- Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες
- Είδος: Progressive Death Metal / Technical Death Metal / Progressive Black Metal
- Για fans των: Death, Blood Incantation, Ulcerate, The Chasm, Blut Aus Nord
Οι Ænigmatum επέστρεψαν με το Infinitude’s Passage, ένα άλμπουμ που εμφανίστηκε ξαφνικά, χωρίς singles, χωρίς προειδοποίηση — ακριβώς όπως πρέπει να κυκλοφορεί ένας δίσκος που απαιτεί να τον ζήσεις ολόκληρο. Η μπάντα συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το Deconsecrate, αλλά εδώ ανεβάζει τον πήχη: πιο τεχνικό, πιο μαύρο, πιο δαιδαλώδες, πιο ατμοσφαιρικό.
Ο Pierce Williams στα drums είναι η κινητήρια δύναμη του δίσκου. Blast beats σχεδόν ασταμάτητα, fills που θυμίζουν Hannes Grossmann και μια αίσθηση συνεχούς κίνησης που δεν αφήνει ποτέ το άλμπουμ να πέσει. Ακόμη και στις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές, ο Williams κρατάει την ένταση ζωντανή, δίνοντας στα πιο μελωδικά περάσματα μια half‑time αίσθηση αντί για παύση.
Οι κιθάρες των Eli Lundgren και Kelly McLaughlin κινούνται ανάμεσα σε τεχνικά death riffs, blackened tremolos και δυστονικές φράσεις που θυμίζουν Ulcerate και Ad Nauseam. Το “Pitless Mechanism” είναι χαρακτηριστικό: καθαρό blackened death, αλλά με skronky λεπτομέρειες που μένουν επίτηδες στο προσκήνιο. Το “Inseverable” και το “Nocturne of Ageless Reverie” παίζουν με περίεργα time signatures και Lovecraft‑ειδές χάος, ενώ τα solos έχουν μια Revocation‑like thrashy ενέργεια.
Η παραγωγή του Colin Marston είναι φωτεινή, καθαρή και αέρινη. Οι κιθάρες έχουν χώρο να «συζητούν» μεταξύ τους χωρίς να πνίγονται, το μπάσο του Brian Rush κόβει μέσα στο mix με καθαρότητα και βάρος, ενώ τα drums — αν και όχι υπερβολικά punchy — δίνουν την απαραίτητη ορμή. Οι φωνές παραμένουν χαμηλές, βρώμικες, σχεδόν θαμμένες, με spoken parts που εμφανίζονται σποραδικά.
Το μοναδικό πραγματικό στραβοπάτημα είναι το smooth jazz saxophone στο τέλος του title track. Δεν προσφέρει κάτι, δεν ταιριάζει και λειτουργεί σαν περιττή λεπτομέρεια σε έναν δίσκο που κατά τα άλλα είναι άψογος. Ευτυχώς, δεν αμαυρώνει το σύνολο.
Το Infinitude’s Passage είναι μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς: τεχνικό, σκοτεινό, μελωδικό, γεμάτο riffs και ιδέες. Οι Ænigmatum δείχνουν ότι μπορούν να σταθούν δίπλα στους καλύτερους του είδους και να προσφέρουν ένα άλμπουμ που απαιτεί προσοχή, αλλά ανταμείβει κάθε ακρόαση.
