Υπάρχουν μπάντες που τις ακολουθείς χρόνια όχι γιατί συνεχίζουν να σε εκπλήσσουν, αλλά γιατί έχεις ήδη επενδύσει τόσο συναισθηματικά που δεν μπορείς να σταματήσεις. Οι SIX FEET UNDER είναι από αυτές. Μπάντα με ιστορία που χρονολογείται από τις αρχές των 90s, με τον Chris Barnes στο τιμόνι — τον άντρα που κάποτε έβαλε τη φωνή του στα πρώτα Cannibal Corpse άλμπουμ πριν αποφασίσει να κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, για καλό ή κακό. Κυρίως κακό, τα τελευταία χρόνια. Αλλά το Killing for Revenge έδειξε κάποια σημάδια ζωής. Το Next to Die βγαίνει 24 Απριλίου 2026, και η ερώτηση είναι μία: συνεχίζεται η ανοδική πορεία ή ήταν απλώς παράθυρο;
Η απάντηση είναι… και τα δύο, κατά κάποιον τρόπο. Και αυτό είναι ταυτόχρονα το καλό νέο και το κακό νέο.
Ξεκινάμε με αυτό που δουλεύει, γιατί ναι — υπάρχουν πράγματα που δουλεύουν. Τα riffs σε κομμάτια όπως το “Destroyed Remains” και το ίδιο το “Next to Die” έχουν μια αίσθηση παλιάς σχολής death metal που δεν ακούγεται βαριεστημένη. Υπάρχουν grooves εδώ μέσα που σε κάνουν να κουνάς το κεφάλι σου χωρίς να χρειαστεί να το σκεφτείς — και στο death metal, αυτό είναι ήδη μισή νίκη. Το “Mutilated Corpse in the Woods” — ναι, αυτός είναι ο τίτλος, καλωσόρισες στον κόσμο των Six Feet Under — καταφέρνει να μυρίζει αυθεντικό old school χωρίς να γίνεται αυτοπαρωδία. Σχεδόν.
Ο Barnes φαίνεται να έχει βρει ξανά τη φωνή του — ή τουλάχιστον μέρος από αυτήν. Δεν ακούγεται πια σαν να προσπαθεί να τραγουδήσει μέσα από ένα στρώμα από τσιμέντο. Κινείται κάπου ανάμεσα στις καλές εποχές του — πιο ξεθωριασμένος, πιο κουρασμένος, αλλά αναγνωρίσιμος. Σε κάποια σημεία μάλιστα, στο “Skin Coffins” για παράδειγμα, ψάχνει για χαμηλές που θυμίζουν γιατί κάποτε αυτός ο τύπος ήταν σημείο αναφοράς.
Τώρα για αυτά που δεν δουλεύουν — και υπάρχουν.
Ο ντράμερ Marco Pitruzzella αποφασίζει κατά καιρούς να κάνει τα δικά του, με ενορχηστρώσεις που σπάνε τη ροή αντί να την κτίζουν. Σε κομμάτια όπως το “Unmistakable Smell of Death” και το “Mind Hell”, τα τύμπανα κάνουν ζιγκ όταν το υπόλοιπο κομμάτι κάνει ζαγκ, και το αποτέλεσμα είναι ότι χάνεις την ορμή ακριβώς εκεί που δεν πρέπει. Το “Approach Your Grave”, που ανοίγει τον δίσκο, χρειάζεται δυόμισι λεπτά για να φτάσει στο ουσιαστικό θέμα του — και δυόμισι λεπτά σε ένα death metal opener είναι αιωνιότητα.
Και μετά υπάρχει το “Ill Wishes”, το οποίο χτίζει σωστά για μια κορύφωση που δεν έρχεται ποτέ, γιατί ο Barnes αποφασίζει να παραδώσει φωνητικά που ακούγονται σαν να διαβάζει ψώνια δυνατά. Η ευκαιρία χάνεται, και το νιώθεις.
Το απόλυτο παράδοξο του δίσκου όμως είναι το “Mister Blood and Guts”. Μουσικά είναι το καλύτερο κομμάτι — έχει ενέργεια, έχει ένα ρεφρέν που κολλάει, έχει χαρά. Αν δεν ασχοληθείς πολύ με τους στίχους, είναι διασκεδαστικό. Αν ασχοληθείς, αναρωτιέσαι αν τους έγραψε παιδί δεκατριών ετών με πολύ ελεύθερο χρόνο. Και στους Six Feet Under, αυτό δεν είναι κριτική — είναι σχεδόν παράδοση.
- Σχετικό άρθρο που αξίζει: Leila Abdul-Rauf – Κριτική για το Andros Insidium | Metal Territory
Συνολικά, το Next to Die δεν είναι ο κάδος φωτιάς που θα ανέμενες από μια μπάντα με τόσα χρόνια διαδοχικών απογοητεύσεων. Είναι κάτι χειρότερο και ταυτόχρονα καλύτερο: είναι αρκετά καλό για να μην μπορείς να το απορρίψεις, και αρκετά ατελές για να μην μπορείς να το υπερασπιστείς με άνεση. Για τους Six Feet Under, αυτό μετράει ως επίτευγμα. Για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι ένας δίσκος που θα βάλεις μια φορά, θα κουνήσεις το κεφάλι σου σε δύο κομμάτια, και θα ξεχάσεις μέχρι την επόμενη φορά που θα δεις το όνομά τους.
Βαθμολογία: Μέτριο με καλές στιγμές Κυκλοφορεί: 24 Απριλίου 2026 | Label: Metal Blade Records Ιστότοποι: Bandcamp
