Χώρα: Καναδάς
Είδος: Death Metal / Death‑Doom
Κυκλοφορία: 2024
Για fans των: Funebrarum, Phrenelith, Mortiferum, Cerebral Rot, Sedimentum
Υπάρχουν μπάντες που δεν ψάχνουν να γίνουν αρεστές. Δεν γουστάρουν φτιασίδια, δεν κυνηγάνε hype, δεν παίζουν για να μπουν σε playlists. Οι Coprolith είναι ακριβώς αυτό το πράγμα: μια παρέα από το Τορόντο που βγήκε από τη λάσπη, τη μούχλα και το υπόγειο death metal, και αποφάσισε να γράψει έναν δίσκο που βρωμάει πραγματική ακραία μουσική. Όχι “παραγωγές”, όχι “μοντέρνα προσέγγιση”, όχι “στρογγυλέματα”. Putrescence. Σήψη. Όνομα και πράγμα.
Η μπάντα ξεκίνησε το 2023, με μέλη που έχουν φάει αρκετή σκηνή, από prog‑thrash μέχρι goregrind. Και αυτό φαίνεται. Δεν είναι πιτσιρίκια που ψάχνουν τον ήχο τους· είναι τύποι που ξέρουν τι θέλουν να παίξουν και δεν ζητάνε άδεια από κανέναν. Το demo τους είχε ενδιαφέρον, αλλά δεν είχε ακόμα τον όγκο. Εδώ όμως, στο Putrescence, η κατάσταση ξεφεύγει. Το death/doom τους είναι βαρύ, υγρό, αργό, με εκείνη τη φινλανδική βρωμιά που σε χτυπάει σαν υγρασία σε υπόγειο. Και όταν ανεβάζουν ταχύτητα, το πράγμα γίνεται ένα θολό death metal χτύπημα που θυμίζει τις πιο σάπιες στιγμές της αμερικανικής σκηνής.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Sentenced to the Grave”, ένα κομμάτι που σε βάζει αμέσως στο κλίμα: φωνητικά σαν να βγαίνουν από πηγάδι, riffs κομμένα με τσεκούρι, και μια ατμόσφαιρα που δεν προσπαθεί να γίνει “σκοτεινή”. Είναι σκοτεινή από μόνη της. Το Putrescence, το ομώνυμο κομμάτι, είναι αυτό που δείχνει πραγματικά τι θέλουν να κάνουν οι Coprolith. Δεν ψάχνουν να εντυπωσιάσουν με τεχνική. Θέλουν να σε κάνουν να νιώσεις ότι κάτι σαπίζει μπροστά σου. Και το πετυχαίνουν.
Αυτό που μου μένει από τον δίσκο δεν είναι “η παραγωγή”, “η δομή”, “η σύνθεση”. Είναι η αίσθηση ότι η μπάντα παίζει με μια ειλικρίνεια που σπανίζει. Δεν προσπαθούν να γίνουν οι νέοι Funebrarum ή οι νέοι Phrenelith. Παίζουν σαν να μην τους νοιάζει τίποτα πέρα από το να βγει αυτό που έχουν στο κεφάλι τους. Και αυτό είναι πάντα το πιο τίμιο πράγμα στο extreme metal.
Το Putrescence έχει στιγμές που μοιάζουν έτοιμες να καταρρεύσουν, και αυτό είναι το καλύτερο στοιχείο του. Δεν είναι “τέλειο”. Είναι πραγματικό. Είναι death metal που δεν φοβάται να είναι άσχημο, αργό, βαρύ, ακατέργαστο. Και αυτό το κάνει να ξεχωρίζει μέσα σε έναν σωρό από “old school” κυκλοφορίες που προσπαθούν να αναπαράγουν κάτι χωρίς να το νιώθουν.
Αν γουστάρεις death/doom που δεν χαρίζεται, αν θες riffs που μοιάζουν να βγαίνουν από τάφους, αν θες μια μπάντα που δεν παίζει για να γίνει viral αλλά για να ξεράσει αυτό που έχει μέσα της, τότε οι Coprolith είναι για σένα. Το Putrescence είναι μια κυκλοφορία που δεν χρειάζεται hype. Αρκεί να την ακούσεις.
