Σαν να έχουν δεθεί σε χειρουργικό τραπέζι, να έχουν τρυπηθεί στο κρανίο και να βασανίζονται ανελέητα, οι Candarian από το Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα επιχειρούν να απελευθερώσουν την παράνοια και να σπάσουν τον έλεγχο της “κατοχής” μέσα από το βαρύ αλλά μετρημένο ντεμπούτο full-length τους. Παρότι το Trepanación ξεκινά με ξεκάθαρη πρόθεση για ωμή βία, υπάρχει μια ισορροπία μέσα από τη σύντομη και στοχευμένη προσέγγισή του στο old school death metal. Με groove στην αρχή, ανελέητο στη μέση και πιο σκοτεινό στο τελευταίο του μέρος, το άλμπουμ αφήνει μια “άρρωστη” αλλά εθιστική εντύπωση.
Οι Candarian ξεκίνησαν γύρω στο 2020 ως ντουέτο από τον κιθαρίστα Christopher De Haan (Age Of The Wolf, Crypt Monarch κ.ά.) και τον μπασίστα/τραγουδιστή José Pablo Phillips (Astriferous, Perishing), βασισμένοι στην κοινή τους αγάπη για horror και gore αισθητική, εμπνευσμένη από το death metal των αρχών των ’90s. Σύντομα έγιναν τετράδα, προσθέτοντας μέλη από το project Sorewound του De Haan, και άρχισαν να δουλεύουν κομμάτια που κατέληξαν στο demo Stagnant Livor Mortis (2022). Εκείνο το demo είχε πιο “βαρύ” και υπόγειο ήχο, που έκρυβε λίγο τη ζωντάνια τους, αλλά φαινόταν ξεκάθαρα ότι στόχευαν σε έναν απλό, βαρύ ήχο με έντονα grooves και επιρροές από μπάντες όπως Incantation και Master.
Με το Trepanación, η μπάντα επιλέγει μια καθαρή και άμεση προσέγγιση στο old school death metal, χωρίς πολλά πειράματα. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει μεγάλη προσωπικότητα στον ήχο τους, αλλά υπάρχει ξεκάθαρος στόχος: ωμή, άμεση βία με αισθητική που θυμίζει την περίοδο 1993–1995 του είδους. Δεν φτάνει όμως στο χάος και την ένταση ενός δίσκου όπως το The Bleeding. Αντίθετα, πολλά κομμάτια βασίζονται σε πιο αργά tremolo riffs, που δίνουν ρυθμό και “ανάσα” στο σύνολο. Το “Altars And Ancestors” δείχνει αυτή την κατεύθυνση, με αλλαγές ρυθμού και riffs που δουλεύουν τέλεια και για mosh.
Το άνοιγμα με το “Spectral Superstitions” και το “Altars And Ancestors” δείχνει από νωρίς τον μεγάλο, “γεμάτο” ήχο του δίσκου. Παρά το καθαρό mix, οι κιθάρες είναι βαριές και “τρυπάνε” το κεφάλι, δημιουργώντας μια καταπιεστική ατμόσφαιρα. Στην αρχή τα riffs είναι λίγο απλά, αλλά κομμάτια όπως το “Zombie Miscarriage” ανεβάζουν επίπεδο, με πιο τεχνική προσέγγιση και καλύτερη ροή. Τα φωνητικά είναι εξίσου βαριά, με echo και ένταση που στέκονται δίπλα στις κιθάρες χωρίς να χάνονται.
Το “Skull Drilling Exorcism” είναι ίσως το πιο δυνατό κομμάτι του δίσκου και το αποκορύφωμα της βαρβαρότητας που θέλει να πετύχει η μπάντα. Παρότι τα samples στην αρχή και στο τέλος δεν προσθέτουν πολλά, το κομμάτι έχει δυναμικά grooves και ένταση που ταιριάζει απόλυτα με τη θεματολογία του (trepanation ως “θεραπεία” για τρέλα ή δαιμονισμό). Το μόνο αρνητικό είναι η έλλειψη έντονων solos, κάτι που γενικά λείπει από τον δίσκο και θα μπορούσε να δώσει περισσότερη ένταση.
Το δεύτερο μισό του Trepanación δείχνει και μια πιο αργή, σκοτεινή πλευρά της μπάντας. Το “Relinquished Víscera” ξεχωρίζει με το doom ύφος του, ενώ το τελευταίο κομμάτι “Vilipendio Del Cadaver” (περίπου 8 λεπτά) κλείνει τον δίσκο με πιο βαριά και ατμοσφαιρική προσέγγιση, διαφοροποιώντας το από το πρώτο μισό.
Αν δώσεις λίγο χρόνο στον δίσκο και δεν τον κρίνεις από την πρώτη ακρόαση, θα καταλάβεις ότι πρόκειται για μια πολύ καλοδουλεμένη δουλειά. Δεν είναι κάτι πρωτοποριακό, αλλά είναι στοχευμένο, “κομμένο και ραμμένο” για να κάνει αυτό που πρέπει: καθαρό, αποτελεσματικό death metal.
