Το «Fear of the Dark» βγήκε το 1992 και ήταν ο δέκατος δίσκος των Iron Maiden. Η μπάντα είχε πάρει από τον προηγούμενο δίσκο της, το «No Prayer for the Dying», μια πιο απλή και κατευθείαν προσέγγιση στον ήχο της, και το συνέχισε και εδώ. Το άλμπουμ τα πήγε πολύ καλά στα τσαρτ, φτάνοντας στη δεύτερη θέση στη Βρετανία.
Οι κριτικές ήταν μικτές. Στο Sputnikmusic ο δίσκος πήρε 3,5 στα 5, με τον κριτικό να σημειώνει ότι πολλά κομμάτια δεν είναι στο επίπεδο που είχε συνηθίσει η μπάντα στα 80s, αλλά αναγνωρίζει ότι υπάρχουν και δυνατά σημεία. Οι Iron Maiden δεν είχαν σταματήσει να παίζουν καλά, απλώς αυτή την περίοδο τα τραγούδια τους δεν είχαν τις μεγάλες μελωδίες και τις αρμονίες των προηγούμενων δίσκων.
Αυτό που ξεχωρίζει στο άλμπουμ είναι τέσσερα κομμάτια: το «Fear of the Dark» που έδωσε και τον τίτλο, το «Wasting Love», το «Judas Be My Guide» και το «Afraid to Shoot Strangers». Το «Fear of the Dark» έγινε με τα χρόνια ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της μπάντας και το τραγουδάει όλο το κοινό στις συναυλίες.
Το «Wasting Love» είναι ένα από τα λίγα κομμάτια της μπάντας σε αργό, μπαλαντέζικο ύφος. Στο «Judas Be My Guide» ο Bruce Dickinson δείχνει πάλι τη γνώριμη όπερα φωνή του, και στο «Afraid to Shoot Strangers» η μπάντα επιστρέφει στο κλασικό της ύφος. Αυτά τα κομμάτια θεωρούνται τα καλύτερα του δίσκου, ενώ άλλα όπως το «Be Quick or Be Dead» ξεκινούν δυνατά αλλά χάνουν την ένταση στη συνέχεια.
Το «Fear of the Dark» έμεινε στην ιστορία και ως το τελευταίο άλμπουμ με τον Bruce Dickinson για οκτώ χρόνια: μετά από αυτό ο τραγουδιστής έφυγε για να ασχοληθεί με το solo πρότζεκτ του, και στη θέση του ήρθε ο Blaze Bayley. Η μπάντα και ο Bruce τα ξαναβρήκαν αργότερα, και ο δίσκος σήμερα θεωρείται ένα ενδιάμεσο βήμα που έχει όμως μερικά από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της ιστορίας τους.
Δες επίσης: Blaze Bayley: «Ο θρύλος των Iron Maiden ανήκει στον Paul Di’Anno» και Tim Ripper Owens: «Υπάρχει λόγος που οι Iron Maiden…»
