Δεν είναι μυστικό ότι η κηδεία έχει να κάνει μόνο με τον θάνατο, αλλά σε περίπτωση που δεν το γνωρίζατε, οι Lone Wanderer σας χτυπούν στο κεφάλι με το γεγονός αυτό (μην ανησυχείτε, δεν είναι μοιραίο χτύπημα). Ο τίτλος του τελευταίου τους δίσκου, Exequaie , στα λατινικά σημαίνει «κηδεία τελετές». Το εξώφυλλο του άλμπουμ, από τον πίνακα του Ernst Ferdinand Oehme του 1828 « Πομπή στην Ομίχλη » , απεικονίζει μια φαντασματική κηδεία, και οι περισσότεροι τίτλοι τραγουδιών χρησιμοποιούν τον θάνατο ως θέμα με κάποιο τρόπο.
Οι Lone Wanderer ασχολούνται με αυτό για πάνω από δέκα χρόνια, αλλά μέχρι τώρα είναι ανεξάρτητοι, υπογράφοντας με την High Roller Records για την κυκλοφορία του Exequaie . Σύμφωνα με το διαφημιστικό φύλλο του συγκροτήματος, αυτό θα είναι το τρίτο άλμπουμ, αλλά ίσως λέει πώς η κηδεία διαστρεβλώνει την αίσθηση του χρόνου όταν ισχυρίζονται ότι το 43λεπτο ντεμπούτο τους είναι ένα EP. Το επόμενο άλμπουμ τους, The Majesty of Loss , είναι μόνο τρία λεπτά μεγαλύτερο, οπότε κανείς δεν μπορεί να μαντέψει πού τραβούν τη γραμμή μεταξύ LP και EP. Τα άλμπουμ τους έχουν γίνει όλο και μεγαλύτερα από τότε, με το The Faustian Winter να φτάνει την 1 ώρα και τώρα το Exequaie να φτάνει τα 72 λεπτά. Ειλικρινά, αν ψάχνετε για ένα soundtrack για την κηδεία σας, αυτή δεν είναι κακή επιλογή.
Στην κλίμακα του funeral doom, το Lone Wanderer ταιριάζει περισσότερο στην κλίμακα Oromet από τα My Dying Bride ή τα Godthrymm . Το Exequaie αναμειγνύει το απαλό με το συντριπτικά βαρύ, και τα βαρύτερα riffs φέρουν περισσότερο reverb παρά μυώδη, προσδίδοντας μια πιο γαλήνια αίσθηση παρά ωμή δύναμη. Κατά τη διάρκεια των 24 λεπτών, το θηριώδες εναρκτήριο “To Rest Eternally” καταδεικνύει την αργή προσέγγιση του Lone Wanderer , με αδιαπέραστα βαθιά φωνητικά, παγωμένους ρυθμούς τυμπάνων και μια αργά εξελισσόμενη μελωδία. Τα πιο απαλά μέρη βάζουν στην άκρη τα βουητά τύμπανα και αντ’ αυτού λαμπυρίζουν με αρπεγιατισμένο ρυθμό, ενώ το μπάσο παίζει μια συμπληρωματική μελωδία. Ακούμε αυτό το τράβηγμα και το τράβηγμα σε όλο το Exequiaie , από το μελαγχολικό και βαρύ σε κάτι πιο γαλήνιο, ακόμα με έντονη θλίψη αλλά φέρνοντας λίγη ελπίδα. Κατά ειρωνικό τρόπο, το “Anhedonia” παρουσιάζει τα πιο ευχάριστα και αξέχαστα riff του άλμπουμ κατά τα πρώτα λεπτά. Το υπόλοιπο είναι επίσης εξαιρετικό, βυθιζόμενο σε απέραντη θλίψη πριν κλείσει σε ηρεμία. Το τραγούδι σε καθοδηγεί στην ήπια αποδοχή της μοίρας που μας περιμένει όλους στο τέλος.
Ακολουθώντας το θέμα των «κηδειών», πολλά στοιχεία στο Exequaie φαίνεται να αντιπροσωπεύουν θρησκευτικά σύμβολα ή θεϊκές μορφές. Τα πρώτα λεπτά του «To Rest Eternally» παρέχουν μια μακρινή υπενθύμιση ενός εκκλησιαστικού σκηνικού με το χτύπημα των καμπανών. Αυτό το ιερό σκηνικό επιστρέφει στο φινάλε, «Epistemology of the Passed», όπου τα όργανα παίζουν ένα πένθιμο μοιρολόι παράλληλα με μελαγχολικά αρπέζ. Τα φωνητικά του Bruno Schotten χρησιμεύουν ως ένας πανταχού παρών χαρακτήρας, με τα χαμηλά του βουητά να έρχονται σαν βροντές που κυλούν στον ουρανό. Διάσπαρτα σε όλο το άλμπουμ, οι Lone Wanderer ερμηνεύουν τμήματα από προφορικές λέξεις που ενισχύουν αυτή την θεϊκή περσόνα. Ενώ τέτοια τμήματα τραγουδιών είναι γενικά ενοχλητικά, εδώ ταιριάζουν άψογα, αναλαμβάνοντας την παρουσία ενός χαρακτήρα τύπου Oz, επιβλητικού αλλά και απόμακρου. Ο σκοπός αυτών των στοιχείων μπορεί να είναι ανεξιχνίαστος, αλλά παρέχουν μια αίσθηση τυπικότητας και εξουσίας που συνοδεύει τον θάνατο.
Όσο σπουδαία κι αν είναι τα μεμονωμένα κομμάτια, το μεγαλύτερο εμπόδιο του Exequiae είναι η ίδια του η διάρκεια. Με οποιοδήποτε δίσκο funeral doom, το να κρατήσεις την προσοχή του ακροατή μπορεί να είναι μια πρόκληση, και μια διάρκεια 72 λεπτών σε 5 τραγούδια μοιάζει περισσότερο με δουλειά παρά με ευχαρίστηση. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά να απολαύσεις σε αυτόν τον επικό δίσκο, και το Lone Wanderer εφαρμόζει κάποια ποικιλία για να ανακατέψει λίγο τα πράγματα. Το “Existence Nullified” έχει μια στιγμή με δυνατά death-doom riffs που με γυρίζουν πίσω στο πρώιμο Swallow the Sun. Το “Epistemology of the Passed” έχει μια παρόμοια αύξηση στο τέμπο χάρη στα ενεργητικά τρέμολο και τα ζωηρά χτυπήματα στα τύμπανα. Αυτές οι στιγμές είναι σύντομες και λίγες, αλλά ακόμα πιο αξιοσημείωτες λόγω της σπανιότητάς τους. Τελικά, η διάρκεια του Exequiae δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να αποτρέψει την επιτυχία, επειδή έχει τόσο εξαιρετικές συνθέσεις. Υπάρχει τόση ομορφιά στη μουσική που θα μπορούσε να συνεχιστεί για διπλάσια διάρκεια και θα ήταν ακόμα παραδεισένια.
Οι Lone Wanderer ξεκινούν δυναμικά το 2026 με μια υπέροχη μελαγχολία. Υπάρχει κάτι στον συχνά απαλό ήχο του συγκροτήματος που δημιουργεί ηρεμία, σε αντίθεση με τα συγκροτήματα που αποπνέουν την απελπισία και τη μελαγχολία με πιο δυνατούς, αυταρχικούς τόνους κιθάρας. Μην αφήσετε τα 72 λεπτά να σας τρομάζουν. Αφιερώστε λίγο χρόνο και αφήστε το μείγμα μελαγχολικών, γαλήνιων, ακόμη και ελπιδοφόρων τόνων του Exequiae να σας κατακλύσει και να σας μεταφέρει, για ένα διάστημα, σε ένα μέρος όπου δεν χρειάζεται πλέον να ανησυχείτε.
Βαθμολογία : 4.0/5.0
Δισκογραφική εταιρεία : High Roller Records
Ιστότοπος : Bandcamp | Κυκλοφορίες στο Facebook
παγκοσμίως : 30 Ιανουαρίου 2026
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
