🔥 Τελευταία

Port Noir – The Dark We Keep | Metal Territory

Port Noir - The Dark We Keep | Metal Territory

Χώρα: Σουηδία

Είδος: Djent / Progressive / Alternative Metal

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Ψήφισε το είδος metal που ακούς περισσότερο

Πες μας τι ακούς περισσότερο. Κι αν το είδος σου δεν είναι στη λίστα, γράψ’ το στα σχόλια της ομάδας — μετράει κι αυτό.

ΨΗΦΙΣΕ ΤΩΡΑ
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ METAL TERRITORY

Αν θέλεις να στηρίξεις το Metal Territory, στο Monsterville θα βρεις ωραία πράγματα χωρίς να πληρώσεις επιπλέον χρήματα.

Δες τα στο Monsterville

Κυκλοφορία: 2026

Για fans των: Sleep Token, Deftones, VOLA, Spiritbox.

Οι Port Noir, το μουσικό τρίο από τη Σουηδία, επιστρέφουν με τη νέα τους πλήρη κυκλοφορία “The Dark We Keep”. Το συγκρότημα, το οποίο στο παρελθόν κινούνταν σε πιο electro-rock μονοπάτια, πραγματοποιεί εδώ μια ξεκάθαρη στροφή προς το σύγχρονο Djent και το ευρύτερο Progressive Metal. Η προσέγγισή τους παντρεύει βαριά, πολυρυθμικά riffs με καθαρά, ατμοσφαιρικά φωνητικά και pop ευαισθησίες, ακολουθώντας τις τρέχουσες τάσεις του μοντέρνου σκληρού ήχου. Μέσα στις συνθέσεις συναντάμε στιγμές με electro πινελιές, αλλά και κάποια απότομα ξεσπάσματα που «κλείνουν το μάτι» στον ακραίο σκανδιναβικό ήχο, διατηρώντας έναν σκοτεινό, μελαγχολικό χαρακτήρα.

Tracklist :

  1. Complicated
  2. Redshift
  3. Noir
  4. Ebb and Flow
  5. My Destroyer
  6. Vargtimmen
  7. Burst
  8. Reverie
  9. This View
  10. Bloodlust
  11. We Shall Die Together

ΚΡΙΤΙΚΗ : Αν με ρωτήσετε, η υπερβολική στροφή που έχουν πάρει τελευταία πολλές μπάντες προς το pop-djent μονοπάτι αρχίζει να κουράζει, και το “The Dark We Keep” δυστυχώς πέφτει ακριβώς σε αυτή την παγίδα. Οι Σουηδοί αποφάσισαν να ακολουθήσουν την ασφαλή, μοντέρνα συνταγή σχημάτων όπως οι Sleep Token, αφήνοντας στην άκρη αρκετά από τα στοιχεία που τους έκαναν ενδιαφέροντες. Παρόλο που στα φωνητικά υπάρχει μια προσπάθεια να βγει μια ατμόσφαιρα τύπου Deftones, η παραγωγή – την οποία ανέλαβε η ίδια η μπάντα – ακούγεται υπερβολικά επίπεδη. Οι φωνητικές γραμμές θάβονται συχνά πίσω από τα όργανα, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που μοιάζει να μην αναπνέει.

Στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, οι συνθέσεις ανακυκλώνουν την ίδια φόρμουλα: ογκώδη riffs και μελαγχολικές μελωδίες που επαναλαμβάνονται χωρίς μεγάλη φαντασία. Υπάρχουν ελάχιστες καλές στιγμές που σώζουν λίγο την παρτίδα, όπως κάποια ξεσπάσματα με blast beats στο κομμάτι “Redshift” ή κάποιες ωραίες κιθαριστικές ιδέες στο “Noir”, αλλά συνολικά ο δίσκος μοιάζει άνευρος. Προσωπικά, το βρήκα αρκετά αδιάφορο, ένα άλμπουμ που κυνηγάει την επιτυχία μέσω των trends της εποχής, θυσιάζοντας τη δημιουργικότητα.

Social Links :

Μοιράσου το άρθρο

Αφήστε ένα Σχόλιο

Κύλιση στην κορυφή