🔥 Τελευταία

Architect of Seth – «Solitude Solaire»: progressive death metal από την Caen

Architect of Seth – Solitude Solaire

Οι Architect of Seth, το progressive death metal project του Pyromancer από την Caen της Γαλλίας, γύρισαν μετά από μια δεκαετία σιωπής με το δεύτερο άλμπουμ τους, «Solitude Solaire», που βγήκε τον Νοέμβριο του 2026.

Χώρα: Γαλλία (Caen)
Είδος: Progressive death metal
Για fans των: Nocturnus, Revocation, Martyr

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Ψήφισε το είδος metal που ακούς περισσότερο

Πες μας τι ακούς περισσότερο. Κι αν το είδος σου δεν είναι στη λίστα, γράψ’ το στα σχόλια της ομάδας — μετράει κι αυτό.

ΨΗΦΙΣΕ ΤΩΡΑ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ LIVE

Όλα τα επερχόμενα metal live στην Ελλάδα, ανά ημερομηνία — με πόλη, μαγαζί και υπενθύμιση στο email σας.

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ LIVE CALENDAR
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ METAL TERRITORY

Αν θέλεις να στηρίξεις το Metal Territory, στο Monsterville θα βρεις ωραία πράγματα χωρίς να πληρώσεις επιπλέον χρήματα.

Δες τα στο Monsterville

Το σχήμα ξεκίνησε το 2006 από τον Pyromancer, ντράμερ σε διάφορα τοπικά projects, μαζί με τον Mathieu Legrand των Exutory, και έβγαλε γρήγορα δύο demo σε CD-R της εποχής του MySpace. Το ντεμπούτο άλμπουμ «The Persistence of Scars» ήρθε το 2013 με τον Yohann Kochel και κινούνταν ανάμεσα στο τεχνικό death metal των ενενήντα και στα γρήγορα, μελωδικά περάσματα της σχολής των Death.

Το «Solitude Solaire» γράφτηκε ανάμεσα στο 2013 και το 2016 και ολοκληρώθηκε το 2025, με τον Pyromancer να παίζει πλέον όλα τα όργανα. Είναι ένα άλμπουμ που κοιτάζει και προς τις δύο κατευθύνσεις: τη φιλοδοξία της πρώτης περιόδου και τη μοναχική υποχώρηση που ακολούθησε.

Η αρχή είναι άμεση: το «Fortress of Injuries» ανακατεύει old school death, μοντέρνα tech-thrash grooves και ορχηστρικό υπόβαθρο, και το «Karma Trance» πατάει ακόμα πιο γρήγορα πάνω σε riff των ενενήντα. Στη μέση έρχονται τα μεγάλα κομμάτια — το «Natura Morte» χτίζεται για περίπου εννέα λεπτά και το «Paradis Sans Vie» φέρνει πιο συμφωνικό, τεχνικό death metal.

Στο τέλος, το «Tunnel of Oblivion» ενώνει το thrash με το συμφωνικό και το «Mes Mains qui se Perdent» κλείνει με χορωδία και melodic death/doom. Το μόνο που χαλάει την ισορροπία είναι η αφήγηση με αλλοιωμένη φωνή που διαπερνά όλο το άλμπουμ. Ο ήχος μένει καθαρός και βαθύς, και η προσοχή είναι στα όργανα και στις αλλαγές, όχι στα εφέ. Το «Solitude Solaire» είναι από εκείνες τις δουλειές που δείχνουν πόσα χρόνια ακρόασης κρύβονται πίσω από μία κιθάρα, με The Curse Made Flesh να κινούνται στον ίδιο χώρο του progressive death.

Οι Architect of Seth με το «Tunnel Of Oblivion» από το «Solitude Solaire»
Μοιράσου το άρθρο

Αφήστε ένα Σχόλιο

Κύλιση στην κορυφή