Το ελληνικό black metal (ή αλλιώς ο κλασικός Hellenic Black Metal ήχος) δεν είναι απλά ένα μουσικό ιδίωμα. Είναι σχολή. Είναι η δική μας σκοτεινή κληρονομιά που ξεκίνησε από τα υπόγεια των ’90s και έφτασε να αναγνωρίζεται σε όλο τον κόσμο.
Με αφορμή τα γενέθλια του Σάκη Τόλη των Rotting Christ, μαζέψαμε 23 κυκλοφορίες –από ιστορικά demo και cult μπάντες μέχρι φρέσκα projects του 2026– που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία και αξίζουν μια θέση στην playlist σου.
Πάμε να τα δούμε με απλά λόγια:
Οι Ρίζες και η «Ανίερη Τριάδα»
Rotting Christ – Triarchy of the Lost Lovers (1996): Ο τρίτος δίσκος τους είναι το τέλειο μεταίχμιο. Εδώ το ωμό black metal τους συναντά τις πρώτες gothic μελωδίες. Ένα άλμπουμ που σε κερδίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο.
Varathron – Walpurgisnacht (1995): Για πολλούς, ο απόλυτος ορισμός του ελληνικού ήχου. Σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και γεμάτο riff-ογραφήματα που έχουν μείνει ανεξίτηλα στον χρόνο.
Necromantia – Scarlet Evil Witching Black (1995): Μπάντα-φαινόμενο. Χωρίς καθόλου ηλεκτρικές κιθάρες –μόνο με δύο μπάσα– και με τη συμμετοχή σαξοφώνου, παρέδωσαν ένα από τα πιο ιδιαίτερα και cult άλμπουμ στην ιστορία του ακραίου ήχου.
Οι Παλιές Καραβάνες
Thou Art Lord – The Carat of the Horned One (Demo 1993): Ένα ιστορικό, μελωδικό demo όπου ο Σάκης Τόλης και ο Baron Blood ένωσαν τις δυνάμεις τους, φλερτάροντας έντονα με το thrash.
Nergal – Αψίθιο: Καθαρόαιμο, παραδοσιακό ελληνικό black metal από ανθρώπους που έστησαν τη σκηνή χρόνια πριν το όνομα «Nergal» γίνει ευρύτερα γνωστό από άλλες μπάντες του εξωτερικού.
Kawir – Προς Κάβειρους (1997): Το ντεμπούτο-σταθμός. Οι Kawir έβαλαν τις βάσεις για το παγανιστικό black metal, χρησιμοποιώντας αρχαιοελληνική θεματολογία και ελληνικό στίχο.
Zephyrous – Entrance and Wandering of the Seven Zones (1994): Ένας underground θησαυρός των ’90s (που επανακυκλοφόρησε μαζί με το EP Aras Castles War and Wisdom), με εκείνη την αυθεντική, παλιά αύρα.
Σχολές, Πρωτιές και Ιδιαίτεροι Ήχοι
Astarte – Rise from Within (2000): Η πρώτη all-female black metal μπάντα. Ο δεύτερος δίσκος τους άφησε στην άκρη τον ωμό νορβηγικό ήχο για κάτι πιο γοτθικό, ατμοσφαιρικό και γεμάτο συναίσθημα.
Αχερουσία – As I Cross the Seas of My Soul (2020): Ένα άλμπουμ γεμάτο συμφωνικά και οπερατικά στοιχεία, που όμως δεν χάνει ποτέ τη στιβαρή black metal βάση του.
Raven Cult – Morbid Blood (2011): Ο δίσκος που τους εδραίωσε. Ένα καταιγιστικό black/thrash υβρίδιο που έκανε θόρυβο τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Zemial – In Momentum Monumentum (2006): Εδώ το στυλ αλλάζει. Η μπάντα αφήνει τα παλιά της λημέρια και παραδίδει έναν δίσκο επικό, βαρύ, ξεκάθαρα επηρεασμένο από τους Bathory.
Η Death/Gothic Πινελιά με Black Χροιά
Υπάρχουν δίσκοι που δεν είναι αμιγώς black metal, αλλά η ατμόσφαιρά τους είναι τόσο σκοτεινή που δεν μπορείς να τους αγνοήσεις:
Septicflesh – Ophidian Wheel (1997): Αν και death metal, τα πλήκτρα και η ατμόσφαιρα αυτού του τρίτου δίσκου κλείνουν πονηρά το μάτι στο black.
Nightfall – Athenian Echoes (1995): Ένα έπος του μελωδικού death/gothic ήχου που κουβαλάει μια πολύ έντονη, σκοτεινή black metal αύρα.
Η Νέα και Underground Φρουρά
Wind the Rids of the Mountain Land (2026): Μια πρόσφατη, εξαιρετική προσπάθεια στο Pagan Black Metal με ελληνικό στίχο που αξίζει την προσοχή σας.
Eldingar – Lysistrata (2024): Μια σύγχρονη κυκλοφορία με πανέμορφο εξώφυλλο, που αντλεί έμπνευση και θέματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία.
Bohemian Grove – Age of Retrogradation (2021): Μια κυκλοφορία που έκανε αίσθηση, κοιτάζοντας ξεκάθαρα προς την αμερικανική black metal σχολή.
Winter Eternal – Land of Darkness (2021): Το προσωπικό project Έλληνα μουσικού από το Ηνωμένο Βασίλειο, που παραδίδει σεμινάριο μελωδικού black metal σουηδικής σχολής (στυλ Dissection).
Dodsferd – Diseased Remnants of a Dying World (2018): Από τις πιο υποτιμημένες αλλά σταθερές δυνάμεις του χώρου, με έναν δίσκο γεμάτο μίσος και απόγνωση.
Mystras – Empires Vanquished and Dismantled (2021): Ένα πολύ ιδιαίτερο concept άλμπουμ, ολοκληρωτικά αφιερωμένο στην ιστορία και τις θρησκευτικές διαμάχες της Ιερουσαλήμ.
Athos – The Waking of Athos (2007): Άλλο ένα κλασικό δείγμα του underground εγχώριου ήχου που κρατάει τις παραδόσεις.
Medieval Demon – Demonolatria (1998): Το συμφωνικό black metal ντεμπούτο τους, που αν και θάφτηκε άδικα από μερικούς στην εποχή του, σήμερα ακούγεται σαν ένα μικρό cult διαμάντι.
Hate Manifesto – Herald of Triumph (EP 2019): Τέσσερα κομμάτια-οδοστρωτήρας. Φανταστείτε Marduk της εποχής Panzer Division με φωνητικά αλά Bolt Thrower.
Η Κορυφή της Πυραμίδας
Macabre Omen – Gods of War – At War (2015): Για το τέλος, το κερασάκι στην τούρτα. Το project του Αλέξανδρου από τη Ρόδο παρέδωσε έναν δίσκο που για πολλούς ξεπερνά ακόμα και την Αγία Τριάδα της σκηνής. Μιλάμε για το απόλυτο, επικό, συναισθηματικό ελληνικό black metal. Ένας δίσκος-σταθμός, βαθιά επηρεασμένος από Bathory, που αντιπροσωπεύει 100% την ψυχή του εγχώριου ήχου.
Εσάς ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο από τη λίστα; Ποιο αφήσαμε απέξω;
