Η Θεία Κωμωδία του Δάντη θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας για το πρώτο τρίτο της: Inferno . Έχω κάποιες ιδέες για το γιατί, αλλά η καλύτερη μου άποψη είναι ότι ούτε το Purgatorio ούτε το Paradiso έχουν την κακία της Inferno. Ο Δάντης καταδίκασε κυριολεκτικά όλους όσους είχε ποτέ τσακωθεί, ζωντανούς και νεκρούς, σε αιώνια καταδίκη. Νομίζω ότι η ίδια ειρωνεία επηρέασε και το συμφωνικό black metal συγκρότημα Daidalos με τη νεότερη δουλειά τους , Dante , ένα concept άλμπουμ που επανερμηνεύει την πορεία του Δάντη μέσα από την Inferno .
Όταν η τότε one-man οντότητα εμφανίστηκε σε αυτά τα μέρη το 2022, το ντεμπούτο τους The Expedition δέχθηκε ένα μαστίγωμα Felagun d για τις υπερβολικές ενορχηστρώσεις και το άξεστο black metal. Ο ιθύνων νους των Daidalos, Tobias Püschner, πρέπει να το πήρε αυτό προσωπικά, επειδή ο Δάντης – που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τον κιθαρίστα Nahuel Lozano ( Mental Cruelty ) – είναι ένα πολύ πιο σκοτεινό, πιο ασταθές θηρίο από το The Expedition . Αλλά είναι ο Δάντης μια βελτίωση σε σχέση με το ντεμπούτο, ή μήπως θα ήταν καλύτερα να εγκαταλείψουμε κάθε ελπίδα πριν μπούμε;
Οι Dante διατηρούν την μεγαλύτερη ποιότητα των The Expedition -το μεγαλείο- και προσθέτουν κι άλλα. Οι Daidalos εξακολουθούν να παίζουν το είδος υπερ-συμφωνικού black metal τους , Dimmu Borgir , που συναντά το Wintersun , όπου τοίχοι από συνθεσάιζερ, έγχορδα και χάλκινα πνευστά συγκρούονται και φωνάζουν ασυγκράτητα, προκαλώντας σε ίσα μέρη πολυτέλεια (“King”) και μεγαλοπρέπεια (“Inferno”). Αλλά αυτή τη φορά οι Daidalos ανέβασαν και τους ενισχυτές κιθάρας τους στα 11, δίνοντας στα συμφωνικά του Dante την πραγματικά μαζική, άγρια blackened χροιά που χρειάζονται και τους αξίζουν. Τα γρήγορα τρέμουλα και τα ευκίνητα melodeath riffs στο Dante είναι τεράστια, συγκινητικά με έναν μελωδικό πλούτο που θυμίζει Belzebubs (“Ashes”) και ένα βάρος που μου θύμισε τον τελευταίο δίσκο των Ildaruni στα καλύτερά του (“Ultimatum”). Σε συνδυασμό με μερικά εκρηκτικά γρήγορα τύμπανα και δυνατές κραυγές σαν ανθρώπους των σπηλαίων (“Storm”), και το blackened μισό των Daidalos είναι πολύ καλύτερα υλοποιημένο στο Dante από πριν. Κιθάρες και έγχορδα ανταλλάσσουν μελωδίες στο “Dis”, goth riffs από το Down Below της εποχής των Tribulation παίζουν στα gothic όργανα του “Euphobia” και τεράστιες χορωδίες στο “King” συνοδεύουν την σχεδόν black ‘n’ roll μεσαία του πλευρά. Είναι υπέροχο να ακούς τις συμφωνικές ευαισθησίες του Püschner να συγχωνεύονται σε ένα ισχυρότερο black metal πακέτο στο Dante .
- Διαβάστε επίσης: Κριτική για το Pink Fucking – Nothing Remains | Metal Territory
Η τάση των Daidalos για περιπέτεια συνεχίζεται και στο Dante , καθώς το άλμπουμ διαθέτει τον παλμό και τη ροή ενός συνεχούς ταξιδιού. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από μερικές από τις πιο κρίσιμες χρήσεις των ενδιάμεσων κομματιών που έχω δει. Ενώ τα κύρια τραγούδια διασχίζουν τα έγκατα της Κόλασης σε πλήρη ένταση, σύντομα στιγμιότυπα από στοιχειωμένες χορωδίες (“Minos”), καμπάνες (“Gate”) και όργανο (“Malebolge”) προσθέτουν απαραίτητα διαλείμματα στην κακοφωνία και εδραιώνουν το ύφος των επόμενων τραγουδιών τους, αφήνοντας παράλληλα λίγο χρόνο για να βαρεθείτε. Μερικά είναι ακόμη και ενδιαφέροντα μουσικά/ακουστικά περάσματα από μόνα τους, όπως το στοιχειωτικό ηχοτοπίο του “Dante” που μετατρέπεται σε μια σχεδόν βιομηχανική έρπουσα ή “Phlegethon” και οι τεράστιες χάλκινες επιτυχίες του που συνυφαίνονται με το εκκλησιαστικό όργανο σαν κάποια γοτθική παρτιτούρα Godzilla . Μόνο το “Styx” με τα δύο λεπτά θορύβων νερού και τίποτα άλλο ένιωθες σαν περιττό. Αυτά διαμορφώνουν τα επικά υψηλά και χαμηλά τουποδόσφαιρο λυκείουένα επικό ταξίδι, που κάνει τα ευλύγιστα 37 λεπτά του Δάντη να φαίνονται πολύ πιο μεγαλοπρεπή, ενώ παράλληλα αξιοποιεί τα θεατρικά δυνατά σημεία του Δαίδαλου .
- Διαβάστε επίσης: Exodus – Goliath Κριτική | | Metal Territory
Μία από τις μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ των The Expedition και των Dante είναι στο μοντάζ — οι Daidalos το έκαναν αυτή τη φορά. Οι Daidalos δημιούργησαν πολύ μικρότερα, πολύ πιο λιτά κομμάτια από ό,τι στο ντεμπούτο τους, με μόνο το “Euphobia” να πλησιάζει τα πέντε λεπτά. Αυτό δίνει στον Dante μια αίσθηση αμεσότητας και προσφέρει στον Daidalos μερικά αδέξια, αξιόλογα κομμάτια όπως τα “Inferno”, “Dis” και “Ultimatum”. Υπάρχει όμως και η αίσθηση ότι ο Dante θα μπορούσε να ήταν ακόμα καλύτερος αν ο Daidalos εστίαζε σε μερικές ιδέες για λίγο ακόμα. Τραγούδια όπως τα “Storm” και “King” περνούν μέσα από τόσα πολλά riff, μελωδίες και στιγμές hype που θα έπρεπε να είναι νίκες, αλλά λίγες ιδέες αφήνονται να μείνουν πραγματικά σταθερές στον χρόνο εκτέλεσης. Ομοίως, η προσέγγιση υψηλού ρυθμού του Dante είναι συχνά συναρπαστική, αλλά η ομοιομορφία της μεταξύ των κύριων τραγουδιών μπορεί να γίνει κάπως μονότονη. Ο Dante έχει τις ξεχωριστές στιγμές του — ο στίχος « Falling into the void » στο «Ultimatum» είναι απλώς ανατριχιαστικός — αλλά οι Daidalos θα μπορούσαν να είχαν περισσότερες αν άφηναν σε κάποια από τα τραγούδια τους να αναπνεύσουν έστω και λίγο περισσότερο.
Δεν μισώ το ντεμπούτο των Daidalos , αλλά είναι σαφές ότι ο Dante είναι ένας σαφώς ισχυρότερος δίσκος. Πλούσιος και άμεσος, ο Dante είναι ένα ταξίδι που αξίζει να κάνει κάθε οπαδός του συμφωνικού black metal. Αλλά ακόμα κι αν σας έκαψαν οι The Expedition , οι Daidalos αντιμετώπισαν αρκετά από τα προβλήματά του που ίσως αξίζει τον κόπο να το περιγράψετε. Οι Inferno μπορεί να έχουν κατασκευαστεί από θεϊκή δύναμη, υπέρτατη σοφία και αρχέγονη αγάπη, αλλά αν αυτό που πιστεύω ότι είναι αλήθεια και οι Daidalos έφτιαξαν τον Dante με ένα τσιπ στον ώμο τους στην τελευταία μας κριτική, τότε η κακία είναι εξίσου καλή στο να ανεβάζει την Κόλαση.
Βαθμολογία : Καλό
DR : 6 | Αξιολογημένη μορφή : Ένα είδος MP3.
Δισκογραφική εταιρεία : Rockshots Records
Ιστότοποι : daidalosmusic.bandcamp.com | facebook.com/daidalosband
Κυκλοφορίες παγκοσμίως : 20 Φεβρουαρίου 2026
