Κάθε μήνα η ομάδα του Progressive Subway συγκεντρώνει τα άλμπουμ που ξεχώρισαν, και ο Αύγουστος ήταν γεμάτος: από πειραματικό prog rock και επιστροφές μεγάλων ονομάτων μέχρι baile funk με ήχους πουλιών. Ιδού η λίστα του μήνα, με τις περιγραφές και τα players για να ακούσεις.
Papangu – Celestial
Μετά από δύο πειραματικά άλμπουμ εμπνευσμένα από τη βραζιλιάνικη παράδοση, οι Papangu γυρίζουν σελίδα: το «Celestial» αφήνει πίσω τα βαριά sludge και black στοιχεία και ανοίγει ένα φωτεινό τοπίο με vintage synths, κρουστά και προσεκτικά τοποθετημένα φωνητικά. Prog rock και jazz fusion που δεν σταματούν να κινούνται. Για fans των Magma, King Crimson, Rush.
Coma Control – Shed the Sleep
Ο Tapio Honka είναι πίσω από όλα τα όργανα εδώ, και το «Shed the Sleep» είναι κάτι παραπάνω από επίδειξη κιθαριστικής δεξιοτεχνίας: οι μελωδίες και τα grooves δένουν σε ένα ολοκληρωμένο progressive metal άλμπουμ, με καθαρά φωνητικά και growls να εναλλάσσονται σωστά. Ξεχωρίζουν τα «Seething Hunger», «Inherently Unmet» και το οργανικό «Post-Aware».
Gorod – The Ember Gone
Οι Γάλλοι Gorod χαμήλωσαν τις ταχύτητες του tech death και έδωσαν βάρος στο prog: μεγάλα grooves, riffing που θυμίζει Opeth και σόλο με φράση αντί για επίδειξη. Στιγμές σαν το «Forgiveness», το «Regret» και το οργανικό «Crimson» δείχνουν μια μπάντα που δεν κυνηγά πια τα άκρα —γι’ αυτό ακριβώς αξίζει.
Fans των: Obscura, Alkaloid, Opeth, Gojira, Mastodon, The Ocean.
Shabti – Haze, White Light, and Cacophony
Οι Shabti από το Μέιν έχουν black metal καταβολές, αλλά το άλμπουμ τους κινείται άνετα σε όλη την ιστορία του progressive death metal: από τα jazzy περάσματα των Atheist μέχρι την καθαρή παραγωγή των Horrendous. Το «A Weary Creation» είναι από τα κομμάτια της χρονιάς. Οι πυκνές συνθέσεις χωράνε δεκάδες riff χωρίς να χάνουν τον δρόμο τους.
DJ Urutau – Ornitofagia
Το ντεμπούτο project της Lua Viana (Antropoceno) ενώνει deconstructed club, baile funk και ήχους πουλιών σε ένα σετ 28 λεπτών. Η δεξιοτεχνία εδώ είναι άλλου είδους: το πέρασμα από το ένα κομμάτι στο άλλο, με τρόπο που θυμίζει τη δουλειά των The Avalanches. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που δεν θα έπρεπε να δουλεύουν μαζί — και δουλεύουν απόλυτα.
Mastodon – Marrow Deep
Το δύσκολο έργο ήταν να βρουν την ισορροπία ανάμεσα στο παλιό τους πρόσωπο και σε ένα νέο κεφάλαιο, και το κατάφεραν: 65 λεπτά με δυνατά κομμάτια σαν τα «Barbarians Blood» και «Golden Spires», συναισθηματικά φορτισμένα σαν το «In the Ruins» και progressive κορυφές σαν το «The Three Fates». Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.
Triosphere – Oceans Above, Stars Below
Ποιοτικό power metal από τη Νορβηγία, χωρίς υπερβολές και χωρίς φτηνές αναφορές στη δεκαετία του 80. Οι μπαλάντες «Shorelines» και «Encore» έχουν ψυχή, τα «Of Tyrants» και «Through the Phantom Wall» έχουν δύναμη, και η φωνή της Ida Haukland κουβαλά όλο το οικοδόμημα. Για fans των Queensryche, Iron Maiden, Brainstorm.
Xandria – Eclipse
Οι Xandria επέστρεψαν δυναμικά με το «The Wonders Still Waiting» του 2023 και το «Eclipse» δείχνει ότι δεν είναι τυχαίο: συμφωνικό metal που δεν χάνεται στη μεγαλομανία του είδους, με ευαίσθητες στιγμές και βαριά σημεία να συνυπάρχουν.
Floating Points & The San Francisco Ballet Orchestra – Mere Mortals
Ο Βρετανός ηλεκτρονικός καλλιτέχνης έχει καθιερωθεί ως συνθέτης κλασικής μουσικής, και αυτό το μπαλέτο είναι το πιο δυνατό δείγμα: προσιτό σε όσους αγαπούν την κλασική μουσική, την ίδια ώρα που σπρώχνει τα όρια του ήχου.
Djrum – I Wander
Εκεί που το προηγούμενο άλμπουμ του κρατούσε μία ώρα, το «I Wander» συμπυκνώνει τα πάντα σε δεκαέξι λεπτά. Πυκνό, χωρίς δευτερόλεπτο χαμένο, με εξαιρετικό sound design και πραγματικά ακουστικά όργανα μέσα στα synths. Όταν η συμπύκνωση είναι βασίλισσα, το αποτέλεσμα είναι αυτό.
Δες επίσης: MASTODON – Marrow Deep ή τον πλήρη οδηγό για τα υπο-είδη του Metal.
