🔥 Τελευταία

Death metal: όταν το metal έμαθε να βρυχάται

Το εξώφυλλο του «Seven Churches» των Possessed

Το death metal είναι το είδος που πήρε το metal και το έκανε πιο βαρύ, πιο σκοτεινό και πιο ακραίο σε όλα. Γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στις ΗΠΑ, με επίκεντρο τη Φλόριντα, και μέσα σε λίγα χρόνια είχε σκηνές στη Σουηδία, την Ολλανδία, τη Βραζιλία και την Πολωνία. Παντού κρατούσε το ίδιο: κιθάρες βαριές σαν μπετόν, τύμπανα ασταμάτητα και μια φωνή που δεν μοιάζει με φωνή.

Η βασική ιδέα είναι απλή. Οι κιθάρες είναι κουρδισμένες πιο χαμηλά από το κανονικό, οπότε ο ήχος βγαίνει πυκνός και θολός. Ο τραγουδιστής δεν τραγουδάει: βγάζει ένα βροντερό γρύλισμα, κάτι ανάμεσα σε βρυχηθμό και απειλή. Από κάτω τα τύμπανα δουλεύουν σε καταιγισμό. Δεν είναι μουσική για παρέα· είναι για να σε πλακώσει.

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Ψήφισε το είδος metal που ακούς περισσότερο

Πες μας τι ακούς περισσότερο. Κι αν το είδος σου δεν είναι στη λίστα, γράψ’ το στα σχόλια της ομάδας — μετράει κι αυτό.

ΨΗΦΙΣΕ ΤΩΡΑ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ LIVE

Όλα τα επερχόμενα metal live στην Ελλάδα, ανά ημερομηνία — με πόλη, μαγαζί και υπενθύμιση στο email σας.

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ LIVE CALENDAR
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ METAL TERRITORY

Αν θέλεις να στηρίξεις το Metal Territory, στο Monsterville θα βρεις ωραία πράγματα χωρίς να πληρώσεις επιπλέον χρήματα.

Δες τα στο Monsterville

Πώς ακούγεται

Το πρώτο που προσέχεις είναι το βάρος. Η κιθάρα δεν έχει την καθαρή, κοφτερή άκρη του thrash metal· έχει έναν ήχο χοντρό, σαν λάσπη που κυλάει. Ο κιθαρίστας κόβει τον ήχο με την παλάμη πάνω στις χορδές για να βγει στεγνό χτύπημα και συχνά χτυπά γρήγορα την ίδια χορδή, σαν πριόνι.

Τα κομμάτια κινούνται συχνά χωρίς σταθερό κέντρο: οι συγχορδίες ανεβαίνουν σκαλί-σκαλί και δεν καταλήγουν εκεί που περιμένεις, και οι αλλαγές έρχονται απότομα. Το κομμάτι μπορεί να τρέξει ή να πέσει μονομιάς σε ένα αργό, πνιγηρό μέρος.

Από πού βγήκε το όνομα

Η φράση «death metal» κυκλοφορούσε από το 1983, αλλά για λίγο σήμαινε ό,τι σήμερα λέμε thrash. Το 1984 οι Possessed έβγαλαν demo με αυτόν τον τίτλο και κομμάτι με το ίδιο όνομα. Ο τραγουδιστής τους, ο Jeff Becerra, είπε ότι τη σκέφτηκε για μια σχολική εργασία: το speed και το black ήταν πιασμένα, οπότε διάλεξε το death.

Οι ρίζες πριν το 1985

Δύο βρετανικές μπάντες έδειξαν πρώτες τον δρόμο. Οι Venom από το Νιούκαστλ έβγαλαν το «Welcome to Hell» (1981) και το «Black Metal» (1982) με ήχο βρόμικο και εικόνα σατανική· από εκεί πήραν πράγματα και το thrash και το death και το black metal. Οι Celtic Frost από την Ελβετία πρόσθεσαν βάρος και μια ατμόσφαιρα που δεν είχε άλλη μπάντα.

Το τρίτο κομμάτι του παζλ ήταν οι Slayer. Ήταν thrash, αλλά έπαιζαν πιο γρήγορα και πιο βίαια από όλους, και το «Reign in Blood» (1986) έδειξε σε μια γενιά πόσο τρομακτικό μπορεί να γίνει το metal. Οι Kreator από τη Γερμανία έκαναν το ίδιο με το «Pleasure to Kill» (1986). Από κάτω έτρεχε το hardcore punk.

1985-1989: οι δίσκοι που όρισαν το είδος

Το «Seven Churches» των Possessed, το 1985, θεωρείται από πολλούς ο πρώτος δίσκος του είδους. Η μπάντα ήταν από το Σαν Φρανσίσκο, είχε μέσα πιτσιρίκια και έπαιζε σαν να μην υπάρχει αύριο· ο δίσκος ένωσε το thrash με το γρύλισμα και έδωσε το σχέδιο σε ό,τι ακολούθησε.

Δύο χρόνια μετά ήρθε η στιγμή που έκλεισε τη συζήτηση. Ο Chuck Schuldiner έφτιαξε τους Death το 1983 στη Φλόριντα, αρχικά ως Mantas, και οι κασέτες του «Death by Metal» πέρασαν από χέρι σε χέρι. Το «Scream Bloody Gore» (1987) είναι για πολλούς ο πρώτος αληθινός δίσκος death metal: γρήγορος, ωμός, χωρίς στολίδια. Ο Schuldiner έφτασε ως το «Human» (1991) και πέθανε το 2001, στα 34 του.

Η Φλόριντα και οι άλλες σκηνές

Στην Τάμπα και στο Ορλάντο μαζεύτηκαν οι πιο πολλές μπάντες. Οι Obituary έπαιξαν πιο αργά και βαριά, και το «Slowly We Rot» (1989) έγινε σημείο αναφοράς. Οι Morbid Angel πήγαν αλλού: γρήγορα, περίπλοκα, με στίχους για αρχαίες θεότητες και έναν δίσκο, το «Altars of Madness» (1989), που έσπρωξε τα όρια του «βαρύ». Δίπλα τους οι Deicide, οι Autopsy και οι Immolation.

Η Σουηδία έφτιαξε τη δική της σχολή. Στη Στοκχόλμη οι Entombed βρήκαν ήχο σαν να παίζει η κιθάρα μέσα σε μέταλλο, και το «Left Hand Path» (1990) έγινε πρότυπο για δεκάδες μπάντες· δίπλα τους οι Dismember έπαιξαν το ίδιο βρώμικα. Στην Ολλανδία οι Pestilence έβαλαν πιο περίπλοκες ιδέες, στη Βραζιλία οι Sepultura έφεραν οργή, στην Πολωνία οι Vader κράτησαν το είδος ζωντανό.

Τα υποείδη

Το death metal δεν έμεινε ένα πράγμα. Από τα τέλη των 80s έσπασε σε παρακλάδια, και το καθένα έχει τη δική του σκηνή. Τα βασικά:

Μελωδικό death. Κρατάει το γρύλισμα αλλά βάζει μέσα μελωδίες που τις θυμάσαι μετά. Οι At the Gates με το «Slaughter of the Soul» (1995), οι In Flames και οι Carcass με το «Heartwork» (1993) έδωσαν τον τόνο, και το Γκέτεμποργκ έγινε η πρωτεύουσα του ήχου.

Τεχνικό death. Εδώ μετράει το πόσο περίπλοκα μπορεί να παίξει κάποιος: αλλαγές ρυθμού μέσα στο ίδιο κομμάτι, περίεργα μέτρα, φράσεις που δεν επαναλαμβάνονται. Οι Death με το «Human» (1991) άνοιξαν τον δρόμο, οι Nile πρόσθεσαν αρχαία αιγυπτιακά θέματα και οι Obituary έμειναν στο πιο αργό, βαρύ άκρο.

Death-doom. Το death metal συναντά το doom metal: ίδιες βαριές κιθάρες, αλλά ταχύτητα πολύ χαμηλή και ατμόσφαιρα απελπισίας. Οι Autopsy το έκαναν πρώτοι, οι Incantation το πήγαν πιο σκοτεινά και οι Paradise Lost έφτιαξαν σχολή στη βόρεια Αγγλία.

Brutal και slam. Εδώ μετράει μόνο το βάρος και η ταχύτητα, χωρίς μελωδία. Οι Cannibal Corpse έγιναν το πιο γνωστό όνομα, οι Suffocation έβαλαν τα πιο αργά, βαριά σημεία που έγιναν μόδα, και οι Dying Fetus πρόσθεσαν πιο περίπλοκο ρυθμό.

Deathcore. Το death metal ενώνεται με το metalcore: γρήγορα τύμπανα, πολύ χαμηλές κιθάρες και ξαφνικά κοψίματα όπου το κομμάτι πέφτει σε αργό, βαρύ μέρος. Οι Suicide Silence και οι Whitechapel έγιναν τα μεγάλα ονόματα στα 2000s.

Death ‘n’ roll. Το γρύλισμα μένει, αλλά ο ρυθμός γίνεται rock: πιο αργός, πιο χορευτικός. Οι Entombed το έκαναν πρώτοι με το «Wolverine Blues» (1993) και οι Gorefest ακολούθησαν.

Goregrind. Είναι η ένωση με το grindcore, με στίχους για αίμα, πτώματα και ιατροδικαστική. Οι Carcass το ξεκίνησαν με το «Reek of Putrefaction» (1988), έναν δίσκο τόσο ωμό που ακούγεται σαν να φτιάχτηκε σε υπόγειο.

Τι λένε οι στίχοι

Το death metal δεν τραγουδάει για αγάπη. Οι στίχοι του πάνε στη βία τρόμου, όπως τη βλέπεις σε ταινίες: αίμα, ανατομία, τεμαχισμός. Από εκεί απλώνεται στον πόλεμο, στη θρησκεία — συχνά με επίθεση στον χριστιανισμό — στη φιλοσοφία και στην επιστημονική φαντασία. Οι Cannibal Corpse έμειναν στα αίματα, οι Deicide στη θρησκεία, οι Morbid Angel σε αρχαίες θεότητες.

Τα 90s και το σήμερα

Το είδος έφτασε στο πρώτο ψηλό σημείο το 1992-1993, με τους Morbid Angel και τους Cannibal Corpse να πουλάνε αξιοπρεπώς, αλλά ποτέ δεν μπήκε στο mainstream. Μετά ήρθε το grunge και το κοινό κοίταξε αλλού. Οι δισκογραφικές που το στήριξαν — Earache, Roadrunner, Nuclear Blast, Century Media — κράτησαν τις μπάντες ζωντανές, και το death metal απλώθηκε σε δεκάδες παραλλαγές αντί να σβήσει.

Από το 2000 ήρθε νέο κύμα. Μπάντες από τη hardcore σκηνή πήραν στοιχεία του death metal, και το 2010 ήρθε μια γενιά που γύρισε στον αρχικό ήχο: Horrendous, Tomb Mold, Blood Incantation, Gatecreeper. Σήμερα είναι παντού ξανά.

Σαράντα χρόνια μετά το «Seven Churches», το είδος παραμένει το πιο βαρύ πράγμα που μπορεί να παίξει μια κιθάρα — και το πιο επίμονο.

Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Death_metal

Μοιράσου το άρθρο

Αφήστε ένα Σχόλιο

Κύλιση στην κορυφή