Κάποτε, πριν γίνω ένας πολεμιστής της trve-metal με το σακάκι μάχης, στολισμένος με corpse-paint, ύψιστης τάξεως, ήμουν ένας λάτρης της prog από το λύκειο. Το κύμα djent κορυφωνόταν ακριβώς τη στιγμή που άρχισα να εμβαθύνω πραγματικά στη μουσική, και οι ορδές των τεχνικών, djenty συγκροτημάτων με την υπερσύγχρονη παραγωγή και τις εκπληκτικές ποσότητες μελωδίας εξακολουθούν να είναι αγαπημένες στην καρδιά μου, ακόμα κι αν σπάνια επιστρέφω στο γεμάτο άρωμα Σουμερίων άλμπουμ στις τακτικές μου ακουστικές συνήθειες.
Γι’ αυτό, όταν είδα το promo για το Hiraeth , το 2ο άλμπουμ των Βραζιλιάνων prog metallers Abstracted , με συγκρίσεις με τους The Contortionist , The Human Abstract και Between the Buried and Me , δεν μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ λίγο με την προοπτική η νεότερη μουσική να αξιοποιεί αυτούς τους διαμορφωτικούς ήχους. Οι Abstracted είναι συγκρότημα από το 2013 και το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Atma Conflux του 2022 , ήταν ένα αποτελεσματικό και ποικίλο κομμάτι djenty progressive death metal, αμαυρωμένο από χλιαρή παραγωγή και όχι και τόσο άψογα καθαρά φωνητικά. Πάνω απ’ όλα, όμως, έδειξε δυνατότητες ως ένας δίσκος γεμάτος ιδέες που ήταν τόσο κοντά στο να γίνει σπουδαίος. Με τους Hiraeth , μπορεί τελικά το βραζιλιάνικο συγκρότημα να ενοποιήσει τις επιρροές του σε κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών του;
Στο Hiraeth , οι Abstracted επιδεικνύουν μια εις βάθος κατανόηση των σύγχρονων στυλ progressive metal και τα ενσωματώνουν σε κάτι εντελώς δικό τους. Ο κύριος ήχος του συγκροτήματος είναι μια εκδοχή του σύγχρονου progressive death metal με ορμή djent, πιο κοντά στους πρώιμους The Contortionist, στον συνδυασμό ριφφ με μονό μέτρο, υφών με επιρροές post-rock, και μιας δελεαστικής αντίθεσης μεταξύ μελαγχολικών καθαρισμών διαστημικής εποχής και τεχνικών chugs 6 χορδών. Οι Abstracted ισορροπούν αυτό με πιο παραδοσιακές κλασικές ανατροπές prog και jazz breaks σε στυλ Haken (“Sirens”), γρήγορους μαραθώνιους riff Between the Buried and Me (“To Quench This Insatiable Thirst”) και αρμονικές αποχρώσεις μέσα σε πιο σκοτεινές στιγμές à la Persefone (“Requiem”). Το αποτέλεσμα είναι ένα ποικίλο και δυναμικό σύνολο μελωδιών που γλιστρούν αβίαστα ανάμεσα στην εντυπωσιακή επιθετικότητα που τροφοδοτείται από riff και τις καθαρτικές μελωδίες. Τραγούδια όπως τα “The Utter End” και “The Barren Grave of God” καταδεικνύουν την ικανότητα του συγκροτήματος να κινείται φυσικά από δύναμη σε δύναμη χωρίς να χάνει τον ρυθμό του, ξεδιπλώνοντας μέσα από εκτεταμένα αρπέζ κιθάρας, απολαυστικά εκτός ρυθμού breakdowns, δεξιοτεχνικά σόλο και δυνατές μουσικές κορυφώσεις.
Αυτό το επίπεδο ρευστότητας και συνοχής του είδους στο Hiraeth καθίσταται δυνατό μόνο χάρη στο υψηλό επίπεδο μουσικότητας της Abstracted επίδειξης. Οι κιθαρίστες José Consani και Leonardo Brito δίνουν ποικίλες ερμηνείες που συνδυάζουν με επιτυχία περισσότερο το djent-κεντρικό παίξιμο με κλασικές death metal ευαισθησίες και επιδεικνύουν οξυδερκή μελωδικά αυτιά με πυκνές τζαζ συγχορδίες και δυνατές lead γραμμές. Ο ντράμερ Fernando Pollen συνδυάζει λάτιν grooves με ακροβατικές σύγχρονες μεταλλικές πινελιές, και ο πιο φυσικός τόνος των τυμπάνων της παραγωγής επιτρέπει στις δυναμικές του αποχρώσεις να καθοδηγήσουν πολλά τραγούδια. Στο μπάσο, ο Riverton Alves παρουσιάζει μια απόλυτα ζεστή και τζαζ-βασισμένη, κυνική ερμηνεία που λάμπει σε πιο ήσυχες στιγμές, ενώ η πληκτρά Carol Lynn προσφέρει άφθονη ατμόσφαιρα μέσα από λεπτές υφές synth και βήματα στο προσκήνιο μερικές φορές με ιδιόρρυθμες, αλλά αποτελεσματικές synth γραμμές που θυμίζουν Diego Tejeida. Μαζί, αυτό το σύνολο δίνει πολλή ζωή σε ένα στυλ μουσικής που συχνά μπορεί να φαίνεται υπερβολικά επεξεργασμένο, και οι ερμηνείες τους βοηθούν στην ενοποίηση αυτής της συλλογής τραγουδιών σε ένα συνεκτικό σύνολο.
Τα μόνα στοιχεία του Hiraeth που δεν εντυπωσιάζουν άμεσα είναι τα φωνητικά και η παραγωγή. Ο Rosano Pedro Matiussi προσφέρει μια παθιασμένη ερμηνεία, και οι φωνητικές του γραμμές συχνά ταιριάζουν καλά με τα τραγούδια, αλλά το καθαρό του τραγούδι στερείται κάποιας έντασης ή προσωπικότητας για να αναδείξει τις καλές στιγμές σε σπουδαίες . Αρχικά, αυτό ήταν αρκετό για να με αποτρέψει από το να ψάξω πραγματικά βαθύτερα και να εκτιμήσω την τραγουδοποιία που επιδεικνύεται, αλλά το τραγούδι με κέρδισε αρκετά με την πάροδο του χρόνου. Ομοίως, τα death growls του είναι συμπαγή, αν όχι μονονότατα, και νιώθω ότι υπάρχουν περισσότερο για να καλύψουν έναν ρόλο παρά για να τονίσουν συγκεκριμένα σημεία. Αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι λάθος της παραγωγής, καθώς το Hiraeth ακούγεται γενικά καλό και πιο φυσικό από τα κομμάτια της υπερπαραγωγής μοντέρνου prog, αλλά του λείπει μια συγκεκριμένη ηχητική καθαρότητα, κάνοντας περιστασιακά τα ιδιαίτερα πυκνά σημεία πιο δύσκολα στην ανάλυση. Υπάρχει μια σαφής έλλειψη αντήχησης στα σκληρά φωνητικά, και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν ένα πιο δυνατό μιξάζ θα μπορούσε να ταιριάζει λίγο καλύτερα στο πολυεπίπεδο καθαρό τραγούδι. Τα φωνητικά του Matiussi δεν είναι καθόλου άσχημα, και υπάρχουν σημεία όπως η μελαγχολική εισαγωγή στο “Requiem” όπου ακούγεται υπέροχα, αλλά όταν όλα τα άλλα λειτουργούν σε τόσο υψηλό επίπεδο, μοιάζουν με αδύναμο κρίκο.
Με τους Hiraeth , οι Abstracted έχουν προσφέρει ένα εντυπωσιακό κομμάτι σύγχρονου progressive metal. Αυτός ο δίσκος είναι σίγουρα ένας δίσκος που εξελίσσεται, με πυκνές και πολυεπίπεδες συνθέσεις που συχνά αποκαλύπτουν την έξυπνη κατασκευή τους και την έντονη διασύνδεσή τους μόνο μετά από επαναλαμβανόμενες περιστροφές. Ακόμα κι αν τα φωνητικά αφήνουν λίγο περιθώρια βελτίωσης, το βραζιλιάνικο συγκρότημα έχει συνδυάσει με επιτυχία τους ήχους αρκετών από τις καλύτερες σύγχρονες prog μπάντες σε κάτι συναρπαστικό και λεπτό.
Βαθμολογία: Καλό
DR: 5 | Μορφή που αξιολογήθηκε: 320 kbps mp3
Εταιρεία: M-Theory Audio
Ιστότοποι : abstractedmetal.bandcamp | facebook.com/abstractedbr
Κυκλοφορίες παγκοσμίως: 20 Φεβρουαρίου 2026
Υποκύψτε στον θυμό σας:
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
https://www.angrymetalguy.com/abstracted-hiraeth-review/
