Sense of Fear – Infernal Decay: Ένα Heavy Metal ολοκαύτωμα

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η αντικειμενικότητα πάει περίπατο. Όταν πιάνεις στα χέρια σου τη νέα δουλειά των Sense of Fear, ειδικά αν είσαι συντοπίτης και τους ακολουθείς χρόνια, φορας το t-shirt του οπαδού Κατευθείαν . Οπότε, ας είμαστε ειλικρινείς: το “Infernal Decay” δεν είναι απλά ένας δίσκος, είναι η δήλωση μιας μπάντας που ξέρει να τιμά τις ρίζες της και να σου σηκώνει την τρίχα κάγκελο. Πάμε να δούμε το έπος κομμάτι-κομμάτι:

🤘 Στήριξε το MetalTerritory

1. Ο δίσκος ανοίγει επικά με το instrumental intro “Infernal Decay”. Είναι το κομμάτι που προμηνύει την καταιγίδα. Προσωπικά, το βλέπω ήδη ως το ιδανικό άνοιγμα για τις επερχόμενες συναυλίες τους – η απόλυτη εισαγωγή για το τι θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα.

2. Περνάμε στο “Cerberus”. Εδώ μιλάμε για λατρεία. Ένα κομμάτι που το ακούς ξανά και ξανά, υπενθυμίζοντάς σου γιατί αγαπάς το metal. Τα σολίδια «κεντάνε» και η φωνάρα του Ηλία Κυτίδη είναι Εκκριτική, Δεν υπάρχει άλλη λέξη.

3. Ακολουθεί το “Empathy to Darkness”, που δείχνει τη φοβερή συνέχεια που έχει αυτό το συγκρότημα με τον προηγούμενο δίσκο του. Ξέρουν ακριβώς τι κάνουν, πατάνε γερά στα πόδια τους και ποιο είναι το μουσικό τους DNA.

4.το Conflict Of Interest Αν θέλεις να εξηγήσεις σε κάποιον τι σημαίνει true heavy metal, αυτό είναι το κομμάτι που βάζεις. Κοφτό σαν λεπίδι, χωρίς Περιττές Φανφάρες . 4 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα που δεν χαλαρώνουν ούτε ένα λεπτο. από την αρχή ως το τέλος — και όχι από συνήθεια, αλλά επειδή δεν σε αφήνει να πάρεις Ανάσα.

5. Πριν το επόμενο χτύπημα, το “Ethereal Requiem” λειτουργεί ως ένα instrumental επικών διαστάσεων. Είναι η στιγμή να , να πιεις μια μπύρα στα γρήγορα και να προετοιμαστείς για τον χαμό που έρχεται.

6. Και ο χαμός λέγεται “Kiss of War”. Εδώ μπαίνουμε σε thrash-άδικα μονοπάτια με την κλασική καθαρότητα των Sense of Fear. Κομμάτι γεννημένο για το λάκκο, για mosh pit και «ξύλο». Το κεφάλι πάνω-κάτω και η φωνή να ενώνεται με την μπάνταρα.

7. Kleos (Glory), οι κοφτές κιθάρες και η μελωδική προσέγγιση στα φωνητικά κλέβουν την παράσταση, ενώ οι αλλαγές στα τύμπανα είναι για απόλαυση , στο 2 λεπτό Ξεκινάει το σόλο τις Κιθάρας και Πραγματικά Σπέρνει.

8. Labyrinth (feat. Sakis Tolis) Εδώ έχουμε μια τεράστια στιγμή του δίσκου με τη συμμετοχή του Θεού του ελληνικού Black Metal, του Σάκη Τόλη. Το “Labyrinth” ξεκινά στον γνωστό ρυθμό των Sense of Fear, σκοτεινιάζει και μόλις μπαίνει ο «Σάκαρος» για ένα δευτερόλεπτο, γίνεται το έλα να δεις. Ένα δυνατό δίδυμο στα φωνητικά, όπου το επικό Heavy συναντά τη Σκοτεινή θαλπωρή του Black Metal.

9. Ακολουθεί το “Riddle of Shadows”, αγγίζοντας σχεδόν τα 8 λεπτά. Εδώ ο Ηλίας «ταλαιπωρεί» τις φωνητικές του χορδές με την καλή έννοια, δείχνοντας το τεράστιο εύρος του. Είναι ένα κομμάτι που σε Ταξιδεύεις κάπου ανάμεσα στο σύμπαν της Ανδρομέδας και της Κασσιόπης και σε Καλεί να Λύσεις τον Γρίφο των Σκιών.

10. The Shallow Journey of Your Soul Φτάνουμε στο μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, ένα 10λεπτο έπος. Ρυθμικό heavy, «αγαπησιάρικο» με τον δικό του μεταλλικό τρόπο. Κλείσε τα μάτια, άκουσέ το σαν να μην υπάρχει κανείς γύρω σου και άστο να σου μιλήσει στην ψυχή. Όπως είπα, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός – αυτός ο δίσκος έχει τα πάντα: Heavy, Epic, Thrash, χωρίς καμία έκπτωση στη δημιουργικότητα.

11. Και εκεί που λες «τι άλλο μπορεί να γίνει;», έρχεται το “Retaliation” και σε ισοπεδώνει. Ταχύτητα και ξερή «θρασίλα», σκέτη λατρεία. Καθώς άκουγα τον δίσκο, ήμουν Ξάπλα Καθώς Ήρθε σαν δεμονισμενο στα αυτία μου ,Νομίζω Γείτονας Από Κάτω Ακόμα Χτυπάει το Ταβάνι με το Σκουπόξυλο.

Verdict: Οι Sense of Fear επέστρεψαν και το “Infernal Decay” είναι η καλύτερη απόδειξη ότι το metal στη Βόρεια Ελλάδα είναι πιο ζωντανό από ποτέ.

9.5/10 ★★★★★

Μάγκες, στις 8 Μαΐου δεν κυκλοφορεί απλά ένας δίσκος, αλλά μια κατάθεση ψυχής από δικά μας παιδιά που τιμούν το heavy metal όσο λίγοι. Στηρίξτε τους Sense of Fear, πάρτε το “Infernal Decay” με κάθε τρόπο και δείξτε σε όλους τι σημαίνει μέταλλο από τον Βορρά. Εγώ ακόμα προσπαθώ να συνεφέρω το σαλόνι μου από το κοπάνημα και να επαναφέρω την τηλεόραση στη θέση της, αλλά χαλάλι τους. Ραντεβού μπροστά στη σκηνή, εκεί που οι λέξεις τελειώνουν και αρχίζει το ξύλο. Support the local scene, support our brothers!