Αφού περίμεναν δεκαεπτά χρόνια για να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, το νορβηγικό progressive metal συγκρότημα Course of Fate έχει πλέον τρία άλμπουμ από το 2020. Έχασα τη δεύτερη κυκλοφορία τους το 2023 —στην πραγματικότητα μόλις μαθαίνω ότι υπάρχει τώρα που τα γράφω αυτά— οπότε ήμουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος που είδα αυτό το συγκρότημα ξανά σε δράση.
Το Mindweaver ήταν ένα απολαυστικό άλμπουμ, το είδος της κυκλοφορίας που σφύζει από δυνατότητες και σε κάνει να ανυπομονείς να δεις τι πρόκειται να κάνει ένα συγκρότημα στη συνέχεια. Προφανώς, μου έλειψε αυτό που έκαναν στη συνέχεια οι Course of Fate , αλλά τώρα που το Behind the Eclipse είναι εδώ και ακούγεται, είμαι εξίσου ενθουσιασμένος που μοιράζομαι ότι δεν έχουν χάσει ούτε ένα βήμα.
Οι Course of Fate εξακολουθούν να είναι σε μεγάλο βαθμό Course of Fate , αν και ο ήχος που θυμάμαι από το Mindweaver έχει μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς πιο επιθετικό και εντυπωσιακό. Οι κιθάρες των Kenneth Henriksen και Fredrik Jacobsen είναι πιο δυνατές και πιο τραχιές στις άκρες, και το μπάσο του Torstein Guttormsen είναι πλήρως ακουστό σε όλο το Behind the Eclipse . Ο βασικός τους ήχος – ένα βαρύ background υποστηριζόμενο από πλούσια ντραμς (Per-Morten Bergseth) και αξιομνημόνευτα, αρκετά μελωδικά riff που αντισταθμίζονται από το απαλό τραγούδι του Eivind Gunnesen – είναι ακόμα εκεί, αλλά ακόμη και το τραγούδι είναι πιο επιθετικό από ό,τι θυμάμαι, με το περιστασιακό γρύλισμα να προστίθεται για καλό μέτρο. Υπάρχει μια αίσθηση φροντίδας στη σύνθεση των τραγουδιών, εμφανής στα ήσυχα πλήκτρα και τις χορδές, και στην αφήγηση της ιστορίας στους στίχους τραγουδιών όπως το “Behind the Eclipse”, το τιτάνιο εναρκτήριο κομμάτι με ένα επικό ρεφρέν και τεράστια ανάλυση που σου κολλάει στο κεφάλι για μέρες αφότου το ακούσεις.
Υπάρχει μια αίσθηση μελαγχολικού θυμού σε όλο το Behind the Eclipse . Οι Course of Fate νιώθουν έντονα την απογοήτευση και τη θλίψη, αν και οι συνθέσεις τους είναι τόσο ζωντανές όσο ποτέ. Το “Acolyte”, για παράδειγμα, ξεκινά με ένα ήσυχο πιάνο που ολοκληρώνεται σε ένα επιθετικό, σχεδόν thrashy riff. Ο Gunnesen είναι δυνατός εδώ, ταιριάζοντας τόσο καλά με τη μουσική, μέχρι το ρεφρέν – και μετά τα πράγματα επιβραδύνουν. Το πιάνο επιστρέφει και η ερμηνεία του γίνεται εσωστρεφής. Έπειτα, μόλις τελειώσει, το Course of Fate επιστρέφει στον πύρινο εαυτό του. Η ισορροπία είναι εντυπωσιακή και εμφανίζεται ξανά σε όλο το άλμπουμ. Το “Neverwhere” είναι μια άλλη κλασική εξερεύνηση του Course of Fate , ένα τραγούδι που χτίζεται και χτίζεται από πικρές αντανακλάσεις σε εκρηκτικά ιντερλούδια στο τεράστιο ρεφρέν του και ακόμα παραπέρα. Όπως και με το Mindweaver , υπάρχει ένας συναισθηματικός πυρήνας στο Behind the Eclipse που του δίνει γνήσια διαρκή δύναμη (και για άλλη μια φορά, η μπαλάντα είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια, αυτή τη φορά με τη μορφή του “Don’t Close Your Eyes”).
Υπάρχουν μόνο λίγες στιγμές σε όλο το Behind the Eclipse όπου η προαναφερθείσα ισορροπία επιθετικότητας και μελαγχολίας δεν ταιριάζει απόλυτα, και σε αυτές τις στιγμές, γίνεται «απλώς» καλό metal. Το «Sky Is Falling» είναι ένα καλό τραγούδι, αλλά έρχεται λίγο έντονα για τα γούστα μου, ενώ το «Hiding from the Light» ακολουθεί μια πιο αργή, λιγότερο άμεση προσέγγιση που αρχικά με έκανε να αναρωτιέμαι αν το Course of Fate δεν είχε κάποιες επιρροές metalcore. Δεν είναι metalcore – δεν μπορώ να το τονίσω αρκετά – αλλά η ισορροπία δεν είναι ακριβώς εκεί, τουλάχιστον όχι στα αυτιά μου. Με αυτό που είπα, η σόλο κιθάρα στο «Sky Is Falling» είναι μια από τις πιο κουλ στιγμές στο Behind the Eclipse , και μου αρέσει η χρήση των γρυλισμάτων στο «Hiding from the Light». Κάθε τραγούδι έχει κάτι να του φανεί, και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι Course of Fate είναι δυνατοί ερμηνευτές και εξαιρετικοί τραγουδοποιοί. Ως μπόνους, οκτώ κομμάτια που εκτείνονται σε σαράντα πέντε λεπτά καθιστούν δύσκολο να χάσεις το ενδιαφέρον σου σε οποιοδήποτε σημείο.
Θα έλεγα λοιπόν ότι οι Course of Fate τα κατάφεραν ξανά—ξεκίνησαν δυναμικά τη χρονιά μου με μια εντυπωσιακή εμφάνιση progressive metal στην οποία περιμένω να επιστρέφω συχνά καθώς προχωρά η χρονιά. Το Behind the Eclipse είναι ένα καλογραμμένο, καθαρτικό και δυναμικό άλμπουμ που είναι διασκεδαστικό να το ακούς. Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι είναι λίγο ανομοιόμορφο, αλλά ποτέ δεν πέφτει κάτω από το «καλό» και συχνά φτάνει στο «υπέροχο». Φαίνεται ότι οι Course of Fate βρίσκουν τον ρυθμό τους—για να μην αναφέρουμε ένα σταθερό πρόγραμμα κυκλοφοριών—και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενος γι’ αυτό.
Βαθμολογία: 3.5/5.0
DR: 8 | Μορφή που αξιολογήθηκε: 320 kb/s mp3
Δισκογραφική εταιρεία: Roar! Rock of Angels Records
Ιστότοποι: facebook.com/courseoffate
Κυκλοφορίες παγκοσμίως: 30 Ιανουαρίου 2026
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
