Thy Legacy – The Call | Metal Territory

Από την Κρήτη έρχεται ένα από τα πιο δυνατά ντεμπούτα της χρονιάς. Οι Thy Legacy κυκλοφόρησαν το «The Call» στις 11 Σεπτεμβρίου μέσω της Nameless Grave Records, της αμερικανικής εταιρείας με έδρα το Σιάτλ που κινείται αποκλειστικά στον επικό και παραδοσιακό ήχο.

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Ψήφισε το είδος metal που ακούς περισσότερο

Πες μας τι ακούς περισσότερο. Κι αν το είδος σου δεν είναι στη λίστα, γράψ’ το στα σχόλια της ομάδας — μετράει κι αυτό.

ΨΗΦΙΣΕ ΤΩΡΑ

ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ METAL TERRITORY

Αν θέλεις να στηρίξεις το Metal Territory, στο Monsterville θα βρεις ωραία πράγματα χωρίς να πληρώσεις επιπλέον χρήματα.

Δες τα στο Monsterville

Χώρα: Ελλάδα
Είδος: Epic Heavy Metal
Για fans των: Omen, Manowar, Eternal Champion, Battleroar, Wrathblade

Ο δίσκος έχει οκτώ κομμάτια και κρατάει 32 λεπτά, χωρίς περιττά στοιχεία: «Heavy Metal Rising», «The Call», «Metal Legion», «Holy Storm», «Chasing Glory», «The Amulet», «Seven Witches» και «The Road To Helheim».

Πίσω από τα ονόματα κρύβονται οι Retaliatör στα φωνητικά και την κιθάρα, ο A.D. Guillotine στην κιθάρα, ο Kerkermeister στο μπάσο και ο Rythm Hawk στα τύμπανα. Κιθάρες, μπάσο και τύμπανα ηχογραφήθηκαν από τον Γιάννη Πρατικάκη στα Groove Studio, ενώ τα φωνητικά από τον Νίκο Τριαλώνη στα Mad Hat Music, που έκανε και τη μίξη. Το mastering ανέλαβε ο Bart Gabriel και το εξώφυλλο ο Mars Triumph.

Μουσικά, το «The Call» κινείται σε επικό heavy metal με αμερικανικές power επιρροές. Τα τρία κομμάτια που δόθηκαν πρώτα — το «Metal Legion», το «Seven Witches» και το «Heavy Metal Rising» — έδειξαν από νωρίς το στίγμα: γρήγορα tempos, διπλές κιθάρες και refrains φτιαγμένα για sing-along.

Η άποψή μας

Το «The Call» δεν κρύβει από πού έρχεται. Ο ήχος του πατάει γερά στην αμερικανική σκηνή των αρχών των 80s — Omen, Armored Saint — και περνά από την ελληνική παράδοση του επικού metal, από τους Wrathblade μέχρι τα πρώτα χρόνια των Battleroar, για να φτάσει στο νέο-έπικ ύφος των Eternal Champion. Οι επιρροές ακούγονται καθαρά, το άλμπουμ όμως δεν ακούγεται σαν αντιγραφή: οι Thy Legacy τις χρησιμοποιούν για να χτίσουν κάτι που έχει δικό του χαρακτήρα.

Ο τραγουδιστής έχει ψηλή, θεατρική χροιά, με μια αίσθηση μεγαλείου που θυμίζει τον David DeFeis των Virgin Steele, και κρατάει την ίδια ένταση και στα οκτώ κομμάτια. Τα solos είναι άγρια, με shred που δένει με τα τραγούδια αντί να τα διακόπτει, και τα refrains είναι φτιαγμένα για να τα τραγουδήσει ο κόσμος ζωντανά — κάτι που σε αυτό το είδος δεν είναι καθόλου δεδομένο.

Εκεί που το άλμπουμ χάνει έδαφος είναι στη συνέχεια: δίπλα στα δυνατά κομμάτια υπάρχουν στιγμές που δεν πάνε την ιδέα μέχρι το τέλος, και σε σύγκριση με τα καλύτερα της χρονιάς στο χώρο του νέο-έπικ, το «The Call» μένει ένα βήμα πίσω. Δεν είναι αυτό που θα κρατήσεις, όμως, από ένα ντεμπούτο.

Στα 32 λεπτά του, οι Thy Legacy δείχνουν ότι ξέρουν τι θέλουν να παίξουν και το παίζουν με ενέργεια που βγαίνει έξω από τα ηχεία. Για πρώτο δίσκο, με τα δικά τους χέρια και με μια εταιρεία πίσω τους που κινείται αποκλειστικά σε αυτόν τον ήχο, είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές κυκλοφορίες της χρονιάς.