Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, αλλά σε κατάσταση αναπτυξιακής αναδόμησης από το 2023, η δουλειά της μπάντας στο ‘Vigil’ συσσωρεύει χαρακτηριστικούς ηφαιστειακούς σπασμούς, έρπουσα δυσαρμονία και ατσούμπαλο shredding πάνω σε ψυχική απομόνωση και διαταραχή, αντηχώντας το βαρύ βάδισμα της σύγχρονης μετα-πανδημικής εκτοξευμένης συνείδησης ανάμεσα σε αυξανόμενες καταστάσεις ψυχικής καταπίεσης και σύγχυσης. Το έργο τους εδώ αποτελεί ένα δίκαιο παράδειγμα “σύγχρονης” death metal τεχνικής, η οποία χτίζει πάνω σε κανονικά θεμέλια με εκλεπτυσμένο, σχεδόν εκλεκτικό γούστο και συσσωρευμένο στυλ ετών.
Οι Lago συγκροτήθηκαν ως κουαρτέτο γύρω στο 2010 και ήταν πάντα λίγο πιο εκλεκτικοί από όσο τους είχε αναγνωριστεί εκείνη την εποχή. Αν και η πρώτη τους επαφή (‘Marianas’, 2011) είχε κάποιες προφανείς θεμελιώδεις αναφορές (Morbid Angel, Immolation) μέσα στην προσέγγισή της, αυτή δεν αποτύπωνε πλήρως το blackened death και deathgrind πάθος που ήταν εμποτισμένο κατά τα άλλα, για να μην αναφέρουμε ότι είχαν κλείσει το καταραμένο το άλμπουμ με μια διασκευή στους His Hero Is Gone και με κάποιο τρόπο την έφεραν εις πέρας. Αυτός ο ήχος μεταφέρθηκε απευθείας στο ντεμπούτο τους LP (‘Tyranny’, 2014), όπου η διπλή προσέγγιση στα φωνητικά, η αυξανόμενη δεινότητα στο μπάσο, κάποιο φρέσκο shredding και ένας νέος ντράμερ απέδωσαν ένα τείχος πυκνά σμιλεμένου death metal, εξελιγμένου πέρα από την περίοδο διαμόρφωσής τους. Ήταν μια τόσο γεμάτη χρονιά που δεν είχα ακούσει τη μπάντα τότε, αλλά τελικά θα συνδεόμουν με το υλικό τους μέσω του διαδόχου (‘Sea of Duress’, 2018), δίνοντας μια ευνοϊκή κριτική σε αυτό που ήταν η σημαντική τους στροφή προς το βασίλειο της δυσαρμονικής, σκοτεινής ατμοσφαιρικής death μούσας.
Αυτό το δεύτερο άλμπουμ παλαίωσε εξαιρετικά καλά σύμφωνα με το δικό μου γούστο, μια κορυφαία εισαγωγή σε έναν βρυχηθμό επιπέδου ‘Gateways to Annihilation’ και με βάθος που προσέγγιζε την ύπουλη πολυ-κλιμακωτή γοητεία συγκροτημάτων όπως οι Immolation και οι Dead Congregation. Το ‘Sea of Duress’ έθεσε το γενικό πρότυπο που θα περιμέναμε από το ‘Vigil’, αλλά ήταν το αυτόνομο single του 2024 “Millenia of Scourge” που έδειξε πιο καθαρά το δρόμο προς τα εμπρός ως άμεσο προϊόν της σύνθεσης για αυτό το νέο άλμπουμ. Το τεχνικό και δυσαρμονικό στυλ αυτού του single αναδείχθηκε από εκτεταμένα ξεσπάσματα shredding leads και μια στρεβλή, ατμίζουσα κίνηση. Το πραγματικό τελικό αποτέλεσμα δεν υποδεικνύεται ξεκάθαρα από καμία από τις δύο διαδρομές, αλλά μάλλον και από τις δύο, όπου το λιωμένο βάρος πίσω από το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας αποκτά επιπλέον προώθηση και φρενίτιδα από την ολοένα και πιο τεχνική δουλειά στις κιθάρες.
Ριχνόμαστε στη φωτιά από τη στιγμή που ξεκινά το ‘Vigil’, καθώς το εναρκτήριο “Behold, Ruin” λυγίζει, αλέθει και ξεσπά μέσα από τη βάναυσα ερπετοειδή του ζωντάνια, προτού τα κυκλικά κομμένα leads και οι σκόρπιες διαδρομές αρχίσουν να ξεχωρίζουν τον άμεσο αντίκτυπό τους. Η αντιστικτική σύγκρουση των δύο κύριων καναλιών κιθάρας σε αυτό το κομμάτι αποτελεί ήδη μια αξιοσημείωτη εξέλιξη προηγούμενων προσπαθειών, καθώς το θέαμα του ανακατέματός τους εντείνεται μόνο σε κάτι οιονεί-Demilich-ικό (ειδικά μετά το σημάδι των ~3:41 λεπτών), καθώς η ταλάντωση του κομματιού ανεβαίνει προς ένα ή δύο σόλο. Το εναρκτήριο κομμάτι αναδεικνύει παρομοίως τα άλματα που έγιναν στις αξίες παραγωγής πέρα από την επίσης αυτοχρηματοδοτούμενη παραγωγή του “Millennia of Scourge” (μέσω του δεύτερου και πλέον τέταρτου ντράμερ Brian Miller, ο οποίος είχε παίξει και στο ‘Tyranny’), όπου βρίσκουμε μια εμπλουτισμένη παρουσία μπάσου, βαρύτερο layering των κύριων καναλιών ρυθμικής κιθάρας και έναν σχετικά οργανικό αλλά ακόμα εξωπραγματικό χώρο που καταλαμβάνουν τα τύμπανα. Αυτός ο ήχος θα λειτουργούσε για σχεδόν οποιαδήποτε dissonant/technical death metal μπάντα, αλλά εξυπηρετεί μοναδικά τα καθαρά death metal θεμέλια των Lago.
Μετά το φιδίσιο ξετύλιγμα της μπάντας μέσω του εναρκτήριου κομματιού, το “Fodder” ακολουθεί με αυτό που θα έπρεπε να είναι μια αρκετά προφανής παρατήρηση για κάθε υπάρχοντα οπαδό των Lago: έχουν ανεβάσει την τεχνική πλευρά του ήχου τους χωρίς να χάσουν την αχνιστή λάσπη του συνόλου.
Οι προηγούμενες κυκλοφορίες εφάρμοζαν ήδη κάποια άγρια μηχανική στο παρελθόν, αλλά αυτό το τρίτο άλμπουμ σπάνια ρισκάρει μια στιγμή αδράνειας ή μονότονης απλότητας, επιλέγοντας μια εκλεπτυσμένη και συχνά νωχελική κίνηση που υποστηρίζει leads/soloing που αγγίζουν τα όρια του νεοκλασικού shred στην κορύφωσή τους. Ακόμα κι αν προτιμάτε ένα πιο παράξενο, πιο ακατάστατο στυλ lead (το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν θα ευθυγραμμιζόταν με τη συνέχεια του ‘Sea of Duress’), η ισορροπία των σύγχρονων death metal προτύπων που εφαρμόζονται εδώ δεν καταστέλλει ποτέ τα θεμέλια των προσπαθειών τους, μόνο τα ωθεί πιο κοντά στο φάσμα των Gorguts αλά Altars ή Auroch.
Ο λάτρης των Ancient Ones μέσα μου δεν θα μπορούσε να μείνει ικανοποιημένος εδώ χωρίς τουλάχιστον μία Azagthoth-ική απόλαυση, και η εισαγωγή στο βασικό single “Initiation Rite” αναλώνει αυτή την ενέργεια με θεαματικό τρόπο μέχρι το κομμάτι να πάρει μια sludged-out, εσωτεριστική παραμόρφωση καθώς συνεχίζεται.
Σύμφωνα με την εμπειρία μου, αυτή ήταν η μεγάλη ζωογόνος δύναμη που κράτησε την ορμή ολόκληρης της ακρόασης, ένας παράξενος επανυπολογισμός των καλύτερων σημείων του ‘Heretic’ δοσμένος σε δυσαρμονικές παρεμβολές και στρατιωτικού τύπου καταιγισμό, που απλώς θωράκισε την προσοχή μου μπαίνοντας στο δεύτερο μισό. Από εκεί, το πέρασμα στη μεγάλη διαβολική δίνη φωτιάς που είναι το “In a House of Ill Repute” λειτουργεί ως το αποκορύφωμα της μετάδοσής τους, ένα ακόμα πιο δυσαρμονικό έργο γεμάτο shred το οποίο (στιχουργικά) επικεντρώνεται στην αλλοτρίωση μέσα σε ένα διεφθαρμένο κοινωνικό σύστημα.
Το κομμάτι διαβάζεται ως μια προοδευτική περικύκλωση των αισθήσεων, μια πανικόβλητη παραίτηση η οποία αντηχεί το εντεινόμενο σπαρτάρισμα που νιώθει κανείς καθώς το άλμπουμ βρυχάται προς το μεγάλο του φινάλε.
Οι Lago πιθανότατα θα μπορούσαν να είχαν “ρίξει το μικρόφωνο” αμέσως μετά το “In a House of Ill Repute” και θα ήμουν ακόμα ικανοποιημένος με την εμπειρία ακρόασης, αλλά όσοι απόλαυσαν τις πύρινες λεπτομέρειες που προσφέρει το άλμπουμ μέχρι στιγμής, θα βρουν ακόμα περισσότερη εμπνευσμένη υπερβολή στον δρόμο προς το τέλος. Το “Kingdom Without Pulse” μοιάζει σχεδόν σαν να έχει βγει από τις αρχές προς τα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν μπάντες όπως οι Nile ή οι Krisiun (ή τα πολωνικά αντίστοιχά τους) πίεζαν την κολασμένη επιθετικότητα παράλληλα με μια άνοδο στο technical death. Ο τρόπος με τον οποίο έχουν σφυρηλατήσει το τραγούδι και έχουν κόψει proggy leads πάνω του δεν θα είναι για όλους, αλλά τα ίδια τα riffs ταιριάζουν αρκετά καλά μέσα σε αυτήν την πιο επιθετική Πλευρά Β. Το κλείσιμο (“The Land Was a Desert”) πιέζει τον ρυθμό ακόμα πιο δυνατά και αξίζει να βιωθεί ως κλείσιμο χωρίς περαιτέρω υποδείξεις.
Αν και δεν θα υποστήριζα ποτέ ότι το extreme metal ως φαινόμενο ωφελείται από το γκριζάρισμα της «ισορροπίας», αξίζει κάποιος έπαινος στους Lago για το πόσο καλά έχουν μετρήσει την εγγύτητα στο «old school», τη σύγχρονη δυσαρμονία, το βαρύ gloom και το πύρινο τεχνικό ουρλιαχτό, με έναν τρόπο που μοιάζει ταυτόχρονα συνδεδεμένος με την κληρονομιά τους και μεγαλύτερος από αυτήν, ή σωρευτικός πέρα από ό,τι προηγήθηκε. Σε κάθε περίπτωση, το ‘Vigil’ ψυχαγωγεί χάρη στην άγρια ευθυγραμμισμένη τεχνική του, η οποία διογκώνεται με ίντριγκα στη διαδρομή και κάνει την καλύτερη δουλειά μέχρι σήμερα στην αναπαράσταση του εκλεκτικισμού που είναι εγγενής στην φαινομενικά παραδοσιακά τροφοδοτούμενη οντότητά τους. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
