Οι Exodus είναι ένας από τους θρύλους της αρχικής ακμής της thrash μουσικής, αλλά από τότε που ξεκίνησαν με το παγωμένο κλασικό ντεμπούτο τους, Bonded by Blood , το 1985, δεν είχαν την πιο συνεπή καριέρα ή κάτι κακό. Οι αλλαγές στο lineup, οι καθυστερήσεις στις ηχογραφήσεις, οι αλλαγές κατεύθυνσης και τα προβλήματα με την ταυτότητα της μπάντας πάντα φαινόταν να περιορίζουν αυτό το συλλογικό συγκρότημα από την περιοχή του Κόλπου, και όταν κοιτάς πίσω στις δεκαετίες τους στην speed biz, δεν έχουν πολλά άλμπουμ στη στήλη των μεγάλων νικών.
Όταν έγινε γνωστό ότι ο τραγουδιστής Steve “Zetro” Souza, επί χρόνια μέλος της μπάντας, απογοητεύτηκα. Όταν έφτασε η είδηση ότι θα αντικατασταθεί από έναν άλλο πρώην τραγουδιστή, τον Rob Dukes, για το 12ο άλμπουμ τους Goliath , απογοητεύτηκα. Δεν είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής των Dukes, αλλά, ήθελα ακόμα να δω τους Exodus να κυκλοφορούν μια ακόμη κορυφαία δήλωση ακραίων χαρακτηριστικών για όλες τις ηλικίες. Μετά από μια 5χρονη αναμονή, τι επιφυλάσσει στην πραγματικότητα το Goliath για εσάς, και θα είναι στο μέγεθός σας;
Με λίγα λόγια, παίρνετε αυτό που οι περισσότεροι από εσάς πιθανώς περιμένατε: ένα μάλλον χλιαρό «thrash» πιάτο που στερείται κτηνώδους υπερβολής και καταραμένης υπερβολής, με μια ακόμη πιο έντονη απουσία κολλωδών hooks. Το εναρκτήριο και πρώιμο single «3111» ξεκινά με μια δυσοίωνα doomy μελαγχολία πριν τελικά εκραγεί σε μια thrashing οργή με τους Dukes να ακούγονται εκπληκτικά ζωηροί και άγριοι. Το κλασικό riffwork του Gary Holt είναι παρόν και αναγνωρίσιμο, αλλά το τραγούδι δεν ξεπερνά ποτέ τα τυπικά. Του λείπουν επίσης πολλά από την άποψη της αξιομνημόνευτης εμπειρίας. Το «Hostis Humani Generis» δίνει την αίσθηση πιο ζωντάνιας και δύναμης, θυμίζοντάς μου τις μέρες της σαλάτας του συγκροτήματος. Με δυνατά riff και φωνητικά που ξεχύνονται σαν δηλητήριο, μερικές στιγμές θυμίζουν ακόμη και το δυνατό ντεμπούτο τους, καθιστώντας το ένα άλμπουμ που ξεχωρίζει (χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο χαλαρά εδώ, αλλά περισσότερα για αυτό αργότερα). Οι Dukes συμμετέχουν στο “The Changing Me” από τον Peter Tägtgren ( Hypocrisy , Pain ), και στην αρχή φαίνεται σαν να μπορείς να πάρεις μια συναρπαστική γιορτή ταχύτητας, αλλά ένα αμήχανο, παράταιρο alt-metal/rock ρεφρέν απογειώνει το τραγούδι, σπαταλώντας μια καλή ποσότητα χαρούμενα, ξέφρενων riffs.
Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του άλμπουμ έρχονται στο ομώνυμο κομμάτι, όπου οι Exodus επιλέγουν ένα αργό, δυνατό χτύπημα που ακούγεται σαν να έπεσε από ένα φορτηγό sludge metal που κατευθυνόταν προς το Crowbar Meadows. Τα riff είναι πραγματικά κακά, και το τραγούδι δίνει μια αίσθηση ογκώδους και βαριάς μουσικής. Συγχαρητήρια στον Dukes για την εξαιρετικά έντονη, σπαρακτική ερμηνεία του εδώ, η οποία ξεπερνά κατά πολύ οτιδήποτε έχουμε ακούσει ποτέ από αυτόν. Είναι ένα ενδιαφέρον κομμάτι, αν και δεν είναι αυτό που θέλω ή περιμένω από τους Exodus . Συνεχίζουν με το καλύτερο καθαρόαιμο thrash κομμάτι που προσφέρουν, το “Beyond the Event Horizon”, το οποίο μοιάζει με μια αναδρομή στην εποχή των Shovel Headed . Υπάρχει αρκετή ωμή επιθετικότητα και μελαγχολία εδώ για να σε κερδίσει. Δυστυχώς, τα πράγματα επιστρέφουν προς τα κάτω μετά από αυτή την άνοδο της ποιότητας στα μέσα του άλμπουμ. Τόσο το “2 Minutes Hate” όσο και το “Violence Works” μοιάζουν με ανακατασκευασμένο filler, και το σχεδόν 8λεπτο “Summon of the God Unknown” είναι σαν ένας κακοσχεδιασμένος φόρος τιμής στα χειρότερα άλμπουμ των Black Sabbath . Στα 54 λεπτά, το Goliath ανταποκρίνεται στο όνομά του, νιώθοντας βαρύ και φουσκωμένο. Ενώ εκτιμώ το γεγονός ότι μόνο 2 κομμάτια ξεπερνούν τα 6 λεπτά, πολλά εξακολουθούν να μοιάζουν υπερβολικά.
Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ο Dukes δεν είναι το θέμα εδώ. Κάνει τα πάντα για να δώσει μια τολμηρή, έντονη φωνητική ερμηνεία που συναντά, και κατά καιρούς, ξεπερνά αυτό που έκανε στο Shovel Headed Killing Machine του 2005. Αυτή είναι μια από τις καλύτερες ερμηνείες του, και φέρνει ένα επίπεδο ευελιξίας που δεν ήξερα ότι κατείχε. Τα riff του Gary Holt είναι αρκετά ζωτικά κατά καιρούς για να σε κάνουν να θυμάσαι τις μέρες της δόξας, αλλά στη συνέχεια καταλήγουν σε ανακυκλωμένα chugs και γενικά thrash ιδιώματα. Κάποια κομμάτια έχουν δάγκωμα, αλλά όχι αρκετά. Θέλω να επισημάνω την εκπληκτικά ειλικρινή και ακουστή δουλειά στο μπάσο του Jack Gibson. Δεν θυμάμαι ποτέ το μπάσο να ήταν τόσο ύπουλο σε άλμπουμ των Exodus , και παρέχει μια ικανοποιητικά χαμηλή ποπ που βοηθά το υλικό. Τελικά, είναι η σύνθεση των τραγουδιών που απογειώνει αυτόν τον γίγαντα. Απλά δεν υπάρχουν αρκετά κομμάτια που να νιώθουν απαραίτητα ή πραγματικά αξιομνημόνευτα. Τα μισά από αυτά ακούγονται σαν απομεινάρια από τις ηχογραφήσεις του Impact is Imminient , και τα άλλα μισά σαν B-sides του Force of Habit . Αυτός δεν είναι τρόπος να ζεις έτσι, γιε μου.
Όσο κι αν ήθελα ένα καταπληκτικό νέο άλμπουμ των Exodus , το Goliath είναι ένα μείγμα από καρύδια Jolly Green Giant. Δεν θα το χρησιμοποιήσω αυτό όταν θέλω μια δόση Exodus , και ειλικρινά, δεν υπάρχει τίποτα εδώ που να νιώθω την ανάγκη να το ψάξω για λίστες αναπαραγωγής (και αυτό περιλαμβάνει και τους “ξεχωριστούς”. Όσο κι αν απεχθάνομαι να το προτείνω, ίσως είναι καιρός να αποσυρθεί αυτό το συγκεκριμένο πόνυ και να θυμηθώ τις καλύτερες μέρες. Τώρα πρέπει να πάω να παίξω Bonded από Blood d (μόνο την αρχική έκδοση!!).
Βαθμολογία: 2.5/5.0
DR: NA | Αξιολόγηση μορφής: FVKKING STREAM!!
Δισκογραφική εταιρεία: Napalm
Ιστότοποι: exodus.bandcamp.com/album/goliath | facebook.com/exodusattack | instagram.com/exodusbandofficial
Κυκλοφορίες παγκοσμίως: 20 Μαρτίου 2026
