Ο Σουηδός ντράμερ Mikkey Dee μίλησε για την 25χρονη θητεία του στους Motörhead, η οποία έληξε το 2015 με τον θάνατο του θρυλικού ηγέτη του συγκροτήματος, Ian Fraser “Lemmy” Kilmister, σε πρόσφατη συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό WRIF του Meltdown του Ντιτρόιτ, σύμφωνα με το Blabbermouth .
Ναι, ήταν υπέροχα. Ήμασταν μια τόσο μεγάλη ομάδα, μια πολύ μοναδική ομάδα και οικογένεια, πρέπει να πω. Τώρα και οι τρεις [οι τύποι που ήταν στους Motörhead όταν πρωτομπήκα στο συγκρότημα] έχουν φύγει, ο Würzel [κιθαρίστας Michael Burston], ο [μπασίστας/τραγουδιστής] Lemmyand και ο [κιθαρίστας] Phil [Campbell]. Είναι απίστευτο, όταν σκέφτομαι πόσο διασκεδάσαμε. Και μετά, όταν έφυγε ο Würzel, ήμουν πολύ λυπημένος, και ο Lemmy επίσης. Αυτός ήταν ο καλύτερος φίλος του Lemmy, αλλά απλά δεν ήταν πλέον έτοιμος, οπότε αυτή ήταν μια μεγάλη απώλεια. Αλλά πάλι, ανακάμψαμε και τα πήγαμε καταπληκτικά ως τρίο για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου εκεί, και τώρα έχουν φύγει όλοι. Είναι γαμώτο περίεργο. Πραγματικά περίεργο.
Ο Μίκεϊ συμφώνησε αφού ο Meltdown επεσήμανε ότι ο Λέμι ήταν γνωστός για το ότι τηρούσε τις πεποιθήσεις του και απείχε από πράξεις που δεν θεωρούσε σωστές.
Ακριβώς, και όσο απογοητευτικό κι αν ήταν αυτό μερικές φορές, επειδή δεν τα ήξερε όλα καλύτερα… Ήμασταν μια απόλυτη δημοκρατία σε αυτό το συγκρότημα. Τον καταψηφίσαμε πολλές φορές, εγώ και ο Φιλ. Ήμουν ίσως λίγο πιο αναμεμειγμένος και με τις επιχειρήσεις. Όλοι παίρναμε αποφάσεις – δεν είναι αυτό που προσπαθώ να θίξω – αλλά στην πραγματικότητα με ενδιαφέρουν οι αριθμοί και η επιχειρηματική πλευρά τους, και ήταν απλώς, σαν, «Ω, τι στο καλό. Εσύ ασχολήσου με αυτό», κάπως.
Και μετά, όταν ήρθε η ώρα να πάρουμε αποφάσεις, φυσικά όλοι καθίσαμε και το κάναμε αυτό. Αλλά επειδή ήμουν περισσότερο αναμεμειγμένος με την επιχειρηματική πλευρά, ή περισσότερο ενδιαφερόμενος για αυτήν, ήξερα πολύ περισσότερα για ορισμένα πράγματα από ίσως και τα δύο μαζί. Ορισμένα πράγματα που πραγματικά πίστευα ότι έπρεπε να κάνουμε επειδή ήταν καλό για εμάς, και αν ο Lemmy ήταν απλώς σε αυτή τη διάθεση που δεν ήθελε να το κάνει, είτε εγώ και ο Phil έπρεπε να τον καταψηφίσουμε – εννοώ, δύο εναντίον ενός, βασικά, και αυτό δεν του άρεσε, φυσικά – είτε έπρεπε απλώς να τα παρατήσω επειδή μερικές φορές έλεγε κάτι, «Ποιο είναι το νόημα, Mikkey;» Και με έκανε να το δω από διαφορετική οπτική γωνία.
Και είχε δίκιο πολλές φορές σε αυτό, να μην θέτει σε κίνδυνο το συγκρότημα ή να μην ξεπουλάει τα χρήματά του. Και έμαθα πολλά από αυτόν εκεί. Ήμασταν τόσο καλοί μαζί γιατί εγώ και ο Phil μπορεί να ήμασταν λίγο πολύ μοντέρνοι μερικές φορές για τους Motörhead. Και ο Lemmy ήταν μερικές φορές πολύ παλιομοδίτικος. Έτσι, ερχόταν με κάποια πράγματα και, και εγώ και ο Phil λέγαμε, «Κοιτάξτε, δεν θα γράψουμε άλλο δίσκο του Buddy Holly», επειδή αγαπούσε το ροκ εν ρολ. Και ερχόταν σε εμάς και έλεγε, «Τι στο καλό γράφετε εδώ; Δεν βιαζόμαστε». «Ναι, έχεις δίκιο, Λέμι. Ίσως είναι λίγο υπερβολικό για τους Motorhead.» Συναντηθήκαμε λοιπόν στη μέση, και ήταν τέλεια.
Ο Λέμι ποτέ δεν έπαιρνε τον εαυτό του στα σοβαρά ως θρύλο της ροκ, συνέχισε ο Ντι.
Δεν τον ένοιαζε καθόλου αυτό το θέμα με τους ροκ σταρ, όλα αυτά τα χρόνια, και όσους [μουσικούς] γνώρισα, ήταν ο λιγότερο ροκ σταρ. Και αυτό τον έκανε τόσο μοναδικό. Μπορούσα να δω στο πρόσωπό του μερικές φορές, ότι απολάμβανε το γεγονός ότι κερδίζαμε κάτι, ίσως λόγω κύρους, αν θέλετε. Αλλά ήταν πάντα υπέρμαχος των μικρών. Θέλω να πω, μας υπερασπιζόταν συνέχεια επειδή, προφανώς, πολλές φορές έλεγε απλώς, «Α, θέλουμε τον Lemmy για αυτό το τηλεοπτικό πράγμα ή συνέντευξη», και έλεγε, «Όχι, αν η μπάντα δεν είναι εδώ, δεν θα το κάνω». Και θυμάμαι ότι με υπερασπίστηκε όταν μπήκα στην μπάντα, τελικά μπήκα στην μπάντα, πολύ επειδή υπήρχαν πολλοί φανατικοί οπαδοί των Motörhead, ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, που έλεγαν, «Ποιος είναι αυτός; Ποιος είναι αυτός ο τύπος; Είναι από τους Poison ή τους Warrant ή κάποια μπάντα για τα μαλλιά;» Και δεν με ήξεραν από τους King Diamond, προφανώς, και ο Lemmy τους θεωρούσε απλώς έναν νέο μαλάκα, ουσιαστικά. «
Δεν έχεις ξαναδεί αυτόν τον γαμημένο τύπο να παίζει;» Και αργότερα, με δέχτηκαν αμέσως. Με υπερασπιζόταν συνέχεια. Και το πρώτο πράγμα που είπε ήταν ότι, «Στους Motörhead, όλοι μας πρέπει να είμαστε frontmans. Δεν είμαι εγώ μπροστά, είμαστε όλοι μας». Έτσι, μας έσπρωχνε πάντα από πίσω, όπως, πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, πρέπει να είμαστε frontmans στη σκηνή και ισότιμα σε κάθε κατεύθυνση, και αυτό είναι πολύ, πολύ μοναδικό – πιστέψτε με – σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτή τη δουλειά γιατί όσο περισσότερο μπορείς να πετάξεις τον ντράμερ και τον μπασίστα εκτός σκηνής, τόσο καλύτεροι τραγουδιστές και κιθαρίστες πιστεύουν ότι είναι. Και ποτέ δεν το δέχτηκα αυτό. Παίρνω τον χώρο μου ή δεν παίζω με όποια μπάντα κι αν έπαιξα. Είμαι frontman στο κιτ ντραμς μου.
Ο Μίκεϊ απάντησε ως εξής όταν ρωτήθηκε γιατί πίστευε ότι το τελικό line-up των Motörhead κράτησε τόσο πολύ.
Λοιπόν, θα ήμουν εκεί τώρα αν ο Lemmy ήταν ακόμα ζωντανός, αν παίζαμε ακόμα. Δεν θα άφηνα ποτέ, μα ποτέ, μια μπάντα σαν τους Motörhead, γιατί τα είχαμε όλα. Είχαμε τη μουσική… Α, ας ξεκινήσουμε με τη φιλία και την οικογένεια. Δεν νομίζω ότι θα ξαναζήσω κάτι τέτοιο. Και επιλέξαμε άτομα – όλο το συνεργείο και όλοι γύρω μας επιλέχθηκαν προσεκτικά όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, κάθε θέση, ό,τι έκαναν οι άνθρωποι, ήταν επιλεγμένη προσεκτικά και τέλεια, ταίριαζε απόλυτα με αυτή τη μπάντα. Ήταν λοιπόν μεγάλη ευχαρίστηση να βρίσκομαι σε περιοδεία. Και μετά είχαμε τη μουσική, και τα είχαμε όλα. Έτσι, δεν θα άφηνα ποτέ μια μπάντα σαν τους Motörhead.