Σε μια νέα δήλωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Yngwie Malmsteen παίρνει θέση για τα σόλο άλμπουμ του και τους τραγουδιστές που συμμετείχαν σε αυτά.
Έχω λοιπόν καταλάβει ότι αυτοί οι προσληφθέντες και πληρωμένοι τραγουδιστές που προσέλαβα για τους σόλο δίσκους μου προσπαθούν όλοι να επωφεληθούν από το εμπορικό μου σήμα! Ας είμαστε σαφείς: το να εμφανίζονται στους δίσκους MY SOLO δεν ισοδυναμεί με ιδιοκτησία, συγγραφή ή κληρονομιά. Το να γράφεις έναν στίχο εδώ κι εκεί δεν κάνει κάποιον τραγουδοποιό, και το να τραγουδάς το υλικό μου δεν το κάνει δικό τους. Τους δόθηκε απλώς ένας μισθός (εργασία επί πληρωμή) για να γράψουν τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ γραμμένα μέρη, όπως ακριβώς ο κιμπορντίστας, ο μπασίστας, ο ντράμερ κ.λπ. Αν ο μόνος τρόπος για να περιοδεύσετε ή να τραβήξετε την προσοχή είναι βασιζόμενοι στο εμπορικό μου σήμα και χρησιμοποιώντας το όνομά μου και τους τίτλους των άλμπουμ μου και τον κατάλογό μου SOLO, τότε έχετε ήδη απαντήσει στο ερώτημα ποιος πραγματικά έχτισε κάτι. Και – Τι έχουν ηχογραφήσει/δημιουργήσει τα τελευταία 30, 40 χρόνια;
Δεν είναι η πρώτη φορά που κρατάει μια εντελώς διαφορετική στάση σχετικά με αυτό το θέμα. Έχει συνεργαστεί με πολλούς τραγουδιστές όλα αυτά τα χρόνια, αλλά κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνέντευξης Τύπου του στο Hellfest 2024, ο μουσικός τόνισε γιατί προτιμά να μην συνεργάζεται με τραγουδιστές ή, με την ευρύτερη έννοια, με εξωτερικούς συνεργάτες. Μεγάλο μέρος αυτού έχει να κάνει με το προσωπικό του καλλιτεχνικό όραμα. Η συζήτηση ξεκίνησε με ένα ερώτημα σχετικά με τη δημιουργία της δικής του μουσικής και ο Malmsteen μοιράστηκε τις ιδέες του για τη συνεργασία με παραγωγούς αντί για την αυτοπαραγωγή.
Δεν κατηγορώ τους παραγωγούς. Νομίζω ότι έχουν κάνει πολλά πράγματα για πολλά συγκροτήματα. Η διαφορά είναι ότι το έχω ήδη αυτό εδώ μέσα (δείχνει το κεφάλι του). Έτσι, όταν έρχεται κάποιος άλλος, δεν προσθέτει, αλλά αραιώνει. Κάποιοι μπορεί να νομίζουν ότι είμαι εγωιστής. Όχι. Η μουσική είναι έτοιμη. Την ηχογραφώ. Την παίζω. Είναι έτοιμη.
Οι παρατηρήσεις του Malmsteen στη συνέχεια στράφηκαν στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το δικό του έργο και στο πώς αυτό διαφέρει από το καλούπι στο οποίο εμπίπτουν πολλοί ροκ μουσικοί.
Στη ροκ εν ρολ, ακόμα κι αν είσαι σόλο καλλιτέχνης, όπως ο Ozzy Osbourne ή οποιοσδήποτε άλλος, έχουν τραγούδια γραμμένα γι’ αυτούς, έχουν παραγωγούς και τέτοια πράγματα. Δεν το κάνω αυτό. Κάνω τα πάντα. Στην πραγματικότητα κάνω τα πάντα. Δεν είναι επειδή είμαι εγωιστής που δεν θέλω να πάρει κανείς άλλος τα εύσημα. Όχι. Είναι επειδή αντί για αυτό που θα λέγατε παραδοσιακό ροκ εν ρολ συγκρότημα Lennon-McCartney, Keith Richards-Mick Jagger (συνεργασία στη σύνθεση τραγουδιών) – τους αγαπώ όλους αυτούς τους τύπους. Νομίζω ότι είναι καταπληκτικοί – αντί για αυτό που έκαναν, λειτουργώ περισσότερο σαν συγγραφέας, όπως ας πούμε ο Stephen King ή ο Johann Sebastian Bach… Οπότε βασικά είμαι σαν ζωγράφος ή συγγραφέας. Γι’ αυτό δεν έχω συν-συγγραφείς και ούτω καθεξής. Γιατί όταν είχα αυτό, κάθε φορά έβγαινα δυστυχισμένος και δεν ήμουν ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, και ζω μόνο μία φορά. Αυτό που θέλω λοιπόν να αφήσω πίσω μου, αυτό που θέλω να δημιουργήσω, αυτό που θέλω να κυκλοφορήσω σε δίσκους, αυτό που θέλω να παίξω στη σκηνή, είναι κάτι που είναι καθαρά η έκφρασή μου, επειδή έχω τόσα πολλά μέσα μου. Θέλω καθαρή έκφραση του εαυτού μου, όχι να μετριάζεται από το να έχω τον Έλβις Πρίσλεϊ στο συγκρότημα. Οι περισσότεροι τραγουδιστές νομίζουν ότι είναι ο Έλβις Πρίσλεϊ. Δεν είναι. Είναι απλώς ένα ακόμη όργανο στην ορχήστρα μου.
