Οι Herezjarcha— Arch-Heretic —είναι οι δευτεροετείς φοιτητές των Profane Elegy με έδρα την Πενσυλβάνια , οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να ξεφύγουν από τα όρια των ειδών. Ακολουθώντας την πορεία που χάραξε το When All is Nothing του 2023 , βλέπουν τη συνύπαρξη, αν όχι την ένωση, του black και του death metal, αλλά και ένα ατμοσφαιρικό, ambient είδος doom, και απλώς διπλασιάζουν κάθε πτυχή.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας metal καλλιτέχνης ισχυρίζεται ότι αποφεύγει την κατηγοριοποίηση, και πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, μοντέρνοι καλλιτέχνες σε ακραία υποείδη δανείζονται από λιγότερο ακραία και ενσωματώνουν γενναιόδωρη αντήχηση. Οι ισχυρισμοί των Profane Elegy , επομένως, δεν προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον είτε έχετε ακούσει το ντεμπούτο είτε όχι. Οι ακροατές αντιπαθούν/αρέσκονται στον ήχο τους με τους δικούς του όρους. Ωστόσο, υπάρχει στην πραγματικότητα κάτι διαφορετικό στον τρόπο που συνδυάζουν τις ανόμοιες πτυχές τους, και ο Herezjarcha είναι ακόμη πιο δυνατός γι’ αυτό.
Αν το ρίξετε στα τυφλά στο Herezjarcha οποιαδήποτε τυχαία στιγμή, θα σας συγχωρούσαν αν το θεωρούσατε αληθινό μαυρισμένο θάνατο — θυμίζοντας ιδιαίτερα το Keres , ή ένα λιγότερο στιλβωμένο Vredehammer . Τραχιά γρυλίσματα σκίζουν σαν κρύος άνεμος πάνω από κακοπροαίρετα αρπέζ, ανεβοκατεβαίνοντας δυσοίωνες κλίμακες σε αδυσώπητες κρουστές επιθέσεις, ικανοποιητικά δύσβατα. Αλλά με μια στιγμή, η διάθεση των Profane Elegy αλλάζει από κακία σε απελπισία, και τα καθαρά φωνητικά οδηγούν ένα θλιβερό ρεφρέν, με πολυεπίπεδα, post-black κρουστικά να κυριαρχούν στο ηχοτοπίο. Το εναρκτήριο “Exeunt Omnes”, το οποίο ξεκινά —όπως πολλά άλλα— με άγρια, thrashy black metal ενέργεια, προαναγγέλλει τον τρόπο με τον οποίο το άλμπουμ αλλάζει επανειλημμένα την ατμόσφαιρα και εκπλήσσει τον ακροατή του, καθώς τα riff μαλακώνουν και ενώνονται με απαλά τραγουδισμένα “ohh-hh-hh”. Η blackened βάση τους είναι rent by change, από την απογυμνωμένη ατμόσφαιρα μέχρι τα χορταστικά ντουέτα με τις κραυγές, από την black n’ roll ασέβεια μέχρι το sludgy blackened doom και το παγωμένο black metal. Αν και στην πραγματικότητα ακούγονται ελάχιστα κοινά, η καλύτερη σύγκριση με το πάντρεμα ενός ζωντανού blackened death με απροκάλυπτη μελωδία που καθοδηγείται από cleans από τους Profane Elegy είναι το Sludge . Το Herezjarcha είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και πολύπλευρο από ό,τι μπορεί να φαίνεται εκ πρώτης όψεως.
Οι Profane Elegy δεν κάνουν τίποτα με ημίμετρα και ρίχνονται με ίσο σθένος τόσο στις πιο βαριές όσο και στις πιο απαλές πλευρές τους. Ο μαυρισμένος θάνατός τους είναι δύσβατος και δυναμικός, είτε υπερβολικά επιθετικός (“I AM”) είτε σε μια τσιριχτή, αργή επιδίωξη στυλ και ακροβατικών (“Haunted” “And Then We Are Gone”). Η σκληρή φωνητική παραγωγή που γειτνιάζει με το δεύτερο κύμα, ελαφρώς σιωπηλή και θορυβώδης, προσθέτει στη συνολική ωμότητα, εντείνοντας το πιο άμεσα βάναυσο και δίνοντας σκληρότητα στο πιο μελωδικό, ατμοσφαιρικά ύφος. Από την πρώτη πλευρά, τα πράγματα πραγματικά βαραίνουν, και το στροβιλιζόμενο, γεμάτο ουρλιαχτά ηχοτοπίο είναι ακαταμάχητο, αλλά καθώς το άλμπουμ προχωρά, είναι το δεύτερο που βλέπει τους Profane Elegy να κάνουν μερικά πραγματικά κουλ πράγματα. Απόκοσμες κλίμακες αναμειγνύονται σε μια πολυεπίπεδη καταρράκτη από χτυπήματα (“As My Heart Turns to Ash”), ή προσκαλούν τις συγχορδίες της μελαγχολίας να ενωθούν μαζί τους (“The Accuser”). Όλο και περισσότερος χώρος αφιερώνεται σε ποικίλες, απογυμνωμένες ησυχίες. Τα πράγματα δεν κρέμονται απλώς στην αντήχηση. Ανοίγει ένας χώρος στον οποίο ένα άγριο riff γίνεται για λίγο πένθιμο, και μετά από μερικές εντάσεις έντασης, μια σχεδόν ξέφρενη αίσθηση επικρατεί καθώς τα clean αναλαμβάνουν την ηγεσία (“As My Heart…”). Δεν είναι η προσθήκη ατμόσφαιρας που είναι καλό, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Profane Elegy τοποθετούν μια πένθιμη, μετα-παρακείμενη διάθεση με την σκληρή, μαυρισμένη πλευρά τους που καταφέρνει να μην θυσιάσει κανένα από αυτά, ακόμα και όταν συνδυάζονται.
Ωστόσο, αφοσιωμένοι πλήρως στο πνεύμα και την εκτέλεση των διαφορετικών προσώπων τους, οι Profane Elegy αποδεικνύουν ότι δεν έχουν βελτιώσει πλήρως τη φόρμουλα της συνύπαρξής τους. Ο αναβράζων, ποικιλοτρόπως άγριος και επικός, μαυρισμένος θάνατος που εμφανίζεται στο Herezjarcha είναι εξαιρετικά απολαυστικός, ενώ η ευαλωτότητα και η ατμόσφαιρα που φέρνουν άλλες επιρροές δημιουργούν μια ισχυρή συναισθηματικότητα και λειτουργούν πολύ καλά σε συνδυασμό. Αυτό δεν εμποδίζει τον ελαφρώς αμήχανο τρόπο με τον οποίο η μία μεταβαίνει στην άλλη – ιδιαίτερα στο πρώτο μισό του δίσκου. Η ισορροπία και η ολοκλήρωση βελτιώνονται καθώς προχωρά η διάρκεια, στο βαθμό που το δεύτερο άκρο, αν τεντωθεί στο μήκος ενός πλήρους LP, θα λάβει υψηλότερη βαθμολογία τουλάχιστον ημιψήφιου. Παρόλα αυτά, η διαφορά στον ήχο μεταξύ του ωμού και άσχημου και του συγκριτικά γυαλιστερού είναι έντονη και μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι κάποιος ακούει ξαφνικά έναν εντελώς διαφορετικό καλλιτέχνη όταν ο πρώτος αλλάζει θέση εντελώς για τον άλλο.
Αυτό που καταφέρνουν οι Profane Elegy με το Herezarcha , ωστόσο, είναι να επιβεβαιώνουν την ικανότητα και την προσωπικότητά τους. Ανάμεσα σε μια θάλασσα από underground metal καλλιτέχνες που παρουσιάζουν τις τολμηρές και ανατρεπτικές τους δημιουργίες, οι Profane Elegy στέκονται με τη σιγουριά της ειλικρινούς διάκρισης. Μπορεί να μην έχουν ολοκληρώσει ακόμα την εκτέλεση, αλλά σε μόλις 38 λεπτά, το Herezarcha αξίζει με το παραπάνω τον χρόνο που θα χρειαστείτε για να ζήσετε την ακατέργαστη έκφρασή τους.
Βαθμολογία: Καλό
DR: 7 | Μορφή που αξιολογήθηκε: 192 kbps mp3
Εταιρεία: Self-Release
Ιστότοποι: Bandcamp | Κυκλοφορίες Facebook παγκοσμίως: 30 Ιανουαρίου 2026
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
