Κουρασμένοι; Ευερέθιστοι; Επιρρεπείς σε κρίσεις μελαγχολίας που σας αφήνουν να νιώθετε νωθροί και αδιάφοροι, ειδικά καθώς αλλάζει ο καιρός; Θα μπορούσε να είναι εποχιακή συναισθηματική διαταραχή, αλλά αυτά τα συμπτώματα μπορούν επίσης να χαρακτηρίζουν μια διατροφή με έλλειψη βιταμίνης R(iff). Αν πρόκειται για το δεύτερο, το Coronach των Hellripper ουσιαστικά αιμορραγεί τη θεραπεία για ό,τι σας βασανίζει, παρελαύνοντας με δυνατά riffs, δυνατά σόλο και συναρπαστικά grooves με παρηγορητική αδιαφορία.
Απελευθερώνοντας το τέταρτο άλμπουμ των Hellripper σε λιγότερο από μια δεκαετία, ο αρχιτέκτονας και μοναδικό μέλος James McBain διατηρεί ένα δοκιμασμένο και αληθινό πρόγραμμα κυκλοφοριών και, το πιο σημαντικό, μια σταθερή εξέλιξη της εκλεπτυσμένης σύνθεσης τραγουδιών που είναι τόσο συναρπαστική όσο και ενθαρρυντική. Δεν θα μασήσω τα λόγια μου – το Coronach είναι ένα αναμφισβήτητο corker και πετυχαίνει ως η μεγαλύτερη νίκη των Hellripper μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό, πηγαίνετε στον τοπικό ή ψηφιακό σας αντιπρόσωπο και πάρτε λίγο Coronach γρήγορα!
Επεκτεινόμενο στα επιτεύγματα των προηγούμενων άλμπουμ των Hellripper , το Coronach αξιοποιεί τη γοητεία προηγούμενων κυκλοφοριών και τους εγχέει μια θανατηφόρα δόση ζωντάνιας. Το 2017, το ντεμπούτο άλμπουμ Coagulating Darkness άφησε πίσω του τις επιρροές του, από riffs που έσταζαν με warp-speed Venom μέχρι το lead της κιθάρας από το “Bastard of Hades” που ήταν βγαλμένο κατευθείαν από το “Hit the Lights” των Metallica . Το Affair of the Poisons διαμόρφωσε την ταυτότητα των Hellripper με καταιγισμούς από licks που, ενώ εξακολουθούσαν να είναι γεμάτες επιρροές, απέπνεαν μια ευπρόσδεκτη διάσταση πρωτοτυπίας. Πριν από τρία χρόνια, οι Warlocks Grim & Withered Hags παρουσίασαν δεμένες, μακρύτερες σε διάρκεια συνθέσεις που ώθησαν σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, ενώ παράλληλα ενίσχυσαν το οπλοστάσιο ακουστικών πυρομαχικών των Hellripper . Με το Coronach , οι Hellripper επιτυγχάνουν μια ισορροπία μεταξύ των μακρύτερων ενορχηστρώσεων των Warlocks και των ιλιγγιωδών blackened bangers του παρελθόντος, ενισχυμένων από εξαιρετικές ερμηνείες σε όλη τη διάρκεια.
Το Coronach ξεχειλίζει από ηλεκτρισμένη ενορχήστρωση, και ενώ ο McBain παρέχει το μεγαλύτερο μέρος των ηχητικών συστατικών των Hellripper , μερικοί καλεσμένοι εμπλουτίζουν περαιτέρω τη διαδικασία. Καυτά leads και καυτά σόλο βάζουν τα οκτώ κομμάτια των Coronach σε φλόγα, καυχώμενα για μερικά από τα πιο ελκυστικά κιθαριστικά παιξίματα που έχω ακούσει φέτος. Τα “Hunderprest” και “Blakk Satanik Fvkkstorm” κροτάλισμα με φανταχτερά ξόρκια, ενισχυμένα από τον μακροχρόνιο συνεργάτη των έξι χορδών Joseph Quinlan ( Desert Heretic ). Ομοίως, το “Kinchyle (Goatkraft and Granite)” βρυχάται με ζωηρά δυνατά riff των Motörhead πριν μια ακουστική κιθάρα παρεμβαίνει για να μετατρέψει το τραγούδι σε slinky grooves και βαριά half-times. Μετά από κάποια αλληλεπίδραση, ο ρυθμός ανεβαίνει ξανά για να κλείσει με το intro riff. Οι Hellripper δεν έλειψαν ποτέ τα earworm, όμως οι Coronach αποκαλύπτουν μια ώριμη κατανόηση της δυναμικής σύνθεσης τραγουδιών που προσδίδει βάθος και πολυπλοκότητα, χωρίς ποτέ να ακούγεται βεβιασμένο ή αφύσικο. Εκτός από τον Quinlan, ο Jess Townsend συμβάλλει βιολί στο “Baobhan Sith (Waltz of the Damned)”, ενώ η τραγουδίστρια Marianne επιστρέφει για να δανείσει τα φωνητικά της σε μερικά κομμάτια και ο Antonio Rodriguez επαναλαμβάνει τις γκάιντες στο πιο κοντινό “Coronach”. Ο Max Southall των Vacuous προσδίδει ακόμη και κάποια κρουστά πινελιά στο “Mortercheyn”. Μεταξύ του ίδιου και των ταλαντούχων μουσικών που έχει συγκεντρώσει, είναι σαφές ότι ενώ ο McBain αισθάνεται άνετα με το υποστηρικτικό καστ του, είναι αποφασισμένος να μην κυκλοφορήσει το ίδιο άλμπουμ δύο φορές.
Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο με το Coronach είναι ότι ο McBain καταφέρνει να διευρύνει την ακουστική παλέτα των Hellripper χωρίς ποτέ να χάσει την κεντρική ταυτότητα του συγκροτήματος. Τα “Hunderprest” και “Coronach” ξεχειλίζουν από τα χαρακτηριστικά riffs του συγκροτήματος, ωστόσο τα σόλο θυμίζουν southern rock shredding à la Lynyrd Skynyrd ή The Outlaws που παίζονται με ενάμιση ταχύτητα. Το “Sculptor’s Cave”, εν τω μεταξύ, διοχετεύει αυτό που ο El Cuervo ονόμασε χαϊδευτικά ενέργεια ” Motörhead on cocaine” κατά τη διάρκεια του σόλο του εμπνευσμένου από το “Rock ‘n’ Roll”. Μια διάχυτη πανκ διάθεση λαμπυρίζει επίσης κάτω από την επιφάνεια του Coronach , όπου τα λιτά ρεφρέν κιθάρας από τα “Kinchyle (Goatkraft and Granite)”, “Sculptor’s Cave” και “Mortercheyn” θυμίζουν πιο τεχνικές εκδοχές των Bad Religion και The Offspring . Συνδέοντας τα όλα μαζί και επιτρέποντας στις μυριάδες επιρροές να συγχωνευτούν, το μιξάρισμα διασφαλίζει ότι αυτός είναι ο καλύτερος ήχος που έχουν ακούσει οι Hellripper , διατηρώντας την ακατέργαστη χροιά τους, ενώ παράλληλα αποφεύγει την προσέγγιση «όλα πιο δυνατά από όλα τα άλλα» που χαρακτηρίζει προηγούμενα άλμπουμ – και ιδιαίτερα τα The Affair of the Poisons .
Αναμφίβολα, οι Hellripper έχουν κυκλοφορήσει την καλύτερη κυκλοφορία τους μέχρι στιγμής με το Coronach , αν και μερικές μικρές προσαρμογές θα μπορούσαν να το είχαν αναβαθμίσει σε αδιαμφισβήτητη αριστεία. Το “Baobhan Sith (Waltz of the Damned)” είναι λίγο πολύ μεγάλο σε διάρκεια, και παρόλο που μου αρέσει το “Mortercheyn”, δεν ανταποκρίνεται απόλυτα στο ύψος των άλλων κομματιών. Ακόμα κι έτσι, επιστρέφω στο Coronach ξανά και ξανά χωρίς σημάδια επιβράδυνσης. Απλώς να θυμάστε – το Coronach πρέπει να λαμβάνεται κατά την οδήγηση ή τον χειρισμό βαρέων μηχανημάτων. Εάν σας έρθει λήθαργος ή το στόμα σας στεγνώσει από χρόνια έλλειψη βιταμίνης R, απλώς πάρτε μία έως δύο δόσεις Coronach (με το αυτί) και περιμένετε να δράσει η αναζωογονητική δόση του Hellripper .
Βαθμολογία : Τέλεια!!
DR : 7 | Μορφή που αξιολογήθηκε : 320 kbps mp3
Δισκογραφική εταιρεία : Century Media Records
Ιστότοποι : Ιστότοπος | Bandcamp | Facebook
παγκοσμίως : 27 Μαρτίου 2026
