Εξαρχής, το Blessing and Curses προσπαθεί να δημιουργήσει έναν πιο μοναδικό ήχο για τους Non Est Deus σε σύγκριση με τα άλλα project των Noise. Ενώ το Legacy μπορεί να κλίνει λίγο πολύ κοντά στους Kanonenfieber ή Leiþa κατά καιρούς, αυτός ο τελευταίος δίσκος κάνει μια σαφή διαφοροποίηση μεταξύ των νέων Non Est Deus και των παλιών. Τα φωνητικά των Noise είναι καθαρά και τραγανά, τραγουδιούνται εξ ολοκλήρου στα αγγλικά και ποτέ δεν φτάνουν τη βαρύτητα των Kanonenfieber ή το βασανισμένο συναίσθημα των Leiþa . Στην πραγματικότητα, το πρώτο συγκρότημα που μου ήρθε στο μυαλό όταν έβγαζαν τους Blessings and Curses ήταν οι Rotting Christ . Με την πρώτη ματιά, αυτό μοιάζει με ένα σαφές βήμα προς μια καλύτερη κατεύθυνση για ένα project που χρειαζόταν μια πιο μοναδική ταυτότητα, αλλά μετά από περαιτέρω εξέταση, εμποδίζει το άλμπουμ σχεδόν σε κάθε στροφή.
Το Blessings and Curses έχει μια ισχυρή καλλιτεχνική βάση και εννοιολογική δομή, με τρία ενδιάμεσα (Προσευχή I, II και III, αντίστοιχα) και ψαλμούς που διαπερνούν κάθε μεγάλο κομμάτι. Το άλμπουμ δίνει την αίσθηση μοναδικού, καθώς ακολουθεί έναν πιστό στον Θεό που χάνει τον δρόμο του και απογοητεύεται, αντικατοπτρίζοντας άμεσα το δίπτυχο στο εξώφυλλο του άλμπουμ, καθώς και τον τίτλο του δίσκου. Πέρα από το εκπληκτικό εξώφυλλο του άλμπουμ, η μουσική εξέλιξη δεν είναι τόσο έντονη όσο ήλπιζα με βάση την ιδέα, και το Blessings and Curses είναι επαναλαμβανόμενο σε όλη τη διάρκεια. Σχεδόν κάθε κομμάτι ακολουθεί μια παρόμοια δομή, συμπεριλαμβανομένων των ρεφρέν που επαναλαμβάνουν τον ίδιο ρυθμό και τους συναισθηματικούς ρυθμούς στην πλειοψηφία των τραγουδιών. Ο Noise επιστρέφει σε ρεφρέν που έχουν μια κύρια γραμμή (συνήθως τον τίτλο του τραγουδιού) ακολουθούμενη από ένα «ψιθυριστό» τμήμα που είτε επαναλαμβάνει την ίδια ιδέα είτε μόνο μια μικρή παραλλαγή της (“Show Mercy”, “My Lord”, “The Forsaken”, “The Indulgence”). Αφήνει το Blessings and Curses να ακούγεται σαν κάποιος που προσπαθεί να αναπαράγει τον Noise σε αντίθεση με τον ίδιο τον Noise.
Προς βάρος των Blessings and Curses , τα τμήματα με τις προφορικές λέξεις επέστρεψαν, και το άλμπουμ παραμένει χειρότερο από αυτό. Το εναρκτήριο “Prayer I” μοιάζει εντελώς άχρηστο, και τα ενδιάμεσα είναι τόσο γρήγορα που τα κάνουν να μοιάζουν με δεύτερη σκέψη. Οι ψαλμοί σε κάθε κομμάτι επίσης σκοτώνουν την ορμή, με την τοποθέτησή τους συνήθως προς το φινάλε του τραγουδιού. Εκτροχιάζοντας κάθε κομμάτι, οι ψαλμοί είναι τα λαχανικά πριν φτάσουν στο κέντρο του. Ενώ εξυπηρετούν το άλμπουμ εννοιολογικά, είναι ημιτελή σε όλη τη διάρκεια. Η ιδέα του διαχωρισμού του άλμπουμ είναι ενδιαφέρουσα, και τα καλύτερα κομμάτια βρίσκονται στο τελευταίο μισό, αλλά το Blessings and Curses είναι ηχητικά στάσιμο.
Τα “Show Mercy” και “Forgive Me” (ένα highlight του άλμπουμ) παίζουν με μερικά πολύ ελαφριά black n’ roll στοιχεία, κάνοντάς με να εύχομαι το πρώτο μισό να είχε επικεντρωθεί αποκλειστικά σε αυτή την ιδέα, αφήνοντας το δεύτερο μισό να είναι ένα εκρηκτικό blackened death beast. Δυστυχώς, κανένα από τα δύο δεν είναι τόσο διαφορετικό, καθισμένο σε αυτόν τον μεσαίο χώρο που ακούγεται λίγο σαν Noise στον αυτόματο πιλότο. Κανένα από τα τραγούδια δεν είναι κακό, μερικά είναι μάλιστα εξαιρετικά, αλλά το άλμπουμ στο σύνολό του δίνει την αίσθηση ότι σπαταλά μια εκπληκτική ιδέα.
