🔥 Τελευταία

Mother of Millions, Universe217 & Deep Dive: Μια βραδιά γεμάτη ατμόσφαιρα, ένταση και progressive metal στο ARCH CLUB | Ανταπόκριση

ARCH CLUB – 14/11/2026

Έχει γίνει πλέον ένα είδος τελετουργίας να απολαμβάνει κανείς μια συναυλία των Αθηναίων Mother of Millions στο τέλος κάθε χρονιάς, αλλά για τον υπογράφοντα ήταν η πρώτη φορά που παρακολουθούσε συναυλία στον συγκεκριμένο χώρο. Εκτός από το γεγονός ότι βρίσκεται στη μέση μιας βιομηχανικής περιοχής και ακριβώς δίπλα σε ένα νυχτερινό κέντρο με ζωντανή μουσική από γνωστούς λαϊκούς Έλληνες τραγουδιστές, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η τεράστια ισχύς και η ένταση του ήχου του χώρου, αλλά και η «καθαρότητα» και η ευκρίνειά του.

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Ψήφισε το είδος metal που ακούς περισσότερο

Πες μας τι ακούς περισσότερο. Κι αν το είδος σου δεν είναι στη λίστα, γράψ’ το στα σχόλια της ομάδας — μετράει κι αυτό.

ΨΗΦΙΣΕ ΤΩΡΑ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ LIVE

Όλα τα επερχόμενα metal live στην Ελλάδα, ανά ημερομηνία — με πόλη, μαγαζί και υπενθύμιση στο email σας.

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ LIVE CALENDAR
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ METAL TERRITORY

Αν θέλεις να στηρίξεις το Metal Territory, στο Monsterville θα βρεις ωραία πράγματα χωρίς να πληρώσεις επιπλέον χρήματα.

Δες τα στο Monsterville

Η βραδιά ξεκίνησε με τους Deep Dive

Η βραδιά ξεκίνησε με τους Deep Dive, ένα νεαρό συγκρότημα που έχει στο ενεργητικό του μόλις έναν δίσκο, το «Astral.Tech.Negative», και πρέπει να ομολογήσω ότι ο ήχος τους ήταν ένα ταξίδι πίσω στις αναμνήσεις, στην εποχή που συγκροτήματα όπως οι Deftones, Static-X, Korn ή Drowning Pool βρίσκονταν στο επίκεντρο της προσοχής και οι industrial ήχοι και τα samples, οι groove-driven ρυθμοί και τα εκρηκτικά breakdowns κυριαρχούσαν.

Deep Dive

Αυτό που μου αρέσει σε αυτούς είναι το γεγονός ότι προσπαθούν να συνδυάσουν τη δύναμη του metal με πιο ατμοσφαιρικές και ηλεκτρονικές υφές, τα πλήκτρα προσθέτουν βάθος και κάνει τον ήχο τους να διαφέρει από εκείνον ενός τυπικού metal συγκροτήματος που βασίζεται στις κιθάρες. Αν προσθέσουν επίσης περισσότερα riffs με ξεχωριστή συνθετική προσωπικότητα, μεγαλύτερη ποικιλία στις φωνητικές γραμμές και πιο απρόβλεπτες συνθετικές εναλλαγές, είμαι βέβαιος ότι θα αφήσουν το στίγμα τους στη σκηνή.

Deep Dive

Στη σκηνή οι Universe217

Είχα ήδη δει τους Universe217 ως support των Katatonia στο Floyd φέτος και είχα μαγευτεί αμέσως από την κοσμική doom ατμόσφαιρά τους και, φυσικά, από αυτή τη φωνητική δύναμη που ακούει στο όνομα Τάνια. Η ιδέα είναι παραπλανητικά απλή: οι κιθάρες παράγουν επαναλαμβανόμενα, αργά και χαμηλοκουρδισμένα riffs, τα οποία επιτρέπουν στην Τάνια να «ζωγραφίζει» δυναμικές και συναισθηματικά φορτισμένες φωνητικές γραμμές.

Αν και δεν μοιάζουν φωνητικά, η σκηνική της παρουσία και η εξωτερική της εμφάνιση μου θυμίζουν προσωπικά την Janis Joplin. Αυτή η εντύπωση ίσως ενισχύεται και από το γεγονός ότι, εκτός από το doom metal, το συγκρότημα βυθίζεται επίσης στα βάθη ψυχεδελικών/ambient περασμάτων που παραπέμπουν στη δεκαετία του ’70, ενώ παράλληλα πειραματίζεται με σύγχρονα post-rock στοιχεία.

Universe217

Είναι δύσκολο να τους αποδώσεις μια συγκεκριμένη ταμπέλα και αυτό είναι κάτι που επίσης μου αρέσει σε αυτούς. Ωστόσο, η μουσική τους δεν απευθύνεται στον περιστασιακό ακροατή και ίσως απαιτεί επιπλέον συγκέντρωση ή ακόμη και μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα για να εκτιμηθεί πλήρως… και μπορούσα να διακρίνω ότι δεν ήταν όλοι στο κοινό απόλυτα αφοσιωμένοι.

Καταλαβαίνω ότι όταν ένα συγκρότημα επενδύει τόσο πολύ στη σκοτεινή ατμόσφαιρα, υπάρχει ο κίνδυνος ορισμένες συνθέσεις να κινούνται σε παρόμοια συναισθηματικά μοτίβα και να ακούγονται επαναλαμβανόμενες σε μη εξοικειωμένα αυτιά, ειδικά σε εκείνα μιας νεότερης γενιάς που έχει συνηθίσει στην άμεση ικανοποίηση και σε σύντομα διαστήματα προσοχής. Ωστόσο, δώστε τους λίγο χρόνο και, αν κάποιος σας ρωτήσει αν η doom μουσική μπορεί να έχει ψυχή, θα απαντήσετε αναμφίβολα: ΝΑΙ!

Universe217

Η ώρα των Mother of Millions

Και με το ηχογραφημένο αιθέριο χορωδιακό μέρος και τη φωνή του ηθοποιού Γιώργου Τζαβάρα να απαγγέλλει ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, οι Mother of Millions ανέβηκαν στη σκηνή και ξεκίνησαν τη συναυλία τους με το «The Ascent» ως εισαγωγή, το μεσαίο κομμάτι από το εκπληκτικό νέο τους άλμπουμ «T», το οποίο παρουσίασαν σχεδόν ολόκληρο, με εξαίρεση το τελευταίο κομμάτι, το «Death». Είχα ήδη πάρει συνέντευξη από το συγκρότημα για μια άλλη μουσική ιστοσελίδα και γνώριζα πολύ καλά ότι αυτός ο δίσκος αποτελούσε ακόμη ένα βήμα στην ανοδική τους πορεία προς την τελειότητα του progressive/alternative metal (αν υπάρχει κάτι τέτοιο, φυσικά).

Mother of Millions

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που παρακολουθήσαμε εκείνο το βράδυ ήταν ένα συγκρότημα στην καλύτερη δυνατή του φόρμα (παρόλο που ο Γιώργος Προκοπίου είχε έναν ελαφρύ πονόλαιμο από το προηγούμενο βράδυ) και με τον νέο επίσημο ντράμερ τους (αλλά επί χρόνια παραγωγό τους), Έκτορα Τσολάκη, να απογειώνει το συγκρότημα με το ακριβές και δυναμικό παίξιμό του, για να μην αναφέρουμε τον μπασίστα Πάνο Πρίφτη, ο οποίος κάνει το παίξιμό του να φαίνεται και να ακούγεται τόσο αβίαστο και άνετο, αλλά ταυτόχρονα προσφέρει μια στιβαρή και αρμονική βάση πάνω στην οποία ο Γιώργος και ο κιθαρίστας Κώστας Κωνσταντινίδης μπορούν να ζωγραφίζουν σε αυτόν τον ηχητικό καμβά.

Mother of Millions

Το συγκρότημα βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη και, επιπλέον, περίπου στα μισά της συναυλίας, προσκάλεσε στη σκηνή τρεις κοπέλες (Αντωνία Μαυρονικόλα, Σοφία Καμίνα και Έμι Παθ) για να αναλάβουν τα δεύτερα φωνητικά στο υπόλοιπο της εμφάνισης. Είχαν επίσης μαζί τους τον βιολιστή Δημήτρη Αναστασίου (από το folk rock fusion σχήμα Babo Koro), ο οποίος πρόσθεσε μερικές επιπλέον όμορφες ηχητικές αποχρώσεις στο κομμάτι «The One».

Mother of Millions

Πέρα από την παρουσίαση του δίσκου, υπήρχε αρκετός χρόνος για τραγούδια από την υπόλοιπη δισκογραφία τους, όπως τα «Rome», «Magna Mater» και «Amber», με το κοινό να συνοδεύει το συγκρότημα τραγουδώντας μαζί του.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής μου μαζί τους, τους είχα ρωτήσει γιατί θεωρούσαν ότι δεν είχαν ακόμη φτάσει στο ίδιο επίπεδο δημοτικότητας με διεθνή ονόματα (όπως οι Katatonia, Architects ή Opeth) και ουσιαστικά μου απάντησαν ότι μόλις είχαν αρχίσει να δουλεύουν πιο εντατικά στον τομέα της προώθησης και της δικτύωσης με τους κατάλληλους ανθρώπους, αναθέτοντας αυτό το κομμάτι σε μια ομάδα επαγγελματιών, κάτι που δεν είχαν κάνει στο παρελθόν. Παρόλα αυτά, εξακολουθούν να είναι επιφυλακτικοί απέναντι στο παιχνίδι των εντυπωσιακών κινήσεων και των τεχνασμάτων δημοσιότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ίδια τη μουσική. Αν και αυτό είναι απολύτως κατανοητό, θα ήταν λιγότερο του δέοντος, να πούμε απλώς ότι αυτό το συγκρότημα αξίζει να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με άλλα διεθνή συγκροτήματα. Ας ελπίσουμε ότι τελικά η τύχη θα γυρίσει υπέρ τους, γιατί πραγματικά το αξίζουν.

Αρθρογραφία: Γιώργος Γκούμας
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Παναγιώτη Παπανδρεόπουλο για τη φωτογραφική κάλυψη και στον Γιώργο Γκούμα για την επιμέλεια και την αρθρογραφία της ανταπόκρισης.

Μοιράσου το άρθρο

Αφήστε ένα Σχόλιο

Κύλιση στην κορυφή