καθώς το Acou είναι ένα αρκετά ευχάριστο άλμπουμ με μερικές ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, με μια μοναχική τρομπέτα και μερικές ambient ψαλμωδίες και μελωδίες, το ομώνυμο κομμάτι ξεκινάει σοβαρά, δείχνοντας γιατί το Moon Far Away έχει κερδίσει τη φήμη ως «The Russian Dead Can Dance », καθώς οι φωνητικές αρμονίες του πολυοργανίστα Count Ash και της αντίστοιχης (και κορυφαίας τραγουδίστριας) Leda μπλέκονται κατά τη διάρκεια του ρεφρέν πάνω σε μια παιχνιδιάρικη μπασογραμμή από τον Zhigich και μερικά δυνατά κρουστά από τον Victorion, δημιουργώντας μια εκστατική ατμόσφαιρα που επίσης αποτίει φόρο τιμής στις ρωσικές τους ρίζες.
Αλλού, το «Steel Light Love» αναδεικνύει τις πιο γοτθικές τους κλίσεις, με τον Count Ash να πρωτοστατεί με τη Leda να θρηνεί απαλά στο παρασκήνιο σε όλο το μεγαλύτερο μέρος του τραγουδιού. Σε αυτά τα τρία τραγούδια, τα καλλιτεχνικά δυνατά σημεία του συγκροτήματος λάμπουν λαμπρά, δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα κλασικό neofolk για τις εποχές.
Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν και άλλα τραγούδια εδώ, και μερικά από αυτά χαμηλώνουν αρκετά τη διαδικασία. Στο «17 Years» ένας μεγαλύτερος σε ηλικία τραγουδιστής τραγουδάει μερικώς εκτός τόνου για πάνω από τρία λεπτά. Μιλώντας για εκτός τόνου, η φωνή του Count Ash στο «Look, the Human Flocks…» παραμένει μονότονη, συχνά σε αντίθεση με τα αγγελικά φωνητικά της Leda, και το τραγούδι τελειώνει χωρίς να εξελιχθεί σε κάτι. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα έγκειται στο «Soulofkey», το οποίο ξεκινά αρκετά πολλά υποσχόμενα, με μια στοιχειωτική μελωδία πιάνου που τρυπώνει στο κρανίο σου. Παρόλα αυτά, συνεχίζει να τρυπώνει, γιατί εκτός από μερικές αλλαγές στα τονικά στοιχεία, συνεχίζει και συνεχίζει και συνεχίζει για ολόκληρο το επτάλεπτο χρονικό διάστημα του τραγουδιού, χάνοντας κάθε δύναμη και ενδιαφέρον.
Τουλάχιστον το Acou ακούγεται υπέροχο από άποψη παραγωγής. Το μπάσο του Zhigich είναι πυκνό και μεστό, και τα κρουστά του Victorion χτυπούν με την ένταση που χρειάζονται οι εμφανίσεις του. Ακόμα και τα παραδοσιακά όργανα, όπως το φλάουτο και η τρομπέτα, ηχούν όλα με μια έντονη καθαρότητα που μερικές φορές λείπει από τη νεοφολκ μουσική. Μακάρι οι ενορχηστρώσεις και οι ερμηνείες να ήταν λίγο πιο δεμένες συνολικά, γιατί όταν το Acou λάμπει, είναι με μια λαμπρότητα που λίγοι μπορούν να συγκριθούν, και αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα.
Και αυτό με σκοτώνει, καθώς ήθελα να μου αρέσουν οι Acou περισσότερο από όσο μου αρέσουν. Όταν όλοι είναι στα καλύτερά τους, οι Acou είναι ένα συναρπαστικό άλμπουμ που σφύζει από ζωή και ζωντάνια. Αλλά τα προβλήματα σε κάποια κομμάτια κρατούν την απόλαυσή μου σε χαμηλά επίπεδα, και αυτό είναι κρίμα γιατί οι Moon Far Away με εντυπωσίασαν με τα καλύτερα κομμάτια τους, και μου δίνουν μια νέα μπάντα για να δοκιμάσω στο μέλλον. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα πολλά που μπορείς να σου αρέσουν εδώ, και αν σου αρέσει κάποια από τις μπάντες που ανέφερα παραπάνω, θα μπορούσες να τα πας πολύ χειρότερα από αυτά που προσφέρονται εδώ.
Βαθμολογία: 3.0/5.0
DR: 8 | Μορφή που αξιολογήθηκε: 320 kbps mp3
Δισκογραφική εταιρεία: Prophecy Productions
Ιστότοποι: Bandcamp | Facebook Ημερομηνίες
κυκλοφορίας : ΕΕ: 2026.03.13 | Δεν ισχύει: 27.03.2026
