Το δεύτερο άλμπουμ των Ισπανών BOCC, με τίτλο «Demolarium», βρίσκει το τρίο της Βαρκελώνης να απομακρύνεται από τον crust punk ήχο του παρελθόντος και να γέρνει αποφασιστικά προς το πιο βαρύ, αργό territory του death/doom και του sludge. Έξι κομμάτια, μέσος όρος διάρκειας περίπου επτά με οκτώ λεπτών, και μια αίσθηση που παραπέμπει σε Cianide, Penance και Grief.
Χώρα: Ισπανία
Είδος: Death/Doom Metal / Sludge
Για fans των: Cianide, Coffins, Grief
Η ακρόαση
Το ομώνυμο «Demolarium» ανοίγει με αργό, βαθύ βάδισμα που απλώνει το doom κατά μήκος του κομματιού. Το «Estigma» κλέβει την παράσταση με ένα σχεδόν δεκάλεπτο, Saint Vitus-ικού ύφους riff που εξελίσσεται με μικρές παραλλαγές, ενώ το «4227» συνεχίζει στο ίδιο κλίμα. Το βάρος των κιθάρων είναι κατεβασμένο στα Τάρταρα και οι ρυθμοί απλοί και σχεδόν υποβλητικοί — όχι για όσους ψάχνουν ταχύτητα, αλλά για όσους αγαπούν το κλασικό, λιτό sludge.
Στο δεύτερο μισό, το «Escorxador» ανεβάζει τον ρυθμό, ενώ το «Calvari (Dels Condemnats)» έχει grooves σε ύφος «Through Silver in Blood». Το κλείσιμο έρχεται με το «Ànima d’Acer», το πιο αργό και βαρύ σημείο του δίσκου. Η σύνθεση της μπάντας άλλαξε: ο Andreu Cano (A Tomba Oberta) ανέλαβε μπάσο και δεύτερα φωνητικά δίπλα στον κιθαρίστα/τραγουδιστή Emilio C., και ο ήχος έγινε πιο εστιασμένος — λιγότερο διάσπαρτος από το ντεμπούτο, με την punk ενέργεια να υποχωρεί μπροστά σε πιο μεστά, doom μονοπάτια.
Συνολικά, το «Demolarium» είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη: πιο συγκεντρωμένο και πιο ευανάγνωστο από τον προκάτοχό του, με άφθονα ψυχοφθόρα riff και επιβλητική βαρύτητα. Όσο πιο βαθιά γέρνουν στο fuzz και το doom τους, τόσο καλύτερα ακούγονται — και εδώ το δείχνουν με συνέπεια.
