Χώρα: Μεξικό
Είδος: Avant‑Garde Metal / Progressive Metal / Atmospheric Black Metal / Modern Classical
Για fans των: Sadness, Diablo Swing Orchestra, Thy Catafalque
Κυκλοφορία: 3 Ιουλίου 2026
Κριτική
Οι Nostalghia του Alex Becerra επιστρέφουν με το Departure, ένα άλμπουμ που συνεχίζει την avant‑garde πορεία του project αλλά με πιο έντονη στροφή προς καθαρά φωνητικά και πλουσιότερη ορχηστρική παλέτα. Η αρχή με το “Leaving” είναι χαρακτηριστική: ακουστικές κιθάρες, έγχορδα, κρουστά και πιάνο χτίζουν μια δραματική εισαγωγή που οδηγεί ομαλά στο “Dearly Departed”, όπου το black metal υπόβαθρο συναντά ισπανική κιθάρα, πνευστά και μελαγχολικά tremolos.
Ο Becerra χρησιμοποιεί περισσότερα καθαρά φωνητικά από κάθε προηγούμενο δίσκο, αφήνοντας τα harsh σε δεύτερο ρόλο — αν και κομμάτια όπως το “Qa Muqu” δείχνουν ότι δεν εγκαταλείπει το πιο άγριο ύφος. Η παραγωγή είναι πλούσια, γεμάτη λεπτομέρειες, με ξύλινα, χάλκινα, bells και glockenspiel να δίνουν μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση.
Παρότι το άλμπουμ έχει πολλές όμορφες στιγμές, οι συνθέσεις δεν δένουν πάντα ομαλά. Κομμάτια όπως “Dearly Departed” και “Uróboros” έχουν απότομες μεταβάσεις που σπάνε τη ροή, ενώ ορισμένες ιδέες μοιάζουν περισσότερο με αυθόρμητες παρεκκλίσεις παρά με οργανική εξέλιξη. Το δεκάλεπτο “Offret” είναι η πιο ολοκληρωμένη σύνθεση: ξεκινά με μεγαλοπρεπή doom‑black αισθητική, βυθίζεται σε χαοτικό mid‑section και κλείνει με ουράνια άνοδο από bells, brass και τη φωνή της Frida Zavala.
- Δες επίσης: Insurrectum – The Last Battle | Metal Territory
Το Departure είναι μια τολμηρή, πλούσια και συναισθηματική δουλειά, αλλά όχι η πιο συνεκτική του Becerra. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και ένα «λιγότερο δυνατό» Nostalghia άλμπουμ παραμένει πιο ενδιαφέρον από το μέσο όρο της σκηνής. Ο Becerra συνεχίζει να πειραματίζεται, να εξερευνά και να αρνείται να επαναλάβει τον εαυτό του — και αυτό είναι πάντα αξιέπαινο.
