Ο ιθύνων νους του project, Lars, δημιούργησε μια μνημειώδη μελαγχολικού, μελωδικού doom στο πνεύμα των Insomnium , Rapture και Before the Dawn , και το υλικό είχε βάθος, δύναμη και σοβαρότητα. Φαινόταν σαν δουλειά μιας έμπειρης και στιλβωμένης ομάδας μουσικών, παρά τις κάποιες αδυναμίες. Τα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την κριτική και είχα σχεδόν εγκαταλείψει οριστικά το Ethereal Darkness .
6 χρόνια αργότερα, το σόλο project είναι πλέον ένα ολοκληρωμένο συγκρότημα έτοιμο να περιοδεύσει για την υποστήριξη της τελευταίας τους κυκλοφορίας. Και τι μεγάλη κυκλοφορία είναι αυτή! Στα 60 λεπτά, το Echoes παίρνει το στυλ από το ντεμπούτο και προχωρά πολύ πιο μακριά, με πολύ μεγαλύτερες συνθέσεις και μεγαλύτερη φιλοδοξία στη γραφή. Αν αυτό δεν είναι αρκετό, περιλαμβάνει επίσης εξώφυλλο από τον Adam Burke και μια παραγωγή από τον Dan “The Fücking Man” Swanö! Είναι το μεγαλύτερο καλύτερο σε αυτή την περίπτωση; Μπορεί το μεγαλύτερο να είναι πραγματικά MOAR; Και πώς είναι αυτοί οι τύποι ακόμα ανυπόγραφοι; Αυτά είναι τα ερωτήματα της εποχής μας.
Χρειάζεται άφθονο μπάλες για να ξεκινήσει με ένα τραγούδι σχεδόν 11 λεπτών, αλλά οι Ethereal Darkness κάνουν ακριβώς αυτό με το “Gone With the Tide”. Αν η ατμόσφαιρα στο Smoke and Shadows σας εντυπωσίασε, αυτό θα σας ρίξει στο επόμενο multiverse. Είναι ένα επικό, σαρωτικό ταμπλό τεράστιας μελωδίας που δεν κρύβει τίποτα καθώς σας μεταφέρει σε μαγευτικά δάση και πανύψηλα βουνά από χιόνι και πάγο. Θυμίζει τα καλύτερα έργα των Be’lakor και Black Sun Aeon , αλλά υπάρχει και άφθονο Insomnium στο DNA. Η κιθάρα είναι εκπληκτική, γεμάτη σατμποϊκό τρίλιασμα και doomy weight. Τα death φωνητικά του Lars είναι πολύ αποτελεσματικά, το καθαρό τραγούδι του ακουστικού κιθαρίστα Brecht χτυπάει σωστά, και οι βυθίσεις στο εκρηκτικό σκοτάδι είναι χρονικά προσαρμοσμένες αιχμές αδρεναλίνης. Αυτό είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι και ένα από τα καλύτερα μέχρι στιγμής φέτος, και περνάει αστραπιαία παρά το μέγεθός του. Το ” The Cycle ” συνεχίζει να διατηρεί την υψηλή ποιότητα. Είναι σαν ένα τρελό μείγμα Eneferens και σύγχρονου Amorphis , και θα έπρεπε να πληρώσεις πολλά λεφτά για ένα τόσο ισχυρό ποτό. Είναι το είδος του τραγουδιού στο οποίο χάνεσαι και χάνεις την αίσθηση του χρόνου, και όταν γράφεις τραγούδια σε χρονικό διάστημα 8-10 λεπτών, αυτό είναι απαραίτητο.
Αλλού, το “Winter” κινείται προς πιο μαυρισμένα περιβάλλοντα, διοχετεύοντας τους Saor και Nechochwen καθώς επικά ηχοτοπία υψώνονται και εξερευνώνται. Οι κιθάρες εδώ είναι όμορφα αποδοσμένες, και αποτελεί έναν ακόμη θρίαμβο για αυτό το άγνωστο project. Εξίσου μονολιθικό είναι το “On the Edge of the Cliff”, όπου η μουσική γίνεται πιο επιθετική και επείγουσα, συνδυάζοντας επιδέξια τα black και melodeath ιδιώματα για μέγιστο αντίκτυπο. Υπάρχει μια επική ενέργεια Viking metal εδώ που σε κάνει να θέλεις να κατακτήσεις και να κυβερνήσεις τους αδύναμους, και νιώθεις επικίνδυνα δυνατό. Παρά την τόση υπέροχη χλιδή και ακουστική παρακμή, υπάρχουν και μερικές πιο αδύναμες στιγμές. Το “IV” είναι πολύ, πολύ καλό και παραπέμπει στο αγαπημένο μου Rapture , αλλά καταλήγει να φαίνεται πολύ μεγάλο στο 9:45, και η περικοπή του κατά λίγα λεπτά θα βοηθούσε. Το γιγαντιαίου μήκους “Realization” διαρκεί 13 λεπτά, και παρά τις καλές έως σπουδαίες στιγμές σε όλη τη διάρκεια, αναιρείται από το καθαρό πλάτος και πλάτος του. Στα τελευταία λεπτά του, δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να παραμείνω κλειδωμένος και προσεκτικός. Με διάρκεια λίγο πάνω από 60 λεπτά, το Echoes μπορεί να είναι ένα αποθαρρυντικό άκουσμα λόγω της πυκνότητας και της διάρκειάς του, αλλά η ανταμοιβή αξίζει τον κόπο. Δεν μπορώ να βρω κανένα λάθος στην παραγωγή που βασίζεται στο Swanö, καθώς όλα ακούγονται πλούσια, πανέμορφα και βαριά χωρίς να είναι θορυβώδη ή καταπιεστικά.
Ο Lars χειρίζεται κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα και σκληρά φωνητικά, και το να πούμε ότι έκανε καταπληκτική δουλειά σε όλους τους τομείς δεν το καλύπτει απόλυτα. Υπάρχουν μερικές μεγάλες, συναισθηματικές στιγμές εδώ χάρη στην ηρωική του 6χορδη μουσική, που αναφέρεται στα έργα του Tuomas Saukkonen χωρίς να μιμείται. Οι βαθιές, νεκρικές του βρυχηθμοί διακόπτουν τη μουσική με δύναμη, και τα μαυρισμένα γέλια και οι κραυγές του διαπερνούν σαν λέιζερ. Η συγκρατημένη χρήση των πλήκτρων θα πρέπει να αποτελέσει μελέτη περίπτωσης για άλλα συγκροτήματα του είδους. Προσθέτουν ατμόσφαιρα αλλά σπάνια αναδύονται από το μακρινό φόντο. Ο Becht προσφέρει χαλαρωτικά ακουστικά περάσματα κιθάρας και καθαρά φωνητικά που αποδίδουν πάθος και συναίσθημα. Το παίξιμο των τυμπάνων του Peter είναι μια τεράστια βελτίωση σε σχέση με τα προγραμματισμένα κρουστά από το ντεμπούτο, προσδίδοντας στο υλικό ζωντάνια και βάρος. Χειροκροτήματα από όλους για αυτό το πλήρωμα!
Το Echoes είναι ένα μεγαλύτερο, καλύτερο άλμπουμ από το Smoke and Shadow από κάθε άποψη, με αρκετά κομμάτια άξια να συμπεριληφθούν στο Song of the Year. Η διάρκεια του άλμπουμ και το φούσκωμα σε μερικά κομμάτια το κρατούν πίσω από ακόμη μεγαλύτερα ύψη, αλλά ελάχιστα. Αυτή είναι μια πλούσια γιορτή για τα αυτιά και το μυαλό, και έχω την αίσθηση ότι θα περάσω πολύ χρόνο με αυτό τους επόμενους μήνες. Οι Ethereal Darkness πρόκειται να τραβήξουν πολύ περισσότερη προσοχή στο metalverse, και το αξίζουν. Ακούστε αυτό το τεράστιο τέρας ή γίνετε λιγότερο θνητός. Κάποιος ας υπογράψει με αυτούς τους τύπους, τόσο γλυκούς!
Βαθμολογία: 4.0/5.0
DR: NA | Μορφή που αξιολογήθηκε: WAV
Ετικέτα: Self-Release
Ιστότοποι: etherealdarkness.bandcamp.com | facebook.com/etherealplace | instagram.com/etherealdarknessband
Κυκλοφορίες παγκοσμίως: 20 Μαρτίου 2026
