Οι The Elysian Void είναι ένα νέο σχήμα από την Πενσιλβάνια των ΗΠΑ που προέκυψε από τους Minarchist, με μέλη από τους Black Crown Initiate, τους Alustrium και τους Subterranean Lava Dragon. Το «A Fatal Conceit» είναι το πρώτο τους άλμπουμ και κυκλοφόρησε ανεξάρτητα στις 19 Αυγούστου 2026.
Χώρα: ΗΠΑ (Πενσιλβάνια)
Είδος: Progressive death metal, technical death metal (μικτά φωνητικά)
Για fans των: Black Crown Initiate, Rivers of Nihil, Allegaeon, Slugdge, Alluvial, Dyscarnate
Ο ήχος τους κινείται σε γνωστά μονοπάτια για τη σκηνή της Πενσιλβάνια: κοφτά, μελωδικά riffs με κάθε tapping και slide που περιμένεις από τη σύγχρονη σχολή, καθαρές και βρώμικες κιθάρες σφιχτές και εστιασμένες, χωρίς περιττά χρώματα. Το μπάσο του Nick Shaw στηρίζει εξίσου άνετα τα πιο βαριά breakdowns, τα ήρεμα περάσματα και τα πιο prog σημεία, με ένα παίξιμο που κάνει τη διαφορά χωρίς να κλέβει την παράσταση. Τα ντραμς, προγραμματισμένα, δεν πάνε πιο πέρα από τα αναμενόμενα του είδους.
Το πιο ξεχωριστό στοιχείο του δίσκου είναι τα φωνητικά. Ο Jerry Martin των Alustrium δίνει τα harsh μέρη, αλλά ο ήχος που θυμάσαι είναι τα καθαρά του Connor McNamee: από τα πρώτα δευτερόλεπτα έχουν μια δική τους χροιά, εμφανίζονται σε όλο το άλμπουμ και στο φινάλε συνοδεύονται από γυναικεία φωνητικά. Είναι ταυτόχρονα το πιο αναγνωρίσιμο και το πιο αδύναμο σημείο του, γιατί οι μελωδίες τους δεν δένουν με τον όγκο της μπάντας και μένουν σαν αγκάθι στην κατά τα άλλα λεία επιφάνεια.
Εκεί που ο McNamee δικαιώνεται απόλυτα είναι στα σόλο. Από τις γραμμές των «A Fatal Conceit» και «A Future Discarded» ως το «Wilt and Wither» και τα sweeps του «Last Light», τα leads στηρίζονται στη μελωδία και την επιλογή της νότας και όχι στην επίδειξη ταχύτητας, και γι’ αυτό μένουν στο μυαλό με το δεύτερο άκουσμα. Κομμάτια όπως το «Sins Of The Father» και το «They Bleed All The Same» κρατιούνται σχεδόν αποκλειστικά από αυτά.
Ο δίσκος έχει όλα τα υλικά του σύγχρονου progressive death metal — τεχνική κατάρτιση, μίξη φωνητικών, συνοχή — αλλά σπάνια ξεπερνά τις επιρροές του και οι καλύτερες ιδέες του περικυκλώνονται από συνθέσεις που μένουν ασφαλείς. Όταν βρίσκουν το groove, όπως στο «Wilt and Wither» και το «Last Light», δείχνουν τι μπορούν να κάνουν. Για τον κόσμο που αγαπά τον ήχο της Πενσιλβάνια υπάρχει αρκετό υλικό εδώ, με τα leads να είναι το δυνατό του χαρτί.
Δες επίσης: Epitaphe – III και Mindwork – Adrift
