Εμείς εδώ στην AMG είναι αδύνατο να ευχαριστηθούμε. Οι τετραμελείς Ashbringer από τη Μινεσότα, που αποτελούνται από ατμοσφαιρικό μαύρο μπλουζ , το έχουν μάθει αυτό με τον δύσκολο τρόπο. Ενώ εμείς επαινέσαμε σε όλη τη δισκογραφία τους, όσοι δίνουν μπορούν και να πάρουν. Η προηγούμενη κυκλοφορία των Ashbringer , We Came Here to Grieve , αρχικά έλαβε θερμά σχόλια.
Δυστυχώς γι’ αυτούς, οι Carcharodon , μόνιμοι γνώστες των Ashbringer , αποφάσισαν, μετά από περαιτέρω σκέψη, ότι το καθαρό τραγούδι στην προηγούμενη κυκλοφορία τους σταμάτησε οριστικά το άλμπουμ, αφού ο χρόνος και η απόσταση έφεραν σαφήνεια. Έτσι, σαν να ήταν απάντηση, οι Ashbringer επέστρεψαν με το Subglacial , και δεν υπάρχει ούτε ίχνος καθαρού τραγουδιού στο άλμπουμ, καθώς παρέχει έναν απίστευτα απογυμνωμένο ήχο σε σύγκριση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Καλωσορίζω τους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς, αλλά αποδοκιμάζω την ολοκληρωτική απόρριψη ιδεών λόγω κριτικής. Λοιπόν, μήπως οι Subglacial προαναγγέλλουν μια επιστροφή στη φόρμα; Δημιουργική στασιμότητα; Ή κάτι ενδιάμεσο για αυτούς τους φορείς ατμοσφαιρικού και εγκάρδιου black metal;
- Διαβάστε επίσης: Under – What Happened In Roundwood Κριτική
Καταρχάς, οι Ashbringer δημιούργησαν το Subglacial με έναν τρόπο που μπορώ να επαινέσω ολόψυχα. Ο τραγουδιστής Nick Stanger και ο ντράμερ Andy Meyer νοίκιασαν ένα σπίτι, έφεραν το συγκρότημα και έγραψαν, έπαιξαν και ηχογράφησαν ολόκληρο το άλμπουμ εκεί. Με τα λόγια του Stanger, ο Ashbringer ήθελε να δημιουργήσει ένα δίσκο που να ακουγόταν όσο το δυνατόν πιο «εμείς» ενώ παράλληλα το έκαναν εσωτερικά και χωρίς να ξοδέψουν χρήματα. Ένας αξιοθαύμαστος στόχος, αν έχω ακούσει ποτέ, και ένας που είναι εμφανής σε όλο το άλμπουμ. Το Subglacial είναι λιτό, ειδικά σε σύγκριση με το We Came Here to Grieve , αλλά ακόμη και σε αντίθεση με την προηγούμενη δουλειά τους. Σε λίγο λιγότερο από σαράντα λεπτά, δημιουργεί ένα απίστευτα δεμένο κομμάτι που δεν σπαταλά χρόνο. Ο Stanger εμμένει στο χαρακτηριστικό του, βραχνό γρύλισμα, το παίξιμο των ντραμς είναι σημαντικά λιγότερο τζαζ από ό,τι στο Absolution , και συνολικά, είναι πιο βαρύ, πιο μελωδικό και εκπληκτικά απαλλαγμένο από ακουστικές αριστερές στροφές. Η κιθαριστική δουλειά των Stanger και Jackson Catton μένει σε βασικά στοιχεία του black metal: δυνατά riffs τρέμολο, cutting hooks και ατμοσφαιρικές εφαπτομενικές νότες. Το Subglacial είναι ένας απλός, συνοπτικός δίσκος όπου κάθε στοιχείο είναι ακονισμένο ώστε να είναι βαρύ, ελκυστικό και συναισθηματικό.
Το Subglacial είναι εκπληκτικά προβλέψιμο, με το “Waning Conviction” να είναι το μόνο κομμάτι που δίνει την αίσθηση ότι έχει αποχρώσεις προηγούμενου πειραματισμού. Ξεκινώντας με βαριά ακουστικά strumming και χαλαρά drums, χτίζεται για λίγο πριν εξελιχθεί σε ένα ογκώδες lead riff. Παρόλα αυτά, ακόμη και αυτό το κομμάτι φαίνεται ήπιο (πειραματικά) σε σύγκριση με οτιδήποτε στο We Came Here to Grieve . Συμφωνώ ότι τα καθαρά φωνητικά των Stanger χρειάζονταν δουλειά, αλλά δεν νομίζω ότι το συγκρότημα έπρεπε να τα είχε απορρίψει εντελώς. Το Subglacial πιθανότατα θα θεωρηθεί ως επιστροφή στη φόρμα για πολλούς, αλλά δεν μπορώ παρά να θρηνήσω για το τι θα μπορούσε να ήταν. Πρόκειται για ένα δίσκο που δίνει την αίσθηση απίστευτα ασφαλούς για ένα συγκρότημα γνωστό για την παραβίαση των κανόνων. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Subglacial είναι κακό. Στην πραγματικότητα, είναι δύσκολο να βρεις κάτι για το οποίο να παραπονεθείς διαφορετικά. Η παραγωγή είναι τέλεια ωμή, διατηρώντας τα φωνητικά των Stanger φανταστικά ευανάγνωστα, ενώ παράλληλα επιτρέπει σε αυτό το ατμοσφαιρικό μαύρο fuzz να εισχωρήσει. Απλώς δείχνει ότι δεν χρειάζεσαι ένα ακριβό στούντιο για να ηχογραφήσεις ένα άλμπουμ με υπέροχο ήχο. Κάθε κομμάτι δίνει την αίσθηση ότι είναι απαραίτητο, και αυτός είναι ένας δεξιόχειρας δίσκος με κάθε έννοια της λέξης.
Το Subglacia l είναι τόσο συνοπτικά δομημένο και τόσο αριστοτεχνικά παιγμένο που είναι δύσκολο να βρεις ατέλειες όταν κοιτάς το σύνολο. Το εναρκτήριο κομμάτι, “My Flesh Shows Its Weakness”, διαθέτει όλα όσα θέλεις από ένα τραγούδι των Ashbringer : ατμοσφαιρική ατμόσφαιρα, ένα τεράστιο τελικό riff και τη συναισθηματικότητα για την οποία φημίζεται το συγκρότημα. Η κιθαριστική δουλειά στο Subglacial ξεχωρίζει και κάθε κομμάτι έχει αξέχαστα riff, μονολιθικά hooks ή ταχύτητα που σε κλωτσάει. Το “Send Him to the Lake” που ξεχωρίζει στο άλμπουμ είναι ένας ύμνος, καθώς ο Stanger φωνάζει “SEND HIM TO THE LAKE”, δεν μπορείς παρά να νιώσεις την πεποίθηση. Το κομμάτι διαθέτει ένα ανοδικό riff ως throughline, που χτίζει και χτίζει, σε ένα απόλυτα συντριπτικό κρεσέντο, το ατμοσφαιρικό-μαύρο ισοδύναμο ενός οργασμού. Το “Vessels” που κλείνει το άλμπουμ αναμειγνύει τη βαρύτητα με τον ονειρικό, αιθέριο ήχο του blackgaze μαζί με κάποιο συναρπαστικό drumming από τον Meyer.
- Διαβάστε επίσης: Lone Wanderer Exequaie – Κριτική
Λοιπόν, ήρθε η ώρα για το μέρος όπου σας αναστατώνω όλους. Μου άρεσε πολύ το ωμό συναίσθημα, η ευαλωτότητα και η ειλικρίνεια του We Came Here to Grieve, αλλά το Subglacial είναι πολύ ασφαλές ένα βήμα πίσω. Ενώ το άλμπουμ είναι ολοκληρωμένο, αριστοτεχνικά παιγμένο και συγκινητικό, του λείπει η τόλμη των προηγούμενων δουλειών τους. Το τελευταίο άλμπουμ των Ashbringer δεν είναι αδιάφορο, και ενώ απόλαυσα απόλυτα το τελευταίο τους άλμπουμ, δεν με εντυπωσίασε όπως το προηγούμενο έργο τους. Το Subglacial είναι συμπαγές σαν πάγος, αλλά ο χρόνος μπορεί να σπάσει σε αυτό το άλμπουμ για να αποκαλύψει κάτι ασήμαντο σε σύγκριση με τη μεγαλύτερη παραγωγή των Ashbringer .
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
https://www.angrymetalguy.com/ashbringer-subglacial-review/
