Για σχεδόν δύο δεκαετίες, οι Desert Storm βρίσκονται στον ακρογωνιαίο λίθο της fuzz underground μουσικής της Αγγλίας. Κάποιος μπορεί να φανταστεί την έκπληξή μου, λοιπόν, όταν διαπίστωσα ότι διεκδικώ την πρώτη κριτική για τον κατάλογό τους εδώ. Η ωρίμανση του συγκροτήματος ήταν μια διαδικασία δοκιμών και λαθών, εξελισσόμενη από καπνιστές, μπλουζ stoner και southern rock ρίζες σε μια πιο βαριά, λασπωμένη, doom-εμπνευσμένη μορφή.
Παρά την ανομοιομορφία των προηγούμενων προσπαθειών του συγκροτήματος από την Οξφόρδη – Forked Tongues και Horizontal Life – η πιο πρόσφατη δουλειά των Desert Storm (συγκεκριμένα Sentinels και Omens ) βρήκε εκείνο το γλυκό σημείο όπου συγκρούονται η sludge, η doom και η stoner rock. Ενώ το Death Rattle του 2023 είδε αυτά τα παιδιά να επανεξετάζουν σε μεγάλο βαθμό τους παλιούς ψυχεδελικούς τρόπους τους, ο έβδομος δίσκος τους, Buried Under the Weight of Reason , αντιστρέφει την πορεία του με μια σαχαριανή έκρηξη χαμηλωμένων, ηχηρών grooves και εκρηκτικών riff drops έτοιμη να διαλύσει πολλά bong.
Καθώς οι πρώτες νότες του “Newfound Respect” χτυπούν, το Buried Under the Weight of Reason αποκαλύπτεται ως ένα πιο απότομο, πιο δυναμικό θηρίο από τους προκατόχους του. Οι κιθάρες έχουν πήξει σε ένα υβρίδιο sludge/doom/stoner επικών διαστάσεων, συνδυάζοντας φράσεις τύπου Boss Keloid (“Rot to Ruin,” “Newfound Respect”) με υφές Baroness ian (“Twelve Seasons,” “Law Unto Myself”) και ακόμη και περιστασιακά djenty chug (“Cut Your Teeth,” “Rot to Ruin”). Τεράστια, χαμηλά riffs οδηγούν το οριστικό μοτίβο σύνθεσης τραγουδιών των Desert Storm . Τα τραγούδια κινούνται ανάμεσα σε στίχους που πηδούν απότομα και καθαρές, απογοητευμένες γέφυρες, συχνά με παιχνιδιάρικες πινελιές μπάσου και μπλουζ ρεφρέν. Τα τύμπανα του Elliot Cole χτυπούν με τεράστια, tom-forward αυθεντία. Κάθε δυνατό χτύπημα συγχωνεύεται με τον νέο μπασίστα Andrew Keyzor (πρώην Beard of Zeuss ), χαράζοντας βαθιές τσέπες σε κομμάτια όπως το “Woodsman” και το “Shamanic Echoes.” Μέχρι να περάσουν τα πρώτα κομμάτια, είναι προφανές ότι το Buried Under the Weight of Reason βρίσκει την Desert Storm να λειτουργεί ακριβώς στο τιμόνι τους.
Οι Desert Storm έχουν δεσμευτεί σε μία μόνο αποστολή στο Buried Under the Weight of Reason : να προσφέρουν συντριπτικά, ακαταμάχητα groove από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν και οι μικρότερες μπάντες συχνά εγκαταλείπουν ένα δυνατό hook πολύ νωρίς, οι Desert Storm έχουν την αυτοπεποίθηση να κλειδώσουν και να αφήσουν μια ακολουθία να αναπνεύσει σαν καλό κρασί, αποφεύγοντας την συνηθισμένη παγίδα της υπερβολικής περιπλοκής ενός riff πριν φτάσει στο ζενίθ του. Η ελεγχόμενη προσέγγισή τους στη σύνθεση τραγουδιών λάμπει στα “Woodsman” και “Shamanic Echoes”, όπου το συγκρότημα προσθέτει αποχρώσεις μέσω μινιμαλιστικής, έντονης φρασεολογίας που είναι ταυτόχρονα συναρπαστική και φρέσκια. Τα “Rot to Ruin” και “Cut Your Teeth” χρησιμοποιούν ευρύχωρες, blues μεταβάσεις για να επαναφέρουν τον ουρανίσκο του ακροατή πριν χτιστούν προς μαζικές αποδόσεις. Το τελευταίο πετυχαίνει επειδή το κουαρτέτο συγκρατείται, περιμένοντας υπομονετικά την ακριβή στιγμή για να χτυπήσει με ένα γιγάντιο riff κλεισίματος. Το άλμπουμ κλείνει με το “Twelve Seasons”, ένα ξεχωριστό κομμάτι που εξισορροπεί την τεχνική πολυπλοκότητα και την εκκεντρικότητα με την πεποίθηση των Desert Storm να εξορύξουν κάθε ίχνος ενέργειας ενός groove μέχρι να στεγνώσει.
Τα φωνητικά του Matthew Ryan ιστορικά αποτελούσαν το κούφιο σημείο των Desert Storm , αλλά στο Buried Under the Weight of Reason , φτάνουν με μια πρωτόγνωρη στιλπνότητα και αξιοπιστία. Χτυπώντας με ένα γκριζωπό, σαν Crowbar γρύλισμα, ο Ryan παρέχει μια σταθερή -αν και σε μεγάλο βαθμό ασφαλή- βάση που στηρίζει τον όγκο χαμηλών συχνοτήτων των Desert Storm . Ενώ τα φωνητικά του Ryan δυσκολεύονται να αναδείξουν την πληθώρα των riff υψηλού επιπέδου, κάθονται άνετα στο mix, εξυπηρετώντας τον σκοπό τους χωρίς να υπερβάλλουν. Ασυνέπειες εμφανίζονται, ωστόσο, στο “Woodsman”, όπου η μηχανική ψαλμωδία μοιάζει με μια μοναδική γωνία που σκοντάφτει στη δική της ιδιαιτερότητα. Πιο ενοχλητικό είναι το “Dripback”, όπου ο ρυθμός γαβγίσματος του Ryan μοιάζει λίγο υπερβολικά ακανόνιστος, επισκιάζοντας ένα κατά τα άλλα υπέροχο groove. Πέρα από την φωνητική ερμηνεία, το συμπιεσμένο mix καλύπτει τις λεπτότερες αποχρώσεις -όπως το cowbell στο “Twelve Seasons”- και η δέσμευση του κουαρτέτου στο παντοδύναμο riff μερικές φορές έχει ως αποτέλεσμα τα τραγούδια να μοιάζουν υπερβολικά. Ενώ η φιλοσοφία του «groove-first» των Desert Storm είναι σίγουρα το δυνατό τους σημείο, οδηγεί σε κάποια υπερβολή στις μεγαλύτερες ηχογραφήσεις του δίσκου (“Rot to Ruin,” “Shamanic Echoes”). Επιπλέον, η συμπερίληψη του ενδιάμεσου “Carry the Weight” φαίνεται άσκοπη στο πλαίσιο της ροής του άλμπουμ.
Αλλά για τους Desert Storm , το Buried Under the Weight of Reason είναι μια αφορμή για εορτασμό. Γνωρίζοντας και παραμένοντας σε μεγάλο βαθμό εντός των καθιερωμένων ορίων τους, το συγκρότημα έχει δημιουργήσει όχι μόνο έναν καλό δίσκο, αλλά και εύκολα τον καλύτερό του μέχρι σήμερα. Ενώ περιστασιακά ξεπερνά τα όριά του ή δυσκολεύεται να διατηρήσει την ορμή του, η σύνθεση των τραγουδιών και το groove είναι αρκετά μεταδοτικά ώστε να κάνουν κάθε κεφάλι στο κλαμπ να κουνιέται από κοινού. Η πιο κοφτερή τους προσπάθεια μέχρι σήμερα, με αρκετό βάρος για να σκοτώσει έναν ελέφαντα, το Buried Under the Weight of Reason είναι μια πολύ καλή στιγμή και μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές, αυτό είναι όλο που χρειάζεται να είναι ένας δίσκος.
Βαθμολογία: Πολύ καλό!
DR: 5 | Αξιολογημένη μορφή: 320 kb/s mp3
Δισκογραφική εταιρεία: Heavy Psych Sounds
Ιστότοποι: desertstorm.bandcamp.com/music | desertstormband.com | facebook.com/desertstormuk
Κυκλοφορίες παγκοσμίως: 6 Μαρτίου 2026
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
https://www.angrymetalguy.com/desert-storm-buried-under-the-weight-of-reason-review/
