Αν παρακολουθείτε την one-man blackened-thrash μουσική βιομηχανία γνωστή ως Hellripper , γνωρίζετε ήδη τα μυστικά: δυνατά riffs, αδιάκοπη ενέργεια και μια βαθιά αγάπη για το underground. Ο James McBain έχει δημιουργήσει μια τεράστια φήμη για το «black ‘n’ roll» που δίνει την αίσθηση βρώμικου και σχολαστικά δημιουργημένου, και η τελευταία του κυκλοφορία παραμένει πιστή σε αυτή την κληρονομιά χωρίς απλώς να περιστρέφεται. Ενώ διατηρεί την τραχιά, στιβαρή βάση της προηγούμενης δουλειάς του, αυτό το νέο κεφάλαιο φαίνεται πιο εκτεταμένο – και τολμώ να πω, λίγο πιο εκλεπτυσμένο.
Με τον κλασικό τρόπο των Hellripper , η κιθαριστική δουλειά παραμένει άψογη, αλλά αυτή τη φορά υπάρχει μια αισθητή αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Οι ηχητικές αποχρώσεις είναι πιο μελωδικές. Δεν είναι «απαλές» σε καμία περίπτωση, αλλά η στρώση των κιθάρων υποδηλώνει μια κίνηση προς ένα πιο μεγαλοπρεπές, πιο επικό στυλ black metal και όχι απλώς μια ευθεία ταχύτητα. Μπορείς πραγματικά να το καταλάβεις από τον τρόπο που η παραγωγή επιτρέπει την αλληλεπίδραση μεταξύ των καλπάζοντων γραμμών του μπάσου και των τρεμόλο-πιασμένων μολύβδων να «αναπνέουν», δίνοντας σε ολόκληρο το δίσκο ένα πιο πυκνό, πιο επαγγελματικό βάρος.
Αυτή η εξέλιξη γίνεται ξεκάθαρη όταν ακούσετε την εισαγωγή του “The Art of Resurrection”. Το να ακούς ένα πιάνο σε ένα κομμάτι των Hellripper είναι σαν να βλέπεις ένα σμόκιν σε ένα mosh pit – είναι απροσδόκητο και λίγο περίπλοκο στην αρχή, αλλά λειτουργεί. Αυτό το κομμάτι χρησιμεύει ως σημείο καμπής για ολόκληρο το άλμπουμ, ανταλλάσσοντας την ακατέργαστη, πανκ ταχύτητα των εισαγωγικών τραγουδιών με μια πιο σκοτεινή, πιο κινηματογραφική πορεία. Ενώ τα σημάδια της “ταχύτητας” είναι ακόμα εκεί – τα blast beats είναι τόσο καθαρά όσο ποτέ – οι δομές των τραγουδιών έχουν γίνει σαφώς πιο περίπλοκες.
Αν περιμένατε μια πλήρη απομάκρυνση από τις ρίζες του, αυτό δεν είναι αυτό το άλμπουμ. Ο Hellripper ξέρει την πορεία του και παραμένει σε αυτήν, αλλά εισάγοντας αυτές τις μελωδικές υφές και τις πειραματικές εισαγωγές, ο McBain αποδεικνύει ότι το «ωμό» δεν χρειάζεται να σημαίνει «απλό». Είναι μια χαρούμενη, γεμάτη ενέργεια έκρηξη που καταφέρνει να γίνεται όλο και πιο στοιχειωτική όσο πιο βαθιά ακούτε, μετακινώντας το project σταθερά προς μια πιο εκλεπτυσμένη πλευρά χωρίς να χάνει την «καθαρή χαρά και έκρηξη» που μας έκανε θαυμαστές εξαρχής.
Λίστα κομματιών:
- Hunderprest
- Kinchyle (Goatkraft and Granite)
- The Art of Resurrection
- Baobhan Sith (Waltz of the Damned)
- Blakk Satanik Fvkkstorm
- Sculptor’s Cave
- Mortercheyn
- Coronach
