Στυλ: Μελωδικό Death Metal, Μελωδικό Black Metal, Progressive Metal, Thrash Metal (Μικτά Φωνητικά)
Συνιστάται για τους θαυμαστές των: Fleshgod Apocalypse, Voivod, The Black Dahlia Murder
Χώρα: ΗΠΑ (Όρεγκον)
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 17 Απριλίου 2026
Μερικές φορές απλά δεν ξέρω τι να ακούσω. Είμαι σίγουρος ότι κι εσύ έχεις αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα στο παρελθόν. Βάζεις κάτι, ίσως λίγο Voivod , αλλά απλά δεν το νιώθεις μετά από ένα ή δύο κομμάτια. Έτσι, αλλάζεις σε, δεν ξέρω, Fleshgod Apocalypse : το ίδιο πρόβλημα. Τελικά, σκέφτεσαι ότι θα επιλέξεις κάτι δοκιμασμένο και αληθινό, ίσως το The Black Dahlia Murder , αλλά τίποτα δεν σου ικανοποιεί απόλυτα. Λοιπόν, τι θα γινόταν αν σου έλεγα ότι δεν χρειαζόταν να αποφασίσεις ποιο από αυτά τα τρία πολύ συγκεκριμένα συγκροτήματα θα ακούσεις; Σωστά! Γιατί στο ντεμπούτο άλμπουμ τους Scarabaeus , οι Lividus συνδυάζουν τα στυλ όλων αυτών των συγκροτημάτων και άλλων σε ένα μοναδικά δροσιστικό κοκτέιλ, με μια οπερατική φωνητική γαρνιτούρα.
Γεια, το είδα! Μόλις μου γύρισες τα μάτια σου. Λές: «Μα τον Θεό! Πώς στο καλό θα μπορούσαν τα στυλ των τριών ξεχωριστών συγκροτημάτων που αναφέρονται παραπάνω να συγχωνευτούν με οποιονδήποτε τρόπο συνεκτικό; Και να προστεθούν οπερατικά φωνητικά πάνω στη σύντηξη; Παράλογο!»
Ο Shaffer κατανοεί τα μοναδικά δυνατά σημεία των Lividus , συνθέτοντας riffs που έχουν τις ρίζες τους στο μελωδικό death metal, όχι εντελώς διαφορετικά από τους The Black Dahlia Murder — εμπλέκονται μόνα τους, αλλά είναι προσαρμοσμένα για να συνέργουν με τις υπόλοιπες εμφανίσεις του συγκροτήματος. Το παίξιμό του είναι γωνιώδες και μελωδικά καθοδηγούμενο, χρησιμοποιώντας arpeggiated runs που είναι φανταχτερά και διασκεδαστικά, αλλά λειτουργούν επίσης ως γέφυρες που επιτρέπουν στα riffs να φτάνουν σε διαφορετικές οκτάβες, παρέχοντας τονική ποικιλία και διασφαλίζοντας ότι κάθε γραμμή κιθάρας τοποθετείται ακριβώς εκεί που ανήκει μέσα στην ερμηνεία της ενότητας.
Τα συγκεκομμένα chugs και grooves σκιαγραφούνται από έντονα τονισμένα μελωδικά στοιχεία, ενισχύοντας τη ρυθμική ποικιλία και — πιο μοναδικά — προσθέτοντας μια ψευδαίσθηση δυναμικής που σπάνια επιτυγχάνεται με τόσο μαξιμαλιστικό στυλ. Κάθε πτυχή της κιθαριστικής ερμηνείας του Shaffer είναι συνεργιστική, αναβαθμίζοντας κάθε άλλη πτυχή του ήχου του ίδιου και των συναδέλφων του μέσα από μια ποικιλία υφής, τονικότητας και τεχνικής.
Η Plotkin αναμένεται να επωφεληθεί στο έπακρο από τη συνεργιστική αλληλεπίδραση της Lividus , ενώ η οπερατική φωνητική της ερμηνεία αποτελεί το εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του ήχου του συγκροτήματος και, κατ’ επέκταση, το πιο αμφιλεγόμενο. Υπομονετικές φωνητικές μελωδίες ξεχωρίζουν και αγκυροβολούν την έντονη ενορχήστρωση, θυμίζοντας Fleshgod Apocalypse . Ρυθμικά black metal γρυλίσματα ενισχύουν την αγριότητα των πιο βαριών τμημάτων. Τα οπερατικά «ουου» και «ααα» προσδίδουν αρμονικό και υφολογικό βάθος σε ιδιαίτερα μελαγχολικά τμήματα (“Sealing the Wound”, “Make No Mark”). Κάποιοι μπορεί να βρουν την αχαλίνωτη ιδιορρυθμία της Plotkin ενοχλητική στην αρχή, αλλά η Lividus δομεί έξυπνα τις συνθέσεις και τις ερμηνείες της για να μην δίνει υπερβολική έμφαση στις ήδη τολμηρές φωνητικές ερμηνείες. Ναι, η Plotkin είναι το μοναδικό ηχητικό κεντρικό κομμάτι των Scarabaeus , αλλά αυτός ο τίτλος είναι κερδισμένος, όχι αποτέλεσμα του ότι αναγκάζονται να τεθούν στο προσκήνιο. Κάθε ορχηστρική ερμηνεία είναι πυκνή και ενδιαφέρουσα, χωρίς ποτέ να ανοίγει για να δημιουργήσει αδικαιολόγητο χώρο για τα υπερβολικά φωνητικά. Αντίθετα, το ένα ωθεί το άλλο προς τα εμπρός, με την υφή του βιμπράτο του Πλότκιν να αναμειγνύεται ακόμη και με το τρέμολο picking και τα blast beats, ενσωματώνοντας πλήρως την extreme metal αισθητική με έναν μοναδικά ικανοποιητικό τρόπο.
Λοιπόν, μήπως ο υπερβολικά συγκεκριμένος συνδυασμός στυλιστικών επιρροών από πριν βγάζει λίγο περισσότερο νόημα τώρα; Τι; Έχεις ήδη προχωρήσει στο σκορ και αναρωτιέσαι γιατί δεν είναι ακόμη υψηλότερο δεδομένης της μέχρι στιγμής διθυραμβικής κριτικής; είσαι ανυπόμονος .
Κοιτάξτε, εύχομαι να υπήρχαν περισσότερα από αυτό το άλμπουμ. Όλα είναι γρήγορα και πυκνά και περίπλοκα και ενδιαφέροντα… και δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι που να ξεπερνά τα τέσσερα λεπτά σε διάρκεια. Με συνολική διάρκεια τριάντα τριών λεπτών, το Scarabaeus τελειώνει σε μια στιγμή. Μια διασκεδαστική, συναρπαστική στιγμή, αλλά που τελικά με αφήνει κάπως ανικανοποίητο. Οι Lividus θα μπορούσαν εύκολα να εμπλουτίσουν πολλές από τις ιδέες τους, πειραματιζόμενοι με μεγαλύτερα μήκη τραγουδιών ή πιο ποικίλο ρυθμό και δομή, και δεν θα χρειαζόταν καν να εγκαταλείψουν την ένταση για να το κάνουν. Δεν θα είχε σημασία καν αν η ένταση μειωνόταν λίγο στην υπηρεσία μεγαλύτερων συνθέσεων, αρκεί να παρέμενε η έντονη μελωδική εστίαση. Υπάρχουν πολλές στιγμές που εύχομαι να είχαν εξερευνηθεί περαιτέρω: το riff με arpeggio σε στυλ Spawn of Possession στα δύο τρίτα του “Sulphur” για παράδειγμα, ή ακόμα και η λαχταριστή ατμόσφαιρα του ενδιάμεσου κομματιού “They Blew the Files from Their Lips Before They Spoke”. Όπως έχουν τα πράγματα, κάθε τραγούδι είναι μια άγρια άσκηση πυκνότητας και συντομίας — αλλά σε ένα ολόκληρο άλμπουμ, μια τέτοια προσέγγιση οδηγεί ειρωνικά σε μια αίσθηση ομοιογένειας.
Στο τέλος της ημέρας, είναι χαρακτηριστικό όταν το κύριο παράπονό μου με την τρέχουσα έκδοση του Lividus καταλήγει στο «θέλω κι άλλο». Παρόλα αυτά, το Scarabaeus περνάει χωρίς να δίνει στον ακροατή πολλές ευκαιρίες να αναρρώσει και να βυθιστεί πλήρως στη μοναδική ατμόσφαιρα κάθε τραγουδιού, με αποτέλεσμα μια μικρή απογοήτευση από την πλευρά μου.
Προτεινόμενα κομμάτια: Jettatori, Amphisbaena, Sulphur
Μπορεί επίσης να σας αρέσουν: Scimitar, Scardust, Hammers of Misfortune
Τελική ετυμηγορία: καλό
Σχετικοί σύνδεσμοι: Bandcamp | Facebook | Instagram
Εταιρεία: Nameless Grave Records
Οι Lividus είναι:
– Uta Plotkin (φωνητικά)
– Connie Wang (μπάσο, δεύτερα φωνητικά)
– Rob Shaffer (κιθάρα)
– Pierce Williams (ντραμς)
Με καλεσμένους :
– Quinton Gardner (φωνητικά στο κομμάτι 6)
