Χώρα: Γερμανία
Είδος: Avant‑Garde Black Metal / Dissonant Black Metal (mixed vocals, κυρίως harsh)
Κυκλοφορία: 15 Μαΐου 2026
Για fans των: Deathspell Omega, Blut Aus Nord, Emperor
Το The Golden Citadel of the Astral Sphere είναι ένα ντεμπούτο που πατάει γερά στο πιο σκοτεινό και δυσάρεστο κομμάτι του avant‑garde black metal. Οι Junon επιλέγουν μια προσέγγιση γεμάτη παραμόρφωση, μικροτονικότητα και ασφυκτική ατμόσφαιρα, θυμίζοντας μπάντες όπως Blut Aus Nord και Jute Gyte. Δεν προσπαθούν να «ανακαλύψουν» το είδος από την αρχή, αλλά να δημιουργήσουν μια αίσθηση παραληρήματος — και σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνουν.
Τα δύο πρώτα κομμάτια κινούνται σε πιο παραδοσιακή δεύτερη γενιά black metal, αλλά με κιθάρες που γλιστρούν σε μικροτονικά μοτίβα και τύμπανα που δίνουν μια πιο «στραβή» αίσθηση. Το δυνατότερο στοιχείο του δίσκου είναι η clean φωνή της frontwoman: ψυχρή, τελετουργική, σχεδόν στοιχειωτική. Εμφανίζεται όμως λιγότερο απ’ όσο θα έπρεπε, αφού οι harsh γραμμές της —αν και σωστές— δεν έχουν την ίδια προσωπικότητα. Όταν οι καθαρές φωνές μπαίνουν, όπως στο “Propheten der Blauen Flamme”, ο δίσκος αλλάζει επίπεδο.
Η παραγωγή συνδυάζει ωμότητα και καθαρότητα με τρόπο που ταιριάζει στο ύφος. Το μπάσο ακούγεται καθαρά, οι κιθάρες έχουν αυτή τη στεγνή, «ξερή» χροιά που κάνει τη δυσαρμονία να χτυπάει στο στομάχι, και τα πιο ψυχεδελικά χτισίματα δίνουν ανάσες χωρίς να χαλάνε τη συνοχή. Κάθε όργανο έχει χώρο, αλλά οι κιθάρες είναι αυτές που οδηγούν το χάος.
Το μεγάλο στοίχημα του δίσκου είναι το 21λεπτο “Dolorosa”. Εδώ οι Junon αφήνουν πίσω κάθε «ασφάλεια» και βουτάνε σε αργές, ανοιχτές συγχορδίες, αραιά κρουστά και φωνητικά που μοιάζουν με εξορκισμό. Το κομμάτι είναι απαιτητικό, ίσως υπερβολικά μακρύ, αλλά η κορύφωση στα 18 λεπτά —όπου η δυσαρμονία δίνει τη θέση της σε καθαρή, σχεδόν λυτρωτική μελωδία— είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Εκεί, για πρώτη φορά, οι καθαρές φωνές αιωρούνται πάνω από το black metal και δίνουν μια κορύφωση που άξιζε να έρθει νωρίτερα.
Το The Golden Citadel of the Astral Sphere έχει πολλές καλές ιδέες, αλλά δεν τις αξιοποιεί όλες όσο θα μπορούσε. Οι Junon έχουν προσωπικότητα, έχουν φωνή, έχουν ατμόσφαιρα — απλώς χρειάζονται περισσότερη τόλμη στις clean γραμμές και πιο σφιχτή δομή στα μεγάλα κομμάτια. Παρ’ όλα αυτά, το ντεμπούτο τους δείχνει ότι μπορούν να ξεφύγουν από τα στενά όρια του dissoblack και να χτίσουν κάτι πραγματικά δικό τους στο μέλλον.
