Ο «Highway to Hell» είναι ο έκτος δίσκος των AC/DC και κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου 1979 από τις Albert Productions και Atlantic Records. Οι AC/DC από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας είχαν πίσω τους πέντε δίσκους και είχαν χτίσει τη φήμη τους πάνω στις ζωντανές εμφανίσεις, όταν μπήκαν στο στούντιο Roundhouse του Λονδίνου με παραγωγό τον Mutt Lange. Είναι ο πρώτος από τους τρεις δίσκους που έφτιαξαν μαζί του και ο τελευταίος με τον Bon Scott στα φωνητικά, καθώς ο τραγουδιστής πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1980.
Χώρα: Αυστραλία
Είδος: Hard Rock
Για fans των: Led Zeppelin, Thin Lizzy, Rose Tattoo
Ο ήχος είναι πιο καθαρός και πιο σφιχτός από ό,τι στους προηγούμενους δίσκους. Οι κιθάρες των Angus και Malcolm Young κρατούν το βάρος, το μπάσο του Cliff Williams και τα ντραμς του Phil Rudd δίνουν έναν σταθερό, χορευτικό παλμό, και η φωνή του Bon Scott ακούγεται βραχνή, ειρωνική και απόλυτα σίγουρη για τον εαυτό της.
Το ομότιτλο «Highway to Hell» ανοίγει τον δίσκο με ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ριφ της μπάντας. Ξεχωρίζουν ακόμη το «Girls Got Rhythm», το «Touch Too Much», το «Shot Down in Flames» και το πιο αργό «Night Prowler» που κλείνει το άλμπουμ.
Πίσω από τα τραγούδια υπάρχει μια μπάντα που είχε μάθει να δουλεύει πάνω στην απλότητα: λίγες συγχορδίες, καθαρές μελωδίες και ρεφρέν που μένουν από την πρώτη ακρόαση. Ο Mutt Lange φρόντισε να κρατήσει την ενέργεια των ζωντανών εμφανίσεων και ταυτόχρονα να δώσει έναν ήχο πιο δυνατό και πιο γεμάτο.
Ο τίτλος του δίσκου προήλθε από τον δρόμο που οδηγούσε στο στούντιο, και το εξώφυλλο με τα κέρατα και την κόκκινη φλόγα έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα της μπάντας. Τα τραγούδια του μένουν σταθερό σημείο σε κάθε συναυλία των AC/DC, και για πολλούς ο «Highway to Hell» είναι το σημείο όπου το συγκρότημα βρήκε οριστικά τον ήχο του.
Ο «Highway to Hell» ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία των AC/DC μέχρι τότε και τους έφερε για πρώτη φορά ψηλά στα αμερικανικά charts, ανοίγοντάς τους τον δρόμο για ό,τι ακολούθησε. Περισσότερα για την ιστορία του δίσκου υπάρχουν στη σχετική σελίδα της Wikipedia.
Δες επίσης: Saxon – Wheels of Steel και Dio – Holy Diver.
