Σαν το κάλεσμα ενός ναύτη στη θάλασσα, είμαι συνεχώς αφοσιωμένος στο υπο-είδος της συμφωνικής μέταλ σε όλη την ετερόκλητη ποικιλία της. Γιατί; Ίσως χρειάζομαι ένα διάλειμμα από τους τύπους που τραγουδούν άσχημα για τις κυρίες που τραγουδούν όμορφα. Ίσως ο έρωτας με τους Seven Spires δικαίωσε τη συνεχή μου περιέργεια για το στυλ.
Ίσως δεν ήμουν ποτέ τόσο χαρούμενος όσο ανακάλυπτα τους Imaginaerum στο λύκειο. Ανεξάρτητα από αυτό, το κάλεσμα με έφερε τώρα στο γερμανικό συμφωνικό συγκρότημα Coronatus και το νέο τους άλμπουμ, Dreadful Waters . Με επικεφαλής τον τραγουδοποιό/ντράμερ Mats Kurth, το Coronatus περιλαμβάνει τρεις τραγουδίστριες μέτζο σοπράνο Leni Eitrich και Sabine Prechtel, και «ροκ φωνητικά» από τον Nemesis, ο οποίος συμβάλλει επίσης στη σύνθεση τραγουδιών μαζί με τον κιθαρίστα Harry Zeidler. Συμπληρώνοντας με τον μπασίστα Simon Gutbrod και τη βιολονίστρια Tine Jülich, ο Coronatus έγραψε το Dreadful Waters με επίκεντρο τη «συγχώνευση μυστικισμού, κινδύνου και της στοιχειώδους δύναμης του νερού». Όλα καλά λόγια, αλλά μήπως οι Dreadful Waters κάνουν τα έγχορδα να ανταποκριθούν στις προσδοκίες μου και, το πιο σημαντικό, μπορούν οι Coronatus να ανταποκριθούν στις προσδοκίες μου για συμφωνικό μέταλ;
Ό,τι και να κάνει ο Coronatus , το Dreadful Waters ακούγεται ωραίο. Κυμαινόμενο μεταξύ ποικίλων βαθμών συμφωνικής μουσικής («The Siren» και «Die Hexe und der Teufel») και ναυτικής folk metal μουσικής («Southern Cross» και «A Seaman’s Yarn»), η παραγωγή και η μίξη του Dreadful Waters αναδεικνύουν τα καλύτερα στοιχεία της ενορχήστρωσης του Coronatus και δίνουν σε όλα μια πλούσια, ανοιχτή ατμόσφαιρα. Οι κιθάρες ακούγονται ογκώδεις και τολμηρές, ενώ παράλληλα αναλαμβάνουν έναν βοηθητικό ρόλο στο βιολί και τα φωνητικά, τα οποία είναι πάντα ζεστά και ειλικρινή. Οι mezzo soprano του Coronatus φέρνουν τις τυπικές οπερατικές επιτυχίες των Nightwish της εποχής της Tarja στα «The Maelstrom» και «To the Reef!», ενώ η «ροκ φωνή» του Nemesis σημαίνει ότι φέρνει μια γκρίζα θεατρικότητα σαν του Jørn στις εμφανίσεις της στα «Dark Ice» και «The Ship’s Cook». Αλλά αυτό που πραγματικά μου ξεχωρίζει είναι το παίξιμο στα τύμπανα του Kurth, το οποίο είναι πιο λεπτό από τη μέση συμφωνική εκτέλεση στα τύμπανα. Τα μοτίβα των χτυπημάτων στο ρεφρέν του “Through the Brightest Blue” ακούγονται περισσότερο σαν ντραμς των Lamb of God παρά σαν Nightwish , και το “To the Reef!” διαθέτει μια αισθητή ζωντάνια χάρη στο groove των κρουστών. Το Dreadful Waters αποτελείται από πολλά διαφορετικά κομμάτια, οπότε είναι ωραίο που οι Coronatus τα έφτιαξαν όλα μαζί για να ακούγονται καλά.
Αλλά η συμφωνική μέταλ ζει και πεθαίνει χάρη στους τραγουδιστές της, και ενώ οι τραγουδιστές των Coronatus είναι επιδέξιοι μουσικοί, οι ερμηνείες τους μπορεί να φαίνονται αμήχανες. Κάθε τραγουδιστής συχνά φέρνει ένα σχεδόν κωμικό επίπεδο τρεμουλιάσματος στις φωνές του, στρέφοντας κομμάτια όπως το “Southern Cross” και το “A Seaman’s Yarn” προς το γελοίο. Η Nemesis ειδικότερα μπορεί να το παρακάνει, καθώς το βαρύ, βραχώδες βιμπράτο της μπορεί κατά καιρούς να μασήσει το σκηνικό. Τα στυλ της mezzo soprano και της “ροκ φωνής” μερικές φορές έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους, όπως σε τραγούδια όπως το “The Siren” και το “Dark Ice”, συνδυάζονται άσχημα και δίνουν την εντύπωση ότι δεν ήταν στο στούντιο ταυτόχρονα. Όταν οι Coroantus συγχωνεύονται, όπως στο highlight του άλμπουμ “The Ship’s Cook”, το αποτέλεσμα είναι ένα συναρπαστικό μείγμα κομψότητας και τόλμης που θα μπορούσα να ακούω όλη μέρα, αλλά στιγμές σαν κι αυτή είναι δυστυχώς σπάνιες στο Dreadful Waters .
Τα μικρά φωνητικά προβλήματα που βλέπω στο Dreadful Waters μπορεί να είναι σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος στο άλμπουμ: της χλιαρής τραγουδοποιίας. Τα τραγούδια των Coronatus μένουν ως επί το πλείστον είτε σε αργό είτε σε μεσαίου ρυθμού stomp, με όμορφες folk μελωδίες και ευχάριστες ενορχηστρώσεις, αλλά ελάχιστα σε σχέση με συναρπαστικές γάντζους ή δυναμικές ερμηνείες. Επιπλέον, οι φωνητικές μελωδίες παίζονται συνήθως υπερβολικά ευθείες, ρίχνοντας λίγες απροσδόκητες στροφές ή ενδιαφέροντα διαστήματα υπέρ ενός αρκετά τυπικού συμφωνικού metal playsheet. Αυτό κάνει τα πιο φιλικά προς το metal κομμάτια όπως τα “The Maelstrom” και “The Siren” να ακούγονται λίγο χλιαρά και, στη χειρότερη περίπτωση του Dreadful Waters , οι μπαλάντες του στα “Southern Cross” και “Die Hexe und der Teufel” δυσκολεύονται πολύ να περάσουν. Μόνο το “The Ship’s Cook” με ενθουσίασε, και αυτό συμβαίνει επειδή οι ηρωικές φωνητικές του επιρροές που γειτνιάζουν με το power metal και η μελωδική χορωδία του με την έντονη φωνή ενσαρκώνουν αυτό που λείπει οικτρά σε μεγάλο μέρος του Dreadful Waters : τον χαρακτήρα.
Οι Dreadful Waters ούτε βυθίζονται ούτε κολυμπούν. Κάθε άλλο παρά απαίσιοι, οι αδυναμίες αυτού του δίσκου πηγάζουν από το ότι δεν κάνει αρκετά για να ξεχωρίσει από το συμφωνικό πλήθος ή δεν παίζει εξαιρετικά καλά στα τροπικά του. Οι λιγότερο ευνοϊκοί θαυμαστές του συμφωνικού metal από ό,τι εγώ μπορεί να αποκομίσουν περισσότερα από το στυλ των Coronatus , αλλά ούτε και οι επικριτές του στυλ θα παρασυρθούν από το μίσος τους από αυτό. Οι Coronatus κέρδισαν μια πραγματική νίκη με το “The Ship’s Cook”, όμως, οπότε δεν προβλέπω τρομερή πορεία για το συγκρότημα στο μέλλον τους. Αλλά για να καλύψει την ανάγκη για δυνατές χορδές πάνω από το metal μου, το Dreadful Waters δεν το κάνει για μένα.
Βαθμολογία : Απογοητευτικό
DR : 9 | Μορφή που αξιολογήθηκε : 192 kbps
Ετικέτα MP3 : Massacre Records
Ιστότοποι : facebook.com/coronatusofficial | coronatus.de
Κυκλοφορίες παγκοσμίως : 23 Ιανουαρίου 2026
Την πηγή θα την βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο
https://www.angrymetalguy.com/coronatus-dreadful-waters-review/
