Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις τον Par Olofsson να βρίσκει δουλειά στην εποχή της φθηνής παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης. Εκ των υστέρων, οι μωβ, λαμπερές απεικονίσεις του gore με στροβιλισμό kaijou σε αστικό τοπίο, που πλέον αποτελεί οπτικό συνώνυμο του σύγχρονου death metal, μοιράζονται μια χαλαρότητα και επανάληψη λεπτομέρειας που θυμίζει εντυπωσιακά προϊόντα ταξιδιού.
Θα ήταν πολύ εύκολο να ζητήσεις από τον υπολογιστή να μιμηθεί, αν και θα έχανες τη δομική, επικοινωνιακή λογική που προκύπτει από το να βάζεις έναν Σουηδό που τροφοδοτείται με σάντουιτς αντί για ένα βενζινοκίνητο server farm πίσω από το πινέλο. Το Icon , ο τρίτος δίσκος των Defaced της Ελβετίας , έρχεται τυλιγμένος σε ένα χαρακτηριστικό έργο Olofsson-ey και, όπως και το εξώφυλλο, είναι αναμφισβήτητα ανθρώπινο, αν και λίγο μη φιλόδοξο. Οι Defaced έχουν επανεμφανιστεί για περισσότερο από μια δεκαετία για καλό λόγο. Ένα δίσκο με προσεκτικά κατασκευασμένο death metal.
Οι Defaced λειτουργούν στο στυλ συγκροτημάτων όπως οι Abysmal Dawn ή οι Throne of Heresy , στολίζοντας απροκάλυπτα το death metal τους με πινελιές black metal και melodeath και παραλείποντας το φανταχτερό παίξιμο και την στυλιζαρισμένη παραγωγή. Το “The Antagonist” ανοίγει το Icon με πλήρη ταχύτητα, καταδεικνύοντας τα δυνατά σημεία των Defaced . Μετά από λίγο κούρδισμα των εγχόρδων, ξεκινάει το χαμηλό, τρέμολο θέμα του τραγουδιού, και το συγκρότημα εναλλάσσεται μεταξύ αυτού του riff και μερικών άλλων για το υπόλοιπο τραγούδι, προσθέτοντας μια νέα πινελιά κάθε φορά. Μια δευτερεύουσα μελωδία εδώ έχει μερικές παραλλαγές, πρώτα staccato, μετά υποτονική για να υποστηρίξει ένα σόλο, μετά πλατιά ενισχυμένη με μια διακριτική αρμονική ετικέτα pinch στο τέλος, και στη συνέχεια ενισχυμένη ξανά με ένα μεγάλο διάλειμμα μετά την πρώτη φράση για λίγη διακόσμηση. Οι κιθαρίστες Matze Schiemann και Marco Kessi δεν βγάζουν εντυπωσιακά riffs, αλλά παίζουν πολύ με αυτό που παρουσιάζουν και μεταβαίνουν πολύ ομαλά μεταξύ των παραλλαγών, παραλλαγές που συνήθως δίνουν στο rhythm section (ντράμερ Massimiliano Malvassora και μπασίστας Michael Gertsch) λίγο χώρο για να επιδειχθούν. Ο άλλος Gertsch (με τραχιά φωνή Thomas) παίρνει επίσης μερικά ωραία cut-outs, με το πιο μελωδικό, με επιρροές από black-metal “The Initiation” να αφήνει τους δυνατούς βρυχηθμούς και τα βραχνά κρώξιμά του να αντηχούν πάνω από τα άλλα όργανα, συχνά σε multi-track. Οι Gertsches μάλιστα δημιουργούν ένα μικρό ντουέτο μπάσου/barker πριν ξεκινήσει το bouncy pit riff του “Culling the Herd”.
- Διαβάστε επίσης: Devilpriest – “Where I Am The Chalice, Be Thou The Blood” – 2025
Το Icon έχει επιδέξιο ρυθμό και οργάνωση. Το ντουέτο στα μέσα του άλμπουμ, “Anthem of Vermin” και “Sonate”, κλονίζει τις προσδοκίες ακριβώς τη στιγμή που τα πράγματα φαίνονται να γίνονται στάσιμα, με το πρώτο να καταλήγει σε θρίαμβο με τρομερή ένταση πριν περάσει στο δεύτερο, ένα κομμάτι ακουστικής κιθάρας που έξι κάτοικοι του Γκέτεμποργκ θα ήταν περήφανοι να ηχογραφήσουν πριν από χρόνια. Και στα δύο κομμάτια, οι Defaced εφαρμόζουν την ίδια έξυπνη και στοχαστική σύνθεση τραγουδιών που συναντάμε σε όλο το άλμπουμ. Κανένα από τα δύο δεν ακολουθεί μια προβλέψιμη πορεία, αλλά κάθε νέα ιδέα πηγάζει από το προηγούμενο φαινομενικά χωρίς προσπάθεια ή σκέψη.
Ωστόσο, οι Icon δεν έχουν την ένταση να εντυπωσιάσουν. Το συγκρότημα παίζει άψογα με τις συνθέσεις του και, σε μικρές κλίμακες, επιδεικνύει μια παιχνιδιάρικη διάθεση και δημιουργικότητα που συχνά λείπει από το death metal. Αλλά κάπου στη μέση της λεπτομέρειας – τα riff και οι ίδιες οι μελωδίες – τα πράγματα είναι λίγο γκρίζα. Η τελευταία προσπάθεια των Defaced – το δεκαετές Forging the Sanctuary – υπέφερε παρόμοια, αν και είχε λίγο μεγαλύτερη φιλοδοξία. Οι Icon παίζουν καλά death metal αλλά το παίζουν με ασφάλεια, συγκολλώντας προσεκτικά τα riff και τρίβοντας τις ενώσεις ομαλές σε κάτι πολύ δυνατό και πολύ κυβικό.
- Διαβάστε επίσης: Bloed – “’t Regent” – 2025
Όσο πιο προσεκτικά ακούω τους Icon , τόσο περισσότερο εκτιμώ την προφανή δεξιοτεχνία των Defaced . Είναι κάτι περισσότερο από ένας ικανός δίσκος, με στεγανά τραγούδια που στύβουν τα riff τους αρκετά στεγνά χωρίς να γίνονται ποτέ κουραστικά. Αλλά αυτά τα riff απλά δεν είναι πολύ συναρπαστικά, και αυτό το μεσαίο μοντέρνο στυλ death metal χρειάζεται πραγματικά θέαμα για να διαπρέψει, όπως τα πιασάρικα ρεφρέν και οι άγριοι Deathisms των Abysmal Dawn . Οι Icon δεν προσφέρουν ενθουσιασμό στους ακροατές, αλλά υπάρχει χώρος για άφθονη ικανοποίηση. Αν σας αρέσει το death metal σας καλοπαιγμένο και χωρίς φασαρία, οι Icon είναι το φλιτζάνι τσάι σας.
Βαθμολογία : 3.0/5.0
DR : 6 | Μορφή που αξιολογήθηκε : 192 kbps
Δισκογραφική εταιρεία MP3 : Massacre Records
Ιστότοποι : facebook.com/defacedswiss
Κυκλοφορίες παγκοσμίως : 30 Ιανουαρίου 2026
Την πηγή θα την βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο
https://www.angrymetalguy.com/defaced-icon-review/
