🔥 Τελευταία

Jupiter – The Pantheon ~Age of Heroes~ | Metal Territory

Οι Ιάπωνες Jupiter επιστρέφουν μετά από επτά χρόνια απουσίας με το «The Pantheon ~Age of Heroes~», τον πρώτο δίσκο τους από το «Zeus ~Legends Never Die~» του 2019. Η μπάντα γεννήθηκε από τα απομεινάρια των Versailles, όταν τέσσερα πέμπτα του γκρουπ συνέχισαν με το νέο όνομα, και στο τιμόνι παραμένει ο κιθαρίστας Hizaki με τον Teru στο πλευρό του.

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Ψήφισε το είδος metal που ακούς περισσότερο

Πες μας τι ακούς περισσότερο. Κι αν το είδος σου δεν είναι στη λίστα, γράψ’ το στα σχόλια της ομάδας — μετράει κι αυτό.

ΨΗΦΙΣΕ ΤΩΡΑ
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ METAL TERRITORY

Αν θέλεις να στηρίξεις το Metal Territory, στο Monsterville θα βρεις ωραία πράγματα χωρίς να πληρώσεις επιπλέον χρήματα.

Δες τα στο Monsterville

Χώρα: Ιαπωνία
Είδος: Power metal / Symphonic metal
Για fans των: Versailles, Galneryus, Lovebites, Unlucky Morpheus

Ο ήχος τους κινείται στον πυρήνα του ιαπωνικού power metal: γρήγορα, καλπάζοντα tempos, μελωδικά ρεφρέν και σόλο που ξεπηδούν με ταχύτητα από κάθε κομμάτι. Το ορχηστρικό «Last Ambrosia» είναι μια γιορτή για τους φίλους του είδους, με τα δύο κιθαριστικά σόλο να συναντιούνται σε ντουέτα γεμάτα δεξιοτεχνία. Το νέο rhythm section ανταποκρίνεται, με τον ντράμερ Majyu να αποδίδει τόσο τον χαρακτηριστικό καλπασμό όσο και τα γρήγορα γεμίσματα, και το μπάσο του Cero να βρίσκει τις στιγμές του στο «Call» και στο «Ecliptic».

Εκεί που οι Jupiter ξεχωρίζουν είναι στη δύναμη των riff: σε σχέση με την πιο οπερατική εποχή των Versailles, εδώ υπάρχει περισσότερο παραδοσιακό metal μυϊκό σθένος, με επιρροές από το NWOBHM σε κομμάτια σαν τα «Burn Through Fate» και «My Enemy», και μια thrash γωνιά στο «Scorched Earth» που θυμίζει τους Lovebites. Η μεγάλη αδυναμία του δίσκου είναι τα φωνητικά του Kuze: όταν ο τραχύς ήχος του μένει υπό έλεγχο δίνει βάθος στα ρεφρέν, αλλά συχνά χάνει τον δρόμο του και καταλήγει σε στιγμές που ξενίζουν.

Συνολικά, το «The Pantheon ~Age of Heroes~» είναι μια μεγάλη, ενεργητική δόση ιαπωνικού power metal που προσφέρει ό,τι υπόσχεται: μελωδίες, καθαρές εκτελέσεις και σόλο. Δεν φτάνει όμως τα καλύτερα δείγματα της μπάντας — ο δίσκος πήρε 6/10 στη κριτική του Progressive Subway — και τα χρόνια αναμονής δεν μεταφράστηκαν σε ένα άλμπουμ που μένει. Αξίζουν αναφοράς τα «Endless Sky», «Breath of Heaven» και «Last Ambrosia».

Δες επίσης: Eternity’s End – The Fire Within και Όλα τα υπο-είδη του Metal: Ο πλήρης οδηγός

Μοιράσου το άρθρο

Αφήστε ένα Σχόλιο

Κύλιση στην κορυφή