Η λέξη Thelema σημαίνει θέληση και ενώ δεν υπάρχει στίχος στίχων ή αφήγηση στο διαφημιστικό υλικό για να διευκρινιστεί η έννοια, τα αποσπάσματα ακουστικών αναφορών στον Σατανά και η γενικά ακραία, αλλά υμνική ατμόσφαιρα της μουσικής μεταδίδουν την προκλητική εξέγερση και το βάρος της ύπαρξης, που ταιριάζουν καλά σε αυτή τη λέξη.
Ο ήχος των Decipher είναι σε γενικές γραμμές ο ίδιος με αυτόν του Arcane Paths , μια αγριότητα Watain -συναντά- το Dissection μετριασμένη -αν μπορεί κανείς να το ονομάσει έτσι- από μια πιο σκοτεινή, απόκοσμη πλευρά που αντλεί περισσότερο έμπνευση από ισλανδικά συγκροτήματα όπως οι Svartidauði . Ενώ παραμένουν αφοσιωμένοι στη συχνή χρήση ομαδικών φωνητικών γραμμών και σε άφθονο αναγνωρίσιμα κακόβουλο μαυρισμένο ριφφέρι, οι Thelema βλέπουν το συγκρότημα να πειραματίζεται λίγο περισσότερο. Ενώ δεν περιπλανώνται -με πιθανή εξαίρεση το “Bound to the Wheel”- τα τραγούδια απλώνουν τα θέματά τους σε περισσότερες παραλλαγές (“The Black March,” “Towards Renaissance”) ή σε παράξενα σόλο, ενώ οι ρυθμοί αλλάζουν πιο συχνά και δημιουργούν ένταση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα πριν ξετυλιχθούν και μεταμορφωθούν. Τα μόλις πέντε λεπτά που προστίθενται είναι αρκετά για να έχουν οι συνθέσεις περισσότερη παρουσία, είτε με ενεργητική κακία (“Return to Nought,” “Seven Scars”) είτε με δυσοίωνη τελειότητα (“Liturgy”). Περνώντας από το γκρεμό που θα έβλεπε μια κατάβαση στο ατμοσφαιρικό μαύρο, υπάρχει μια χαλάρωση και μια στρώση στις μελωδικές γραμμές που βαθαίνει και σκοτεινιάζει τον ήχο.
Το Thelema καταδεικνύει ότι η κυριαρχία του ρυθμού, της μελωδίας και του θάρρους των Decipher έχει βελτιωθεί, καθώς συνδυάζεται με την κοινή δύναμη του hookiness και του κακού. Χρησιμοποιώντας επαναλαμβανόμενα μοτίβα riff, φωνητικών και κρουστών που το καθένα αλληλοσυνδέεται, οι Decipher δημιουργούν μια αίσθηση thrashing push-and-pull που είναι εντελώς μαγνητική. Μια ομάδα θρηνεί κατακρημνίζοντας ένα δύσβατο arpeggio (“Seven Scars”). Ο τρόπος με τον οποίο μια κιθάρα σκαρφαλώνει πάνω κάτω στον ακριβή ρυθμό των τυμπάνων (“Return to Nought”, “Hail Death”). Αυτά εκδηλώνονται οργανικά από υπάρχοντα τέμπο – blast beat (“Seven Scars”), march (“The Black March”) ή shuffling skitter (“Towards Renaissance”), καθιστώντας τις εναλλαγές απρόσκοπτες και την ταυτότητα συνεπή. Ίσως αυτό να είναι black metal που δεν είναι ασυνήθιστο στα χαρτιά, αλλά στολισμένο με τις πλέον αναγνωρίσιμες φωτεινές αλλά δυσοίωνες μελωδίες των Decipher και τα συνεχώς πολυεπίπεδα φωνητικά, ακούγεται ανανεωμένο συναρπαστικό. Τα ρίγη που με διαπερνούν στη σπονδυλική μου στήλη όταν ακούω το πρώτο riff στο εναρκτήριο τραγούδι «Return to Naught», το σόλο που τελειώνει το «The Black March» και τις επικαλυπτόμενες κραυγές και το επείγον τρέμολο του «Litany» δεν έχουν αποτύχει ακόμη να υλοποιηθούν.
Η απόλαυση και η δύναμη του Thelema στον ακροατή του ενισχύονται επίσης από τις πρόσθετες βελτιώσεις του Decipher σε τομείς που δεν έλειπαν στο παρελθόν. Αποκόπτοντας οποιοδήποτε ορχηστρικό διάλειμμα ή παρατεταμένη εισαγωγή, η ενέργεια -όπως κι αν μεταμορφώνεται- και η ορμή διατηρούνται, και το άλμπουμ έχει μια πιο δυναμική γραμμή. Οι ρυθμικές και θεματικές μετατοπίσεις εύκαμπτες και αναδύονται ποικιλοτρόπως με έμφαση και πένθιμη ή κακεντρεχή ένταση. Τα θρήνα είναι εξίσου αγωνιώδη και αδειάζουν το στήθος στο δεύτερο μισό όπως και στο πρώτο. Η παραγωγή του Decipher έχει επίσης επεκταθεί για να φιλοξενήσει τον ελαφρώς πιο λεπτό και εξερευνητικό ήχο τους. Το Thelema διαθέτει ένα ευρύχωρο μείγμα που διατηρεί τις διάσπαρτες φωνητικές και κιθαριστικές γραμμές, και τα περήφανα χτυπούντα τύμπανα και τα κύμβαλα που τρίζουν εξίσου ακουστά και εντυπωσιακά.
Θυμάμαι να παραπονιέμαι για την έλλειψη zhuzh στο Arcane Paths και, είτε το θεωρώ ακόμα δικαιολογημένο είτε όχι, σίγουρα δεν θα ήταν εδώ. Παρά όλα τα νέα επίπεδα και τις αισθήσεις ίντριγκας, το Thelema παραμένει ένα black metal άλμπουμ με ξεχωριστές στιγμές που απειλούν να επισκιάσουν και να αποκορεστούν τα πιο τυπικά κομμάτια, και μπορεί να χτυπήσουν κάποιους πιο δυνατά από άλλους. Ωστόσο, αναμφισβήτητα δείχνει ότι οι Decipher σκαλίζουν έναν αποφασιστικό χώρο για τον εαυτό τους που σκιαγραφεί μια σκοτεινή, απολαυστική παρουσία. Το Thelema βρίσκεται ένα βήμα πίσω από την αδυσώπητη φύση που προσδίδει μεγαλείο στη σφαίρα της. Αλλά είναι ένα μικρό βήμα.
Βαθμολογία : Πολύ καλό
DR : 11 | Μορφή που αξιολογήθηκε : 320kbps mp3
Δισκογραφική εταιρεία : Transcending Obscurity Records
Ιστότοποι : Bandcamp | Κυκλοφορίες στο Facebook παγκοσμίως : 20 Μαρτίου 2026
Η Κριτική Έγινε Από Τον Αngry Metal Guy.
Https://Www.Angrymetalguy.Com/Major-Parkinson-Valesa-Chapter-Ii-Viva-The-Apocalypse-Review/
