Το ερώτημα «είναι το heavy metal νεκρό;» έχει γίνει σχεδόν meme. Κάθε χρόνο, κάθε κανάλι, κάθε “ειδικός” βγάζει το δικό του βίντεο. Rock is dead, metal is dead, όλα νεκρά. Μπλα μπλα μπλα. Ας το πούμε καθαρά: το heavy metal, ως είδος, έχει πεθάνει. Όχι το black metal, όχι το death metal, όχι το extreme, όχι τα cores. Αυτά ζουν και βασιλεύουν. Το heavy metal όμως, αυτό που γεννήθηκε στα τέλη των ’70s και άνθισε στα ’80s, δεν υπάρχει πια με τον τρόπο που υπήρχε.
Κοίτα γύρω σου. Ποια νέα heavy metal μπάντα βγαίνει σήμερα και κάνει πραγματικό impact; Ποια ανεβαίνει σε μεγάλα φεστιβάλ ως headliner; Ποια δημιουργεί κύμα, όπως έκαναν οι Saxon, οι Judas Priest, οι Iron Maiden, οι Motörhead; Καμία. Υπάρχουν καλές underground μπάντες, υπάρχουν τίμιοι δίσκοι, αλλά κανείς δεν πλησιάζει το μέγεθος, την επιρροή και το star power των παλιών.
Οι Maiden και οι Metallica μπορούν ακόμα να γεμίσουν στάδια. Αλλά δεν θα είναι εδώ για πάντα. Και όταν φύγουν, ποιος θα πάρει τη θέση τους; Ποιος θα τραβήξει δεκάδες χιλιάδες κόσμο; Η απάντηση είναι απλή: κανείς. Thrash; Σε πτώση. Heavy metal; σε ακόμα μεγαλύτερη.
Και το βλέπεις στα φεστιβάλ. Κάποτε το Download, το Donington, το Monsters of Rock ήταν γεμάτα Saxon, Priest, Sabbath, Ozzy. Τώρα; Green Day, Sleep Token, Weezer, McFly. Πώς φτάσαμε εδώ; Πώς έγινε το metal φεστιβάλ να μοιάζει με Glastonbury; Πώς γέμισε ο χώρος με κόσμο που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει heavy metal, αλλά πάει απλά για να “περάσει καλά” και να βγάλει selfie;
Το heavy metal δεν πέθανε επειδή δεν υπάρχουν μπάντες. Πέθανε επειδή έπαψε να είναι mainstream δύναμη. Έπαψε να έχει νέους ηγέτες. Έπαψε να γεννάει ονόματα που μπορούν να σταθούν δίπλα στους παλιούς. Και όσο κι αν πονάει, είναι η αλήθεια.
Τα μικρά underground φεστιβάλ όμως; Εκεί είναι η ζωή. Εκεί είναι η φωτιά. Cosmic Void, Fortress, Inferno, Bloodstock — εκεί νιώθεις ότι το metal ζει. Εκεί βλέπεις Emperor στη Νορβηγία, βλέπεις νέες μπάντες που παίζουν με ψυχή, βλέπεις κόσμο που είναι εκεί για τη μουσική, όχι για το hype. Εκεί νιώθεις ότι ανήκεις.
Αλλά στα μεγάλα φεστιβάλ; Μόνο metalcore, alternative, trap-metal και ό,τι άλλο “πουλάει”. Το heavy metal δεν πουλάει πια. Και όταν κάτι δεν πουλάει, το mainstream το πετάει. Τόσο απλά.
Οπότε ναι — το heavy metal είναι νεκρό. Όχι το metal γενικά. Όχι οι ακραίες σκηνές. Αυτές ζουν και μεγαλώνουν. Αλλά το κλασικό heavy metal, αυτό που μας έφτιαξε, αυτό που μας έκανε να νιώθουμε outsiders με περηφάνια… αυτό έχει τελειώσει στο mainstream.
Το μόνο που μένει είναι να στηρίζουμε το underground. Να πηγαίνουμε στα μικρά φεστιβάλ. Να ακούμε τις νέες μπάντες που παίζουν με καρδιά. Να κρατάμε ζωντανό αυτό που αγαπάμε — όχι επειδή το λέει η μόδα, αλλά επειδή το νιώθουμε.
