Ο Dennis Stratton, πρώην κιθαρίστας των Iron Maiden, συζήτησε το πρόσφατα κυκλοφορήσαν ντοκιμαντέρ του συγκροτήματος “Iron Maiden: Burning Ambition” σε μια πρόσφατη συνέντευξη με το κανάλι Paulieflix στο YouTube, σύμφωνα με το Blabbermouth .
Το “Iron Maiden: Burning Ambition” καταγράφει το απίστευτο ταξίδι των Iron Maiden , το οποίο παρήγαγε ο Dominic Freeman (“Spirits In The Forest – A Depeche Mode Film”) και σκηνοθέτησε ο Malcolm Venville (“Churchill At War”). Ο Dennis σχολίασε το ντοκιμαντέρ αφού είδε το “Iron Maiden: Burning Ambition” για πρώτη φορά στην παγκόσμια πρεμιέρα του στις 5 Μαΐου στο Cineworld Leicester Square στο Λονδίνο της Αγγλίας.
Όταν το βλέπεις για πρώτη φορά, είναι πολλά να καταλάβεις. Αλλά επειδή είχα την ευχαρίστηση να το παρακολουθήσω δύο φορές, μια Πέμπτη [7 Μαΐου] επίσης στο Βελιγράδι [Σερβία], υπήρχαν πράγματα που μου έλειψαν την Τρίτη και τα πρόσεξα την Πέμπτη.
Δεν είχα ξανασυναντήσει τον Blaze μέχρι που φτάσαμε στο κόκκινο χαλί [στην πρεμιέρα του Λονδίνου], και ο Blaze ήταν μπροστά μου. Και γύρισε, αγκαλιαστήκαμε και βγάλαμε μερικές φωτογραφίες μαζί. Και είπαμε, «Επιτέλους συναντιόμαστε μετά από τόσα χρόνια». Και κάναμε μια μακρά συζήτηση. Ήταν υπέροχα. Αλλά ταυτόχρονα, βλέποντας την ταινία, λυπήθηκα πολύ τον Blaze, γιατί από τον τρόπο που αφηγήθηκε, ήταν σαν τη στιγμή που ο Blaze μπαίνει στο συγκρότημα, να καταρρέουν. Οι άνθρωποι αρχίζουν να καίνε δίσκους. Οι άνθρωποι αρχίζουν να μιλάνε για αυτή τη διαβολική αίρεση και μετά παίζουν σε κλαμπ. Και σκέφτηκα, «Περίμενε ένα λεπτό. Αυτό είναι, αυτό στρέφεται προς…» Ακούγεται σαν να φταίει ο Blaze για την κατάρρευση του συγκροτήματος, κάτι που δεν ήταν καθόλου έτσι. Ο Blaze το έκανε – νομίζω ότι ήταν τρία άλμπουμ, πραγματικά καλά άλμπουμ. Όπως μου είπε ο Steve στο τηλέφωνο, συνέβαλε σε αυτά τα άλμπουμ. Οπότε πρέπει να βγάλεις το καπέλο σου στον Blaze που μπήκε στα πόδια του Bruce και μετά προσπάθησε να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ο Bruce. Είναι μια καταπληκτική δουλειά. Και ο τρόπος που παρουσιάστηκε ήταν, του στυλ, «Α, τώρα παίζουν σε κλαμπ». Και μετά η ατάκα ήταν όταν ο Bruce επέστρεψε και ο Steve είπε, «Γιατί θέλεις να γυρίσεις;» Αυτός είπε, «Επειδή έχω βαρεθεί να παίζω σε μικρές συναυλίες. Θέλω να παίξω σε μεγάλες συναυλίες». Έτσι, ήταν σαν τη στιγμή που ο Bruce επέστρεψε, το συγκρότημα να ήταν ξανά τεράστιο. Δεν τους άρεσε καθόλου η ζελέ με φιλικό τρόπο, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Δεν θέλω η οικογένεια των Maiden ή οι θαυμαστές των Maiden να λένε «είναι άχρηστα» ή «έχει την καμπούρα επειδή δεν είναι [στην μπάντα]». Δεν το έχω κάνει. Είναι μια ταινία για τους θαυμαστές. Είμαι περήφανος για αυτό που έκανα στους Maiden τα πρώτα δύο χρόνια, αλλά και για αυτό που πήρα υπόψη και δούλεψα πάνω στα πρώτα τους τραγούδια. Γιατί, ναι, το 1979, ειπώθηκε πολλές φορές ότι η μπάντα ήταν πολύ punk και πολύ επιθετική, και έτσι μας άρεσε. Αλλά έπρεπε να έχεις και λίγη κλάση, και τότε είναι που χωρίζεις τις κιθάρες και προσθέτεις μερικές μικρές φωνητικές αρμονίες, τότε αρχίζεις να κάνεις τα τραγούδια λίγο πιο ενδιαφέροντα, όχι τόσο punk, όχι τόσο ωμά. Και αυτό είναι που με ευχαριστεί. Το γεγονός είναι ότι είχαμε δουλέψει στα δύο πρώτα άλμπουμ τους, και νομίζω ότι βγήκαν αρκετά καλά. Όπως είπα, λοιπόν, η ταινία είναι φανταστική για τους θαυμαστές, αλλά για μένα, είναι λίγο λυπηρό το γεγονός ότι βιάστηκαν να περάσουν τις πρώτες μέρες, αυτό είναι όλο.
