Οι Lex Legion έχουν σχεδόν δύο δεκαετίες στα σκαριά. Το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφορεί στις 12 Ιουνίου μέσω της MNRK Music Group, και μόνο το line-up είναι αρκετό για να κάνει κάθε οπαδό της κλασικής metal να το πάρει χαμπάρι. Ο πρώην κιθαρίστας των King Diamond , Pete Blakk, και ο ντράμερ Dee, θέτουν τα θεμέλια, ο μπασίστας Patino ολοκληρώνει την εικόνα, και ο κιθαρίστας-παραγωγός Andy LaRocque – σταθερά μέλη των King Diamond από το 1985, ο οποίος έπαιξε επίσης στο πρωτοποριακό άλμπουμ των Death , “Individual Thought Patterns “, – τα συνδυάζει όλα μαζί με τον τραγουδιστή Nils K. Rue των Pagan’s Mind .
Οι ρίζες αυτού του project ανάγονται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ο LaRocque μίκευε το ” Disaster/Peace ” για τον Blakk και οι δύο σκέφτηκαν για πρώτη φορά την ιδέα να γράψουν μαζί.
- Σχετικό άρθρο που αξίζει: Οι Lex Legion ανακοινώνουν την πρώτη τους εμφάνιση
Από τα πρώτα μέτρα, η παραγωγή κάνει μια ξεκάθαρη δήλωση. Ο τόνος της κιθάρας είναι φωτεινός και άμεσος. Το mix των ντραμς είναι έντονο όπως συνήθιζε η heavy metal της δεκαετίας του ’80, και τα φωνητικά του Rue έχουν μια μελωδική αμεσότητα που διαπερνά χωρίς να καταπονείται. Μπορείς να ακούσεις το DNA του King στην κατασκευή των riff και στις δυναμικές αλλαγές του τέμπο, αλλά οι Lex Legion χρησιμοποιούν αυτή την επιρροή ως σημείο εκκίνησης και όχι ως προορισμό. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που θα μπορούσε να είχε χωρέσει άνετα στο 1987 – και ειλικρινά, το εννοώ ως κομπλιμέντο. Όπως το έθεσε ο ίδιος ο Blakk: «Κανείς δεν γράφει αυτό το είδος μουσικής και υπάρχει ένα μεγάλο κενό που πρέπει να γεμίσουμε». Δεν έχει άδικο.
Τα δύο προκυκλοφορημένα singles αποτελούν ισχυρή βάση για το άλμπουμ. Το “Sleep Eternally” ξεκινά με μια καθαρή, γεμάτη αυτοπεποίθηση γραμμή κιθάρας και δεν χάνει χρόνο — χωρίς εκτεταμένη εισαγωγή, χωρίς προοίμιο που φτιάχνει διάθεση, απλώς βαρύ. Το “Gypsy Tears” είναι αυτό που θα σας μείνει αξέχαστο. Έχει αυτή τη σπάνια ποιότητα να σηκώνεις τη γροθιά σου στον αέρα. Στα δεύτερα φωνητικά είναι το σημείο όπου η σύγκριση με τον King Diamond είναι πιο εμφανής, αλλά ο Rue φέρνει μια ζεστασιά στις αρμονίες που τους δίνει μια εντελώς διαφορετική προσωπικότητα — πιο έντονη στη μελωδία, πιο ελαφριά στο θεατρικό άκρο. Βαθύτερα στη λίστα κομματιών, το “(I Am) The Resurrected” ξεχωρίζει ως η πιο φιλόδοξη στιγμή του άλμπουμ. Με τέσσερα λεπτά και είκοσι επτά δευτερόλεπτα, είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι εδώ, και οι εναλλαγές του τέμπο φαίνονται κερδισμένες παρά ανήσυχες.
Θα είμαι ειλικρινής — με την πρώτη ακρόαση, η συνέπεια του δίσκου ήταν σχεδόν αποπροσανατολιστική. Εννέα κομμάτια, κανένα από τα οποία δεν ξεπερνούσε τα τεσσεράμισι λεπτά, όλα λειτουργούσαν με παρόμοια ένταση και ρυθμό. Μου πήρε μερικές ολόκληρες εκτελέσεις για να συνειδητοποιήσω ότι αυτό δεν είναι ομοιομορφία — είναι εστίαση. Μόλις βολεύτηκα με το άλμπουμ με τους δικούς του όρους, οι μικρότερες λεπτομέρειες άρχισαν να αποκαλύπτονται: η αλληλεπίδραση των κιθάρων, ο τρόπος με τον οποίο το ρυθμικό τμήμα κλειδώνει στο “Darkness” , η ήσυχη αποφασιστικότητα του πιο κοντινού “Far Away” σε λίγο λιγότερο από τρία λεπτά.
Τα καλά νέα, που έχουν ήδη επιβεβαιωθεί, είναι ότι δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη περίπτωση. Ο LaRocque έχει πει ότι ο επόμενος δίσκος δεν θα χρειαστεί είκοσι χρόνια και, αν κρίνουμε από τα δεδομένα εδώ, αξίζει να περιμένουμε με ανυπομονησία αυτή τη συνέχεια. Το ντεμπούτο των Lex Legion είναι ένα πραγματικό μουσικό έργο – με ρίζες στη δεκαετία του ’80, φτιαγμένο με πραγματική φροντίδα και ακούγοντας σαν να δημιουργήθηκε από ανθρώπους που έχουν κερδίσει κάθε νότα.
Λίστα κομματιών:
- Sleep Eternally
- Gypsy Tears
- When The Stars Align
- (I Am) The Resurrected
- Lost Inside
- Darkness
- Saviours
- Life Eternal
- Far Away
- Δες και αυτό το σχετικό άρθρο: Ο Tommy Lee αναλογίζεται τους λόγους πίσω από την αποχώρησή του από τους Mötley Crüe
