Ενώ μπορεί να είμαι προϊόν της δεκαετίας του ’80, δεν έχω σχεδόν καμία άμεση ανάμνηση της ίδιας της δεκαετίας. Γεννημένος το 1985, δεν απέκτησα αυτογνωσία μέχρι τη δεκαετία του ’90. Έτσι, ουσιαστικά, όταν μπόρεσα να σχηματίσω μακροχρόνιες αναμνήσεις, το μεγαλύτερο μέρος της σπουδαίας μουσικής του κόσμου είχε ήδη γραφτεί.
Ίσως η απρόσιτη καταγωγή μου από τη δεκαετία του ’80 να εξηγεί γιατί με έλκουν πράγματα από και σχετικά με την εποχή. Τα παράξενα χρωματικά σχήματα, η πομπώδης μουσική αισθητική, ο κιτς αλλά φοβερός κινηματογράφος, όλα αυτά μου δίνουν μια ικανοποιητικά μελαγχολική αίσθηση νοσταλγίας. Η δεκαετία του ’80 μοιάζει με τον δικό μου προσωπικό αρχέγονο, μυθολογικό παράδεισο, έναν Κήπο της Εδέμ στον οποίο δεν μπορώ ποτέ να επιστρέψω. Η πύλη φυλάσσεται αιώνια από ένα χερουβείμ που κρατάει ένα φλεγόμενο σπαθί, αλλά χάρη σε συγκροτήματα όπως οι Rave in Fire , δεν χρειάζεται να ρισκάρω να με χτυπήσουν θεϊκά για να νιώσω σαν να είμαι πίσω στον κήπο, αθώος, γυμνός και ευτυχισμένος.
Μια ματιά σε αυτό το υπέροχο εξώφυλλο του άλμπουμ θα σας πει ότι το ισπανικό Rave in Fire αποπνέει δόξα της δεκαετίας του ’80. Το βασικό single “Still Standing” ακούγεται σαν να έχει καβαλήσει μια τίγρη κατευθείαν από το μυαλό του Ronnie James Dio με το δυναμικό groove του, τα περίπλοκα leads της κιθάρας και τα αβίαστα δυνατά φωνητικά του τραγουδιστή Sele. Το κομμάτι είναι τόσο 80s που θα ταίριαζε τέλεια πάνω από μια σκηνή μάχης ή ένα μοντάζ εκπαίδευσης του Rocky IV (ένα από τα κύρια μέτρα μου για την ποιοτική μουσική της δεκαετίας του ’80, θα πρόσθετα).
Αν η μέταλ έκανε κάτι κουλ τη δεκαετία του 1980, είναι πολύ πιθανό ότι και οι Rave in Fire το κάνουν. Το “Witches’ Hell” αποτυπώνει την αλαζονεία των Peak Scorpions , το ορχηστρικό εναρκτήριο κομμάτι και τον διάδοχό του, τους Judas Priest της εποχής των Scream Screaming , και τα “Untiring Eagles” και “Speed and Rave” ακούγονται σαν τους Megadeth από μια εναλλακτική πραγματικότητα, όπου ο Dave Mustaine είναι γυναίκα και μπορεί πραγματικά να τραγουδήσει. Το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει δείχνει τους πιο φιλόδοξους στόχους του συγκροτήματος, συνδυάζοντας όλες τις προαναφερθείσες επιρροές με progressive rock α λα Rush ή/και Kansas . Συνολικά, οι Rave in Fire κάνουν όλα όσα κάνουν με τόση ικανότητα και αυθεντικότητα που είναι δύσκολο να μην τους αγαπήσεις.
Η μόνη μου παρατήρηση με την Square One αφορά τη μετάβαση από το εναρκτήριο κομμάτι που θυμίζει “The Hellion” στο πρώτο πραγματικό κομμάτι, το “Dark Poison”. Η αλλαγή δεν ταιριάζει πολύ καλά, τόσο πολύ που έλεγξα αρκετές φορές για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα κάνει λάθος στη σειρά των κομματιών. Είναι ένα αρκετά μικρό ελάττωμα στο μεγάλο σχέδιο ενός άλμπουμ 42 λεπτών, αλλά παρόλα αυτά είναι εκκωφαντικό κάθε φορά. Οργανικά, το Rave in Fire είναι γεμάτο ταλέντο. Ο κιθαρίστας Jonjo παρουσιάζει μια κλασική metal/rock εμπειρία, και το ρυθμικό τμήμα (Sara στο μπάσο και Jimi στα ντραμς) επιδεικνύει εντυπωσιακή χημεία. Αλλά το βραβείο MVP πηγαίνει στην τραγουδίστρια Sele. Η παθιασμένη ερμηνεία της είναι απλά εντυπωσιακή, ακούγεται τόσο απίστευτα γνήσια και προσδίδει στην Square One μια ευχάριστη πατίνα φαινομενικά χαμένης κλασικής υπόστασης, και, ευτυχώς, η όμορφη παραγωγή μόνο ενισχύει τη λάμψη αυτής της πατίνας.
Όταν διάλεξα το Square One από το promo sump, μόλις είχα τελειώσει το Stranger Things και λαχταρούσα να γεμίσω αυτό το κενό στην καρδιά μου που θυμίζει δεκαετία του ’80. Αφού το έχω ξανακούσει δεκάδες φορές, μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι Rave in Fire το έχουν κάνει ακριβώς αυτό. Αυτή η μπάντα είναι γεμάτη ταλέντο και περιμένω περισσότερα πολύ καλά άλμπουμ από αυτούς στο μέλλον.
Βαθμολογία: 3.5/5.0
DR: 8 | Αξιολογημένη μορφή: 320 kbps mp3
Δισκογραφική εταιρεία: High Roller Records
Ιστότοποι: raveinfire.bandcamp.com | facebook.com/raveinfire
Κυκλοφορίες παγκοσμίως: 30 Ιανουαρίου 2026
Την πηγή θα την βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο
https://www.angrymetalguy.com/rave-in-fire-square-one-review/
