Το πένθος δεν είναι καινούργιο θέμα για τους Mastodon. Στα είκοσι πέντε χρόνια τους, η απώλεια έχει διαποτίσει τη δισκογραφία τους — από το Crack the Skye μέχρι το Hushed and Grim. Το δέκατο άλμπουμ τους, «Marrow Deep», γεννήθηκε μέσα από την πιο βαριά τους απώλεια: τον θάνατο του κιθαρίστα και συν-τραγουδιστή Brent Hinds το 2025, λίγο μετά τη ρήξη τους μαζί του.
Χώρα: ΗΠΑ (Georgia)
Είδος: Progressive Sludge / Stoner Metal
Για fans των: Baroness, Opeth, The Ocean, Elder
Στο πλευρό τους πλέον ο κιθαρίστας Nick Johnston, που καλείται να καλύψει το τεράστιο κενό, και ο João Nogueira πλήρως ενσωματωμένος στα πλήκτρα — η πρώτη αλλαγή σύνθεσης από το ντεμπούτο του 2002. Και όμως, από το μπουμπουνητό του εναρκτήριου «Barbarians Blood», φαίνεται ότι η μηχανή πίσω από τον ήχο τους — ο κιθαρίστας Bill Kelliher και ο ντράμερ Brann Dailor — δουλεύει στο φουλ.
Τι πετυχαίνει
Το άλμπουμ περιέχει μερικές από τις πιο βαριές στιγμές της μπάντας μετά το Blood Mountain: τα «Poisonous Weapons» και «Snakes for Dinner» φέρνουν πίσω τα χαοτικά, λασπωμένα riffs των πρώτων ημερών, ενώ το «Golden Spires» και το punk-tinged «A Vampire’s Demeanor» θυμίζουν τη δύναμη εκείνης της εποχής. Τα synths του Nogueira, από διακριτικά στοιχεία που ήταν παλιά, γίνονται εδώ κεντρικό χαρακτηριστικό: γεμίζουν τα ακουστικά κενά με μελαγχολία και διευρύνουν αποφασιστικά την παλέτα τους. Ο Johnston, από την πλευρά του, δεν προσπαθεί να μιμηθεί τον Hinds — σκίζει με τεχνικές αλλά συναισθηματικές γραμμές στο «Out Like a Lamb» και στο «A Vampire’s Demeanor».
Στα φωνητικά, ο Troy Sanders και ο Dailor μοιράζονται πλέον μεγαλύτερο βάρος, με το βραχνό γρύλισμα του ενός και τα καθαρά ψηλά του άλλου να ντύνουν το πένθος με υποψίες ελπίδας — όπως στο «Moth and Bone», όπου δηλώνουν πως παρά την απώλεια «δεν έχουν ηττηθεί ακόμα». Οι στιγμές πένθους κόβουν βαθιά, με πιο δυνατό το ρεφρέν του «Snakes for Dinner».
Πού χάνει
Παρά το δυνατό άνοιγμα, το άλμπουμ δεν καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια των 65 λεπτών του. Η ορμή αρχίζει να πέφτει από το «Out Like a Lamb» και δεν ανακάμπτει πλήρως. Τα αργά ακουστικά κουπλέ των «Golden Spires», «A Vampire’s Demeanor» και «Moth and Bone» είναι σχεδόν αδιάκριτα μεταξύ τους και, επειδή είναι μαζεμένα, κουράζουν. Η επαναλαμβανόμενη κραυγή «The Jackal!» στο «They’re Coming For You» γίνεται ενοχλητική. Οι guest εμφανίσεις — Josh Homme, Neil Fallon (Clutch), Geezer Butler — αντί να προσθέσουν, αφαιρούν από τη συνολική επίδραση.
Συνολικά, το «Marrow Deep» είναι εύκολα το πιο progressive άλμπουμ τους μετά το Crack the Skye, αν και του λείπει η συνοχή. Παρά τη μεγάλη διάρκεια και τα πολλά ελαττώματα, παραμένει μια θριαμβευτική δήλωση από μια μπάντα που επιμένει μέσα στην ομίχλη του πένθους — ακόμη και αν δύσκολα θα συναγωνιστεί τα κλασικά τους.
