται εις βάρος σχεδόν όλων των άλλων. Οι Dwellnought έχουν επιχειρήσει μια ασυνήθιστη φόρμουλα, διοχετεύοντας την κλειστοφοβία του Teitanblood στην παραγωγή, αλλά διοχετεύοντας την μέσα από μια συγχορδία σχεδόν Bell Witch που ρυθμίζει με περιστασιακές πινελιές από κρούστα Ossuary . Η φόρμουλα βρίσκει την κορύφωσή της στην αρχή, με την εισαγωγή μεγάλης διάρκειας “Slumbering Through the Dream of Impermanence” να ρέει άψογα στο τεράστιο 17λεπτο barnburner “The Final Desire is Unbeing”. Εδώ είναι η συνταγή των Dwellnought στην πιο εκλεπτυσμένη της μορφή. Η κατά τα άλλα άσκοπα μακροσκελής εισαγωγή είναι ατμοσφαιρική και σκηνοθετική, με την ταλάντωση του τέμπο και του τόνου στο επόμενο κομμάτι της να εκτελείται αριστοτεχνικά. Μέσα σε αυτή τη μακρά σειρά υπάρχουν τμήματα που είναι σε μεγάλο βαθμό χρεωμένα στην εποχή των drum-machine Blut Aus Nord που δένουν σε ένα βάρβαρο βαλς του βήχα χωρίς προσπάθεια. Αυτό το 20λεπτο εναρκτήριο λάκτισμα δείχνει πραγματική υπόσχεση, θυμίζοντας την άβυσσο με υφή όσο και με χρώμα, ή και με την έλλειψή της.
Μακάρι να ακολουθούσε και το υπόλοιπο άλμπουμ. Η ποιοτική πτώση στα τελευταία τρία πέμπτα δεν αντιπροσωπεύει τόσο μια κλίση όσο μια ξαφνική πτώση όπου η αξιομνημόνευτη σύνθεση τραγουδιών θυσιάζεται εντελώς στο βωμό της διάθεσης. Η αφοσίωση στη διάθεση είναι εμφανής, καθώς καμία νότα δεν προσεγγίζει κάτι αισιόδοξο ή αισιόδοξο, αλλά αποφεύγοντας τέτοια πράγματα, οι Dwellnought παρακάμπτουν επίσης την αξιομνημόνευτη φύση ή την επίδραση.
Το “Crystalized Flesh Identities Condensed into Wombs of Matter” δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να είναι γρήγορο ή αργό και έχει αλλαγές στο τέμπο που χαρακτηρίζονται περισσότερο από αναποφασιστικότητα παρά από σκόπιμη ενορχήστρωση. Τόσο αυτό όσο και το “Ill Whispers” βασίζονται συχνά σε συγχορδίες που αντηχούν μέσω παρατεταμένου κρουστικού με ελαχιστοποιημένα drumbeats, αλλά οι νότες αναμειγνύονται τόσο ομοιογενώς που δυσκολεύομαι να καταλάβω αν υπάρχουν πραγματικά riff ή αν οι Dwellnought οδηγούν την ατονικότητα στη λήθη.
Το άνοιγμα και των δύο κομματιών αγγίζει τα όρια της αυτολογοκλοπής στην ομοιότητά τους, και καμία στιγμή απειλής δεν πλησιάζει την κορύφωση των προηγούμενων τραγουδιών. Επιπλέον, το Monolith of Ephemerality τελειώνει με μια 6λεπτη επίθεση που δεν περιέχει τίποτα άλλο παρά στατικό και μια γκρινιάρικη φωνή που μιλάει από το κενό, κάτι που είναι άγριο αφού ακριβώς έτσι τελειώνει και το “Crystalized Flesh…”. Μια προσπάθεια αφήγησης είναι ξεκάθαρη, κι όμως αυτή η κορύφωση απέχει πολύ από το να είναι άξια, δεδομένης της έλλειψης αξιομνημόνευτων σκηνικών που δικαιολογούν ένα τόσο θορυβώδες outro.
Κι όμως, συνεχίζω να επιστρέφω σε εκείνα τα πρώτα είκοσι λεπτά. Χρειάζονται μπάλες στο μέγεθοςενός πουλιούενός αεροπλάνουτου ClarkKent για να ανοίξουν το ήδη μακροσκελές άλμπουμ σας με τα riffs υψηλότερης ποιότητας. Αν αυτά τα δύο τραγούδια αποτελούσαν ολόκληρο το Monolith of Ephemerality ως ένα single-track EP (όχι διαφορετικό από το Dwell των Suffering Hour , για παράδειγμα), αυτό θα ήταν μια εξαιρετική προσθήκη στα EP για το τέλος της χρονιάς. Υπάρχει ένας γνήσιος σπόρος υπόσχεσης στον τρόπο που οι Dwellnought έχουν δώσει τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά η κατάρρευση της ποιότητας καθώς το άλμπουμ συνεχίζεται δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Το μιξάζ είναι τεράστιο, ο τόνος σκοτεινός, η ατμόσφαιρα καταπιεστική και οι επιρροές είναι μια συνταγή για μια καλή στιγμή. Αλλά κάπου στην πορεία, οι Dwellnought κοίταζαν τόσο έντονα στην άβυσσο που τελικά ακόμη και η άβυσσος σταμάτησε να τους κοιτάζει πίσω. Με ατμόσφαιρα και πολύ λίγα riff, αυτό το άλμπουμ είναι μια εξαιρετική υπενθύμιση να είμαστε προσεκτικοί με τις ευχές μας.
Βαθμολογία: 2.0/5.0
DR : 5 | Μορφή που αξιολογήθηκε: 320 kbps mp3
Δισκογραφική εταιρεία : Caligari Records
Ιστότοπος : Άλμπουμ Bandcamp
Κυκλοφορίες παγκοσμίως: 20 Φεβρουαρίου 2026
